ตอนที่ 72
บทที่ 72 ผมก็คือสามีของเธอ
October 21, 2026
“พ่อ ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดอย่างนั้น”
“ฉินเทียนเขา ที่จริงแล้วยังเป็นคนที่ไม่เลว” หยางยู่หลันรีบพูดแทนฉินเทียน
คิดไม่ถึงครั้งนี้แม้กระทั่งนายหญิงใหญ่ที่สนับสนุนเธอมาตลอดก็เอ่ยปากโต้แย้ง
“คนแซ่ฉินนั่นเป็นยังไง พวกเรารู้ชัดเจนมากแล้ว”
“ยู่หลัน เมื่อก่อนอยู่หลงเจียง พวกเธอเป็นหญิงม่ายเด็กกำพร้าไม่มีที่พักพิง ทำได้เพียงรับการรังแกจากเดรัจฉานนั่น”
“ตอนนี้กลับมาฉู่โจวแล้วกลับมาที่บ้านแม่ ฉันไม่อนุญาตให้คนอย่างนี้รังแกลูกสาวและหลานสาวของฉันได้อย่างเด็ดขาด！”
“ถ้าเขารู้ตัวก็ให้ออกไปจากซูซูอย่างเชื่อฟัง ให้ซูซูแต่งงานกับคุณชายโกว”
“ถ้าหากไม่รู้ตัว ฮึ เอาชีวิตแก่ชีวิตนี้ไป ฉันก็จะให้เขาเห็นดอกไม้เพราะอะไรเป็นสีแดงอย่างนี้！”
“แม่ คุณเข้าใจผิดแล้ว！” หยางยู่หลันโต้แย้งอย่างร้อนรน
“น้องสาว เธอก็อย่าดื้อรั้นอีกเลย！”
หยางเซินมีใบหน้าที่เสียใจกับความผิดพลาดของตัวเอง“โทษฉันคนนี้เป็นพี่ชายที่ไร้ความสามารถ ไม่พบปัญหาให้เร็วสักหน่อยจะได้ช่วยเหลือแม่และพวกเธอออกมาจากสภาพแวดล้อมที่ลำบากให้เร็ว”
“ตอนนี้ในเมื่อฉันรู้แล้ว ใช้ชีวิตนี้แล้วก็ต้องให้คนแซ่ฉินเจอความลำบากแล้วถอยไป！”
“พ่อ คุณย่า พวกคุณไม่ต้องเป็นห่วงมอบให้ผมแล้ว！”
หยางหลินดึงถงชวนบุกเข้ามาแล้ว พูดอย่างตื่นเต้นว่า“มีถงชวนอยู่ที่นี่ คนแซ่ฉินนั่นสร้างเรื่องขึ้นไม่ได้แน่”
“พูดจริง ๆ กับพวกคุณ เมื่อกี้ที่ท่าเรือเขาได้ถูกถงชวนทำให้ตกใจกลัวมากจนตื่นตระหนกและหนีไปแล้ว ฮ่า ๆ ๆ ๆ ”
“ที่แท้คือจอมยุทธ์ถง”หยางเต๋อกวงพยักหน้าอย่างยกย่องพูดว่า“ได้ยินว่าคนแซ่ฉินเป็นนักเลงที่ปลิ้นปล้อน คนเรียนหนังสืออย่างพวกเราขี้เกียจที่จะไปยุ่งกับเขา”
“เดี๋ยวถ้าหากเขายังไม่รู้ผิดชอบชั่วดีอย่างนั้นวันนี้ก็ไว้วานจอมยุทธ์ถงแล้ว”
“นายท่าน คุณวางใจ！”
“มีผมอยู่ สั่งสอนคนแซ่ฉินให้คุกเข่าร้องขอ！” ถงชวนตบหน้าอกรับรอง
วันนี้เขาโพล่หน้าใหญ่แล้ว มีความฮึกเฮิมจริง ๆ
“หยางหลิน คุณซูใกล้ที่จะมาแล้ว คุณรีบตามผมมาที่สวนด้านหลังเอากังฟูฝึกให้ดี ๆ อีก”
เขามีใบหน้าที่ตื่นเต้นดึงหยางหลินอยู่วิ่งไปทางสวนด้านหลัง บนหน้าที่ไร้เดียงสาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นใกล้ที่จะแต่งภรรยา
“โอ๊ย ไม่ใช่อย่างที่พวกคุณคิดอย่างนี้！”
“ทำไมสับสนวุ่นวายอย่างนี้แล้ว！”
หยางยู่หลันกระทืบเท้าพูด“ตอนนี้ฉันทำได้เพียงบอกพวกคุณ ถึงแม้ตอนที่ซูซูกับฉินเทียนเพิ่งรู้จักกันมีการเข้าใจผิดและความขัดแย้งเล็กน้อย”
“แต่ตอนนี้ความรู้สึกของพวกเขาดีมาก”
“พวกคุณฟังฉันพูดสิ！”
แต่ไม่ว่าเธอจะพูดยังไง ครอบครัวทางแม่ที่มีความคิดนี้ก่อนแล้วก็คือไม่ฟัง
พวกเขายืนยันแน่วแน่ว่าหยางยู่หลันจะต้องได้รับการบีบบังคับมากจากฉินเทียนคนเลวคนนี้แน่นอน กระทั่งถึงตอนนี้ต่างก็ไม่กล้าเปิดเผยและบอกกล่าว
ตอนที่กำลังพัวพันอยู่ด้านนอกก็ส่งเสียงที่ไพเราะมาเสียงหนึ่ง
“คุณยายคุณตา คุณน้าคุณป้า หนูมาแล้ว！”
“เป็นซูซู！”
“โอ๊ะ หลานสาวของฉันมาแล้ว！”
“รีบไปรับ！”
“สุดที่รักของฉันมาแล้ว น้าป้าคิดถึงจะตายแล้ว！”
นายท่าน นายหญิงใหญ่ หยางเซินและหลี่เฟินทั้งครอบครัวได้ยินเสียงนี้ ในพริบตาต่างก็เอาความไม่ดีใจทั้งหมดทิ้งไปไกลอย่างไร้ร่องรอยแล้ว
พวกเขาทั้งหมดต่างก็ออกไปต้อนรับอย่างตื่นเต้น
มองเห็นฉากนี้หยางยู่หลันลูบมุมตาอย่างซาบซึ้งแล้ว
ไกลสุดขอบฟ้า ญาติพี่น้องใกล้ชิดสนิทสนมที่สุดตอนนี้เธอถือว่าได้รับรู้ถึงความรู้สึกแล้ว
มองเห็นใบหน้าของซูซูมีความสดใสที่ไม่สามารถแยกแยะได้ ทั้งครอบครัวเหมือนนกหงส์ไฟที่ตกลงมาจากฟ้ามีความกระตือรือร้นมาก ๆ
“คุณท่านนี้คือ”นายหญิงใหญ่ดันแว่นแล้วมองไปทางฉินเทียนอย่างสงสัย
รวมถึงคุณท่านหยางเต๋อกวง น้าหยางเซิน ป้าหลี่เฟินทั้งหมดต่างก็มองไปอย่างสงสัย
ยังไงเป็นครอบครัวที่มีระดับการศึกษาสูง บนหน้าของพวกเขาต่างก็มีรอยยิ้มที่ถ่อมตัวและมีมารยาทมาก
เพราะฉินเทียนมองไปแล้วมีท่าทางเป็นธรรมชาติสบาย ๆ ใจนิ่งสงบมีคุณธรรมไม่เหมือนคนอื่น
พวกเขายังคิดว่าที่ซูซูรู้จักเป็นเพื่อนที่มีฐานะ
“เขา เผชิญหน้ากับญาติเหล่านี้ซูซูหน้าแดงแล้ว ประโยคนั้น“เขาเป็นสามีของฉัน” จู่ ๆ ก็พูดไม่ออกเล็กน้อย