บทที่ 756 มาส่ง

“ไม่เอานะ！”

เมื่อต้องเผชิญกับซีคุนที่ดุร้ายราวกับหมาบ้าแล้ว หญิงสาวที่บอบบางราวกับนกน้อยนี้ ทันใดนั้นก็เท้าลื่นไหล สะบัดสะเอว และเต้นพลิ้วราวกับสายลม ก่อนที่จะหลุดออกจากแขนของ ซีคุน

หลังจากนั้น ก็ไปยืนไกล ถึงแม้ว่าใบหน้านั้นจะยังมีความหวาดกลัว แต่ว่าสายตาสวยคู่นั้น ก็ยากที่จะซ่อนรอยยิ้ม

ซีคุนตะลึงงัน ไฟในร่างกายนั้น ก่อนที่จะปัง แล้วทั้งหมดนั้นก็ได้ถูกจุดแล้ว

ยิ่งแบบนี้ที่มองเห็นแต่ว่าจับไม่ได้นั้น ยิ่งทำให้จิตใจของคนยากที่จะหักห้าม

เขานั้นที่หมกมุ่นมาตั้งแต่แรกนั้น ในดวงตานั้น ได้ปรากฏถึงแสงสีเขียวออกมา

“สาวน้อย อยากที่จะเล่นเกมกับพี่ชายใช่ไหมล่ะ？”

“ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวพี่จะเล่นด้วยกับเราก็แล้วกัน”

ก่อนที่จะกลืนน้ำลาย แล้วเขานั้นก็ปิดประตูพร้อมล็อกกลอน ก่อนที่จะยิ้มอีกครั้ง แล้วพุ่งไปที่หญิงสาว

หญิงสาวนั้นใช้เท้าลื่นไปราวกับเล่นสเกต เอวเล็กๆของเธอนั้น ราวกับสปริง ก่อนที่จะหัวเราะออกมา แล้วก็ไถลไปมาในห้องโถง

ซีคุนทุกครั้งที่เห็นสาวสวยนั้น แม้แต่มุมของเสื้อผ้านั้นก็ไม่อาจจะจับได้ ก่อนที่จะจ้องมองไปที่เธอที่ได้หลบหนี

หญิงสาวที่ได้แกล้งเขาเหมือนกับคนโง่อย่างงั้น หลังจากเล่นสักพัก ก่อนที่จะเริ่มเบื่อแล้ว

“พี่เทียน คุณเลวมากเลย โดนคนอื่นหยอกล้อแล้ว ก็ไม่เอ่ยสักคำ”

“หากคุณเป็นเช่นนี้ งั้นฉันจะโกรธแล้วล่ะ”เธอนั้นกล่าวด้วยรอยยิ้ม

อือ？

พี่เทียน？

ซีคุนนิ่งไปครู่หนึ่ง และแอบงุนงงเล็กน้อย หรือว่าในห้องนี้ ยังมีคนอื่นอีก？

ไม่สามารถที่จะสนใจอะไรได้มาก เพราะเลือกในตัวของเขานั้นได้เดือดพล่าน ยากที่จะอดกลั้นแล้ว

ก่อนที่การเอ่ยตะโกนในรอบนี้ อ้าแขนทั้งสองข้าง เพื่อที่จะจับเหยื่อเอาไว้

“ช่วยด้วย！”

หญิงสาวหัวเราะออกมา ก่อนที่จะลอยขึ้นไปบนอากาศ ราวกับเป็นนกนางอ่อน แล้วมองไปที่เงาสีดำตรงโซฟาไกลๆ

ที่โซฟานี้ ไม่รู้ว่าตอนเวลาไหน เมื่อหันไปมอง กลับกลายเป็นได้พลิกกลับด้านหนังหน้าออกไปทางด้านนอก

หลังจากซีคุนเดินเข้ามาภายในใจนั้นร้อนรน เพราะจิตใจนั้นไปอยู่บนร่างกายของหญิงสาว อีกทั้งจากแสงไฟที่สลัว ดังนั้นเขาจึงไม่ได้สังเกตเห็นถึงฉากที่ย้อนแย้งในตอนนี้

ในตอนนี้ ได้ยินเสียงร้องช่วยเหลือของหญิงสาว ก่อนที่โซฟานั้นจะค่อยๆหันกลับมา

ที่ด้านบนนั้น กลับได้มีชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอย่างสบายใจ เขานั้นได้เหยียดขาออก และมองมาด้วยสายตาที่ไม่เร่งรีบ

บนใบหน้าที่หล่อเหลานั้น ได้มีรอยยิ้มจางๆปรากฏ ก่อนที่สายตาพร้อมสายตาที่ไม่มีพิษมีภัย และดวงตาคู่นั้นที่ใสและมองเห็นได้อย่างชัดเจน แต่กลับมีความลึกราวกับท้องทะเล

อีกทั้งในความธรรมดานี้ ยังเผยให้เห็นถึงบารมีและลักษณะที่น่าเกรงขามของกษัตริย์

มองไปที่หญิงสาวที่กระโดดอยู่ตรงหน้าเข้ามาในอ้อมแขน เขานั้นอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว

อยากที่จะเอื้อมมือผลักออกไป ก่อนที่จะพบว่า เขานั้นไม่มีแม้แต่มือ ในช่วงที่กำลังตกตะลึง ก่อนที่กลิ่นความหอมของร่างกาย ราวกับว่าเหมือนนกนางแอ่นที่กลับเข้าป่า ที่ได้เข้าบินมาอยู่ในอ้อมแขนของเขาเอง

ฉินเทียนนั้นหัวใจสั่น ก่อนที่จะรีบเอ่ย“ระวังนะ”

หญิงสาวนั้นกอดไปที่คอของเขา ก่อนที่จะหัวเราะออกมา ราวกับเธอนั้นได้เล่นเกมที่น่าสนใจ ก่อนที่ร่างกายที่บอบบางนั้นจะสั่น

เธอนั้นกอดคอของฉินเทียนแน่น ก่อนที่เอ่ยหยอกล้อ“คนเลว！”

“หากคุณยังไม่ยอมยื่นมือมาล่ะก็ ฉันนั้นก็จะถูกคนอื่นทำร้ายแล้วน่ะ ！”

“คุณนั้นจะไม่เสียใจบ้างหรือไงกัน！”

“คุณลองจับดูสิ ว่าใจของฉันตอนนี้นั้นเต้นแรงมากเลยนะ！”

ฉินเทียนนั้นรีบเอ่ยด้วยสีหน้าดำหม่น แล้วรีบ “อย่าเล่นได้แล้ว！”

หัวใจของหญิงสาวนั้น เหมือนได้ซ่อนเอาไว้ในหลังหุบเขาหิมะ จะไปจับเจอได้ยังไงกันล่ะ

หากเอ่ยต่อ อาจจะเป็น ถึงราชางูของวิหารเทพหนึ่งในสิบสองราชา จะมาโดนเจ้า ซีคุนคนแบบนี้ทำร้ายได้ยังไงกัน

ไม่ผิด หญิงสาวที่ขายดอกไม้นั้น ก็คือเหลิ่งหยุนนั่นเอง

ภายในห้องนั้น ได้มีกลิ่นบรรยากาศที่ค่อนข้างแปลก

เหลิ่งหยุนนั้นเกาะที่ฉินเทียนแล้วเอ่ยหยอกล้อ ไม่ไกลนั้น ซีคุนที่ไม่สามารถจับเหยื่อได้ สีหน้าของเขางุนงง ดวงตาที่เบิกกว้างเหมือนระฆัง

คืนนี้เขานั้นดื่มเหล้าไปเยอะ อีกทั้งโดยเหลิ่งหยุนสาวเช่นนี้หยอกล้อเขาอีกอีก ยิ่งทำให้สมองของเขานั้นเบลอยิ่งเข้าไปกันใหญ่ ในตอนนี้ ก็ยังไม่ค่อยรู้สึกตัวเท่าไหร่

หรือว่านั่นมันจะเป็นภาพลวงตากัน？

เขานั้นยิ้มๆ ก่อนที่จะเอ่ยยิ้มออกมา “ที่รักคนดี อย่าล้อเล่นได้แล้ว”

！