บทที่ 772 คลายความเหงา

จัดการประชุมของสหพันธ์ธุรกิจทางเจ็ดเมืองตอนใต้ ล้วนมีแต่คนใหญ่คนโตทั้งนั้น

ผู้ที่สามารถเข้ามาในงานเป็นกลุ่มแรกได้นั้น ก็คือเหล่าผู้นำตระกูลทั้งห้าของเมืองอู่หูเนื่องจากพวกเขาอยู่ใกล้มากที่สุดนั้น จึงเดินทางมาในงานเร็วกว่าใคร ๆ

นำโดยลิเว่ยจงที่เดินเข้ามาก่อน ข้างกายของเขานั้นคือหญิงสาวที่จักมาเป็นผู้สืบทอดตระกูลลิในภายภาคหน้า สตรีผู้มากความสามารถลิฉุน

เดิมที่ ลิฉุนที่เป็นหญิงสาวที่มีความแสบสันนั้น หลังจากผ่านการอบรมสั่งสอนมาได้ระยะหนึ่ง เธอในยามนี้ดูมีความนิ่งลึกสุขุมขึ้นมากนัก

เมื่อเห็นฉินเทียนนั้น ลิฉุนพลันเม้มริมฝีปากเอ่ยขึ้นมาว่า “ท่านผู้นำช่างเป็นคนจำพวก เทพมังกรเห็นหัวไม่เห็นหางจริง ๆ เลย ตึกเรือใบกำลังเข้าสู่ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อทั้งที มีปัญหาบางอย่างที่ฉันอยากจะปรึกษาหารือกับท่านแต่เคยหาท่านผู้นำเจอไม่”

ฉินเทียนได้แต่แย้มยิ้มกล่าวออกมาว่า “ฉันก็แค่คนนอก มาปรึกษาฉันจะไปได้อะไรกัน อำนาจอยู่ในมือเธอทั้งที ก็ยกให้เธอตัดสินใจไปเลย”

“หากขาดเงินค่อยมาบอกฉัน”

ลิฉุนพลันหัวเราะออกมาด้วยความเย้ยหยัน “ช่างเป็นคำพูดอวดดีเสียจริง!”

พูดจบพลันแบมือเล็ก ๆ ออกมา “เอามา ยังขาดอยู่อีกหมื่นล้าน”

ใบหน้าของฉินเทียนพลันมืดคล้ำไปในทันที

ลิเว่ยจงพลันหัวเราะออกมาเสียฉากใหญ่ “ฉุนเอ๋อร์ลูกจะทำตัวไม่รู้จักเด็กไม่รู้จักผู้ใหญ่เช่นนี้ไม่ได้นะ ลูกควรจะทำตัวให้ความเคารพต่อท่านผู้นำ!”

ลิฉุนพลันหันหน้าหนีไปในทันที พร้อมกับเอ่ยออกมาด้วยความเย่อหยิ่งว่า “หนูไม่อยากเคารพเขา!”

เมื่อฉินเทียนมองไปยังหน้าประตูนั้น พลันพบว่าเจี่ยงเส้าเขามาพอดีเมื่อฉุกคิดอะไรบางอย่างได้ขึ้นมานั้น เขาพลันรีบร้อนดึงลิฉุนมาอีกทางหนึ่ง พลางกระซิบเสียงเบาเอ่ยถามว่า “ตอนนี้เจี่ยงเถียนเถียนเป็นเช่นไรบ้าง ?”

“ลิเหลียงได้ติดต่อเธอไปบ้างหรือไม่?”

ในคราก่อนนั้น ลิฉุนเล่าให้ฉินเทียนฟังว่าเจี่ยงเถียนเถียนตั้งครรภ์แล้ว เธอตั้งใจจะคลอดเด็กคนนี้ออกมา เป็นลูกของลิเหลียง

ฉินเทียนพลันรู้สึกว่า ถ้าหากลิเหลียงรู้เรื่องนี้ขึ้นมานั้น เขาย่อมปรากฏตัวออกมาอย่างแน่นอนและนี่เป็นโอกาสเดียวที่จะสามารถจับตัวลิเหลียงเอาไว้ได้

ตั้งแต่เวทีเซวียนหยวน ที่ลิเหลียงถูกปรมาจารย์พิษช่วยชีวิตเอาไว้นั้น ทั้งเขาและปรมาจารย์พิษก็ราวกับตัดขาดโลกภายนอกไปในทันทีและไม่ยอมปรากฏตัวออกมาอีกเลย

ฉินเทียนจึงได้สั่งให้ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที่เชี่ยวชาญในการรวบรวมข้อมูลเช่นราชาหนูนั้น ค้นหาไปทั่วโลก แต่ก็ไม่ได้รับข่าวใด ๆ กลับมา ฉินเทียนจึงสรุปไปว่า ทั้งฉินเหลียงและปรมาจารย์วิชาพิษน่าจะซ่อนตัวอยู่ในประเทศ

รวมไปถึงวิหารลึกลับที่ชั่วร้ายเช่นวิหารเทพสังหาร!

ลิฉุนพลันขมวดคิ้วลงเล็กน้อย พร้อมกระซิบเสียกล่าวว่า “ ฉันเชื่อว่าเถียนเถียนไม่มีทางโกหกฉันแน่ จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีข่าวคราวของลิเหลียงกลับมาเลย ”

“แต่ว่า นายวางใจได้ หากมีข่าวข้อมูลอะไรเข้ามา ฉันจะบอกนายเป็นคนแรก”

ฉินเทียนได้แต่พยักหน้ารับคำอย่างไม่มีทางเลือก

ผู้ที่เดิมมาพร้อมกับเจี่ยงเส้านั้น คือผู้นำตระกูลหยางหยางหยวนชิ่ง และตระกูลเฉินเฉินเถิง รวมไปถึงผู้นำหอการค้าตระกูลหม่าหม่าจั๋วชุน

โดยที่หม่าจั๋วชุนก็ได้พาตัวบุตรชายคนโตที่มีนามว่าหม่าจินหยู่มาด้วยเนื่องด้วยเรื่องราวกับจัดการภายในตระกูลที่มากมาย หม่าจั๋วชุนจึงมอบหมายให้ลูกชายคนโตเข้ามาดูแลกิจการของตระกูลเต็มตัวแล้ว

เนื่องจากตระกูลหม่าทำธุรกิจด้านการขนส่งสินค้าเป็นหลัก ดังนั้นฉินเทียนจึงตั้งใจให้พวกเขาทำข้อตกลงกับเทียนหม่ากรุป ซึ่งบริหารงานโดยราชาหม่าที่เป็นผู้ใต้บังคับบัญชาของเขา

ในเวลานั้นผู้ที่ได้รับหน้าที่ให้เข้ามาเจรจาคือหม่าจินหยู่

ดังนั้นพ่อลูกตระกูลหม่าคู่นี้จึงมีความสัมพันธ์ที่อันดีกับฉินเทียน

ทุกคนพลันเดินก้าวเข้าไปข้างหน้า ล้อมรอบพร้อมกับเอ่ยทักทายฉินเทียนอย่างอบอุ่น

“พี่เทียน พวกเรามาช้าไปหรือเปล่า?”

“ไม่ต้องพูดอะไรแล้วรองานเริ่มขึ้นก่อน ฉันจะลงโทษตัวเองสามแก้วเลย!”

ด้านหน้าประตูนั้น พลันมีเสียงพูดคุยของหนุ่มสาวดังเข้ามา ทำเอาทุกคนรีบหันหน้ากลับไปมองในทันที พลางเห็นใบหน้าของคนหนุ่มสาวที่เต็มไปด้วยความร่าเริงกระฉับกระเฉงไปในทันที

ตระกูลจี้ นายน้อยจี้ซิง

พลันมาพร้อมกับภรรยาของเขาหลิวชิงเหยา ทั้งสองเป็นคู่ที่เหมาะสมกันราวกับกิ่งทองใบหยก เสมือนกับสวรรค์สรรค์สร้างทั้งคู่เพื่อมาให้คู่กัน ทั้งคู่พลางเดินเข้ามาในงามด้วยท่าทีสง่างามยิ่งนัก

สองมือที่สอดนิ้วประสานกัน แม้เพิ่งจะแต่งงานกันไปได้ไม่นาน ทว่าใบหน้าของพวกเขาทั้งคู่ก็ดูหวานชื่นยิ่งนัก เมื่อเทียบกับก่อนหน้านั้นแล้วดูพวกเขาจะสนิทสนมกันมากกว่าเดิม

เมื่อฉินเทียนเห็นว่าจี้ซิงเริ่มไว้หนวดเคราขึ้นมาเล็กน้อยนั้น เขาก็อดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้

จี้ซิงพลันเดินเข้าไปหาฉินเทียน พร้อมกับกางแขนออกและกอดฉินเทียนในทันที

พลางใช้มือตบหลังฉินแทนแรง ๆ และกระซิบข้างหูเขาว่า "ฉันได้ยินมาว่า นายไปเที่ยวทางที่ซีเป่ยคนเดียวงั้นเหรอ เล่นสนุกคนเดียวเลยล่ะสิ ไม่ยอมพาฉันไปด้วย ไม่นับว่าเป็นสหายกันหรอกนะ!"

ฉินเทียนได้แต่แย้มยิ้มเล็กน้อย "ไปฮันนีมูนเป็นยังไงบ้าง? ฉันกลัวว่านายจะว่างเกินไป จนไม่สามารถขึ้นรบด้วยกันได้เสียอีก"

"แค่ก—" จี้ซิงได้แต่ไอเสียงดังออกมา พร้อมทั้งอดไม่ได้ที่จะหน้าขึ้นสี พลางพูดเสียงเบาว่า "พี่สะใภ้กำลังตั้งท้องแบบนี้ อยากให้ฉันพาไปคลายความเหงาไหมล่ะ?"

จี้ซิงพลันชำเลืองมองไปยังลิฉุนที่อยู่ไกล ๆ พร้อมกับดวงตาของเขาที่เป็นประกาย และกระซิบเบา ๆ มาอีกครั้งว่า "ฉันว่าใบหน้าของคุณหนูลิก็สวยงามอยู่นะ ทั้งยังมองมาที่นายราวกับอยากจะมาเชื่อมความสัมพันธ์ด้วย "

"ขอเพียงแค่นายยอมแบมือออกมา เธอจะต้องยอมเป็นคู่ช่วยคลายเหงาในตอนที่พี่สะใภ้กำลังตั้งท้องอยู่ได้แน่"

"ไสหัวไป!"