บทที่ 782 ชนะครั้งหนึ่ง

หูเฟยพยักหน้า แล้วกล่าวอย่างข่มขืนว่า "ฉันน่าจะคิดได้ตั้งนานแล้ว"

"ช่วงไม่กี่ปีมานี้ ดูเหมือนว่าเสี่ยวเทียนจะเกิดเรื่องที่ทำให้เปลี่ยนไปมาก แต่ความจริงแล้วธาตุแท้ยังคงไม่เปลี่ยนไป เขาก็ยังคงเป็นคนดื้อรั้นเช่นนี้ เมื่อเป็นเรื่องของตัวเอง ก็ไม่อยากที่จะรบกวนผู้อื่น"

"เมื่อวานนี้เขาตั้งใจที่จะดื่มให้เมา แล้วพาทีมของเขาจากไปกลางดึก เนื่องจากไม่อยากที่จะให้เรื่องนี้ มารบกวนพวกเรา"

"ไม่ได้ ฉันจะต้องไปเขาต้าหวางในทันที!"

“หัวหน้า พาพวกเราไปด้วย!”

"พวกเราอยากที่จะสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับพี่เทียน ตายหมื่นครั้งไม่ปฏิเสธ!" ฉีลิ่วและโหวชงต่างก็กล่าวด้วยความตื่นเต้น

พวกเขาตำหนิตัวเองเป็นอย่างมาก เมื่อคิดมาถึงตอนนี้ เป็นเพราะเมื่อวานกลางดึกนั้นง่วงมากเกินไป จนทนไม่ไหวงีบไปครู่หนึ่ง ดังนั้นจึงทำให้พวกของฉินเทียนแอบหนีไปได้

ถ้าหากว่าพวกเขาไม่งีบหลับ ไม่เช่นนั้นพวกของฉินเทียนก็คงจะไปไม่ได้ และก็คงไม่ต้องเผชิญกับความยากลำบากเพียงลำพังด้วย

ในความจริง นี่คือสิ่งที่พวกเขาคิดมากจนเกินไปแล้ว

ด้วยความสามารถของฉินเทียนและลูกน้องของเขาเหล่านั้น ตราบใดที่เขาคิดจะจากไป อย่านับประสาอะไรกับฉีลิ่วและโหวชงเลย ต่อให้มีคนคอยเฝ้ามากกว่าอีกอีกสิบเท่า พวกเขาก็ยังสามารถหลบออกไปโดยไม่มีใครสังเกตเห็นได้อยู่ดี

ฉินชวนส่ายศีรษะแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำว่า "หูเฟย ในเมื่อแส้มังกรได้ตัดสินใจไปแล้ว คุณคิดว่า เขาจะให้พวกเราหาเขาเจอหรือไม่?"

"เขาต้าหวางใหญ่เกินไป"

"อีกทั้งมันยังอยู่ใกล้กับกองบัญชาการใหญ่เมืองฉินของตระกูลฉินอีกด้วย หากพวกเราไปแล้ว ก็มีเพียงแต่เพิ่มปัญหาให้เขาเท่านั้น"

"เช่นนั้นต้องทำอย่างไรดี?"หูเฟยไม่สบายใจ

ฉินชวนกระซิบกระซาบว่า "พวกเราทำได้เพียงแค่เคารพการตัดสินใจของแส้มังกร แล้วอยู่ที่นี่ต่อไป และรอฟังข่าวดีเถอะ!"

หูเฟยรู้เรื่องจริงว่าจะเช่นนี้ ถึงแม้จะไม่เต็มใจเท่าไรนัก แต่ทว่าเขาก็ต้องพยักหน้ารับด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

เขากัดฟันพลางกล่าวราวเสียงกระซิบว่า "เสี่ยวเทียน ฉันเชื่อนาย ว่าจะต้องได้รับชัยชนะกลับมาอย่างแน่นอน!"

"หากว่าเกิดเรื่องไม่คาดคิดอะไรขึ้นกับนายก็ตาม ฉันจะต่อสูงกับตระกูลฉินเก่าด้วยชีวิต!"

…

ในเวลาตอนเช้าตรู่ ในหมูบ้านเล็ก ๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากเขาต้าหวางมากที่สุดแห่งหนึ่ง ได้ให้การต้อนรับกลุ่มคนพิเศษกลุ่มหนึ่ง

นี่ก็คือห้าพญายมแห่งนรกที่นำโดยฉินเทียน รวมไปถึงชิงเฉิน ผีหวูฉางและชุยหมิง ซึ่งรวมทั้งหมดแล้วมียี่สิบเอ็ดคน

พวกเขาอยู่ที่ร้านขายอาหารเช้าแห่งหนึ่ง และรับประทานอาหารเช้ากันอย่างสงบเงียบ หลังจากนั้น ก็จองโรงแรมขนาดเล็กที่อยู่ใกล้เคียงแห่งหนึ่ง เพื่อเข้าไปพักผ่อนกัน

หลังจากนั้น แม้แต่เงาของพวกเขาก็ไม่ปรากฏขึ้นบนถนนอีกเลย อาหารและเครื่องดื่ม หลังจากสั่งซื้อแล้วต่างก็เป็นบริกรที่เป็นคนส่งอาหารเข้าไป

จนกระทั่งถึงวันที่สาม ในตอนที่ฟ้าสาง ฉินเทียนถึงได้นำทุกคนเดินออกมาจากโรงแรม แล้วตรงออกไปนอกเมือง

หลังจากการเก็บตัวเป็นเวลาสามวัน และใช้ชีวิตอย่างอยู่ดีกินดี ทำให้พวกเขาแต่ละคนเต็มไปด้วยพลัง แล้วภายในแววตาของพวกเขาก็เต็มไปด้วยจิตวิญญาณแห่งการต่อสู้อันสูงส่ง

วันแห่งการแข่งขันล่าสัตว์ ในที่สุดก็มาถึงแล้ว

ฉินเทียนได้นำพาทุกคน มายืนอยู่นอกแท่นหินธรรมชาติของเขาต้าหวาง และมองไปที่ความกว้างใหญ่ของภูเขาใหญ่ตรงหน้า ทั้งยังได้ฟังเสียงร้องคำรามของสัตว์ป่าและนกล่าเหยื่อที่ดุร้ายที่อยู่ไกลออกไปอย่างคุ้นเคย

เขาทอดถอนใจอย่างหดหู่ และดูเหมือนว่าความคิดจะย้อนกลับมายังอดีต

สถานที่แห่งนี้อยู่ห่างจากกองบัญชาการใหญ่เมืองฉินของตระกูลฉินเพียงหนึ่งร้อยแปดสิบไมล์เท่านั้น เกือบจะเทียบเท่ากับเป็นที่ดินส่วนตัวของตระกูลฉินเก่า

และการล่าสัตว์ เป็นประเพณีเก่าแก่ของตระกูลฉินเก่ามานานหลายปีแล้ว มันมีส่วนประกอบของความบันเทิง แต่ที่มากกว่านั้นคือการฝึกทหาร

และรวมไปถึงการต่อสู้เพื่ออำนาจ

กฎเฉพาะ นั่นก็คือภายในสถานที่แห่งใดแห่งหนึ่งบนภูเขา ผู้ตัดสินจะวางสิ่งของที่เฉพาะเจาะจงบางอย่างเอาไว้ และผู้ที่เข้าร่วมการล่าสัตว์จะเข้าไปเพื่อค้นหาสมบัติ

และนี่ไม่ใช่แค่การล่าสมบัติในความหมายธรรมดาเท่านั้น

สัตว์ร้ายนานาชนิดปรากฎตัวตามป่าเขาก็เป็นอุปสรรคอีกประการหนึ่ง

นอกจากนี้ อุปสรรคที่สำคัญที่สุด ก็ยังมีการมาถึงของคู่แข่งฝ่ายตรงข้าม เนื่องจากว่าทุกคนสามารถที่จะลอบโจมตีได้

มีหนทางที่โชคลาภจะเข้าข้างผู้กล้าที่เป็นผู้ชนะ จนสุดท้ายนั่นผู้ชนะก็คือคนที่เอาสมบัติมาและเดินออกไปจากภูเขาได้

ก่อนหน้านี้ที่เก็บตัวพักผ่อนอยู่ในหมูบ้านเล็ก ๆ เหลิ่งหยุนเคยเสนอว่า บอกว่าพวกเขาสามารถใช้ประโยชน์จากเวลาสองสามวันนี้ เข้าไปสำรวจสถานการณ์ในภูเขาก่อนได้

อย่างน้อยก็เพื่อที่จะได้ทำความคุ้นเคยกับภูมิประเทศสักหน่อย