บทที่ 785 ทนไม่ไหว

"เหล่าหลิว ฉันทนไม่ไหวแล้ว!"

"ผู้หญิงคนนี้ร้อนแรงมากเกินไปแล้ว!"

"ฉันอยากจะพุ่งตัวไปจับเธอเข้าไปในป่า ฉันเริ่มก่อน นายคงจะไม่คิดเล็กคิดน้อยหรอกใช่ไหม?"

หม่าเมี้ยนถามหลิวเหมิงด้วยน้ำเสียงที่ทุ่มต่ำ เกรงว่าหลิวเหมิงจะไม่ยินยอม เขาจึงรีบพูดอย่างตื่นเต้น "นายวางใจได้!"

"คนนี้คืนให้ฉัน รอให้อีกคนนั้นมา ฉันจะช่วยน้องชายจับมาเอง!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น สมาชิกทั้งหลาย ต่างก็พากันตื่นเต้นเป็นอย่างยิ่ง

ในภูเขาที่แห้งแล้งและป่าเถื่อน เมื่อได้มาเห็นผู้หญิงอย่างเหลิ่งหยุน ที่เดินมาเพียงลำพังเช่นนี้ ลองถามดูว่าใครมันจะไปอดทนไหวกัน!

พวกเขาทั้งหลายต่างก็รออยู่ หลังจากที่ลูกพี่ได้สนุกแล้ว ก็จะปล่อยให้พวกเชาได้สนุกกับมันเช่นกัน

หลิวเหมิงขมวดคิ้ว

“ไม่ปกติเลย!”

“เหล่าหม่า นายอย่าพุ่งออกไปก่อน”

"ฉินเทียนล่ะ? เพราะอะไรถึงได้มีผู้หญิงมาเพียงแค่คนเดียว? คงไม่ได้มาเป็นเหยื่อหรอกใช่ไหม?"

เมื่อเห็นฉากนี้ ถึงจะเป็นคนที่มีสมองค่อนข้างน้อยนิด ต่างก็รู้สึกว่ามันไม่ปกติ

แต่ทว่า สมองของหม่าเมี้ยนได้ถูกหนอนผีเสื้อเข้ายึดครองไปแล้ว ตอนนี้ที่อยู่เต็มไปหมดภายในสมองของเขา ก็มีเพียงแค่วิธีต่าง ๆ นานาที่จะหาความสนุกเท่านั้น

นอกจากนี้ พวกเขามากมายขนาดนี้ และฝ่ายตรงข้ามเป็นเพียงแค่สาวหวานหยาดเยิ้มคนหนึ่งเท่านั้น จะสามารถมีอันตรายไปได้อย่างไร?

โดยเฉพาะอย่างยิ่ง เมื่อเห็นว่าเหลิ่งหยุนเดินใกล้เข้ามา แล้วห่างเพียงไม่กี่สิบเมตรเท่านั้น ดูเหมือนว่าเพราะอากาศที่ร้อนมากเกินไป กระดุมตรงคอเสื้อของเธอจึงได้ถูกปลอดออกไปเม็ดหนึ่ง

ภายใต้การเคลื่อนไหวของใบตองที่ถูกทำเป็นพัด ผิวขาวราวหิมะที่อยู่ภายใน ก็ปรากฏวับวาบขึ้น

หม่าเมี้ยนรู้สึกว่าเลือดที่อยู่ภายในร่างกายของเขา ได้ไหลเข้าไปเติมเต็มสมองแล้ว

"เหล่าปาเหล่าจิ่ว พวกนายสองคนลองออกไปตรวจสอบดูสักหน่อยซิ"

"ลองไปดูซิว่าสาวน้อยคนนี้มีกลอุบายอะไรหรือไม่"

หลังจากที่เขาสั่งให้ลูกน้องที่เป็นสมาชิกในกลุ่มสองคน แล้วยังกล่าวอย่างละเอียดลออว่า "ลงมือระวังหน่อย อย่าทำให้สมบัติของฉันบาดเจ็บ"

"สมบัติที่งดงามเช่นนี้ แขนขาขาดไป หรือว่ามีเลือดไหลอาบ จนทำให้ทัศนียภาพเสียไป ข้าจะฆ่าพวกแกแน่!"

“ครับ!”

เหล่าปาเหล่าจิ่วตอบรับเสียงต่ำ ทันทีที่พุ่งออกไป ก็ก้าวพุ่งเข้าใส่เหลิ่งหยุน

ทั้งเดินทั้งร้องตะโกนว่า “หยุดนะ!”

"ที่นี่ถูกปิดกั้นเอาไว้หมดแล้ว ไม่ว่าใครก็เขาเข้าไปไม่ได้ทั้งนั้น!"

ดูเหมือนว่าเหลิ่งหยุนจะถูกทำให้ตกใจ สีหน้าของเธอซีดเผือด แล้วใช้มือทุบลงไปที่หน้าอกพลางกล่าวว่า "ท่านพี่ใหญ่ทั้งสอง พวกพี่ไม่ใช่คนของทีมฉินเปียวหรอกหรือ?"

"พวกพี่ไม่ได้ไปหาอิฐฉินหรอกหรือ มาซ่อนตัวอยู่ที่นี่ทำไมกัน?"

เมื่อเห็นว่าเผชิญกับรูแลักที่ดูบอบบาง และได้ยินน้ำเสียงที่พูดดูตุ้งติ้ง เหล่าปาและเหล่าจิ่ว ต่างก็รู้สึกเหมือนกับว่ากระดูกจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ

พวกเขาดุร้ายพอสมควร แต่ทว่าส่วนใหญ่ในเวลาปกติ มันเป็นเพียงแค่พื้นฐานของสัตว์ป่าเท่านั้น ไม่ต้องพูดถึงหญิงสาวที่บอบบาง แม้แต่เพศตรงข้ามที่พื้นฐานที่สุด ต่างก็ไม่เคยได้ติดต่ออย่างนี้มาก่อน

ตอนนี้สามารถทนได้แล้วหรือยัง?

ทั้งสองคนเกาหูเกาแก้มอย่างเก้อเขิน ไม่รู้ว่าควรที่จะพูดอย่างไรดี

"สาวน้อย คืออย่างนี้——"

เหล่าปารู้สึกว่าตัวเองถือได้ว่าเป็นคนฉลาด เขาเตะไปที่เหล่าจิ่วทีหนึ่ง เป็นสัญญาณว่าอย่าสร้างความวุ่นวาย

"พวกเราเป็นคนในทีมของนายน้อยเปียว นี่มันไม่ใช่เรื่องโกหก แต่เธอก็เป็นคนของฉินเทียน เป็นคนของทีมนายน้อยเทียนใช่ไหม?"

"เมื่อพูดไปแล้ว นายน้อยเปียวและนายน้อยเทียน ก็เป็นสายเลือดตระกูลฉินเก่าเหมือนกัน นั่นก็ถือว่าเป็นคนครอบครัวเดียวกันเป็นพี่น้องกันนี่!"

"พวกเขาเป็นครอบครัวเดียวกัน พวกเราก็เป็นเหล่าผู้ติดตาม ก็ไม่ได้หมายความว่าเป็นพวกเดียวกันอย่างนั้นหรือ?"

เหลิ่งหยุนพิจารณาอย่างตั้งใจครู่หนึ่ง ดูเหมือนว่าจะรู้สึกค่อนข้างมีเหตุผล

เธอพยักหน้าอย่างเชื้อมั่นเล็กน้อย แล้วกล่าวอย่างไร้เดียงสาว่า "ในเมื่อพูดเช่นนี้ ดูเหมือนว่าก็มีเหตุผลเหมือนกัน"

"ในเมื่อพวกเราเป็นครอบครัวเดียวกัน เช่นนั้นท่านพี่ทั้งสอง พวกคุณบอกฉันมาหน่อยได้ไหม อิฐฉินก้อนนั้นตอนนี้อยู่ที่ไหนกันแน่?"

"พวกพี่พาฉันไปหาอิฐฉินด้วยได้หรือไม่? ฉันรับประกัน ขอเพียงแค่ช่วยฉันหาอิฐฉินให้เจอ แล้วช่วยให้นายน้อยเทียนได้รับชัยชนะ ฉันจะตอบแทนบุญคุณพี่อย่างแน่นอนเลย!"

เมื่อเห็นว่าเหลิ่งหยุนที่เป็นราวกับดอกไม่ผลิบาน เหล่าปาและเหล่าจิ่ว ต่างก็รู้สึกเลอะเลือนไปชั่วขณะ

หลังจากที่พวกเขาเคลื่อนไหว แล้วกำลังจะพูดแผนการของฉินเปียวออกมา

ในเวลานั้นเอง ด้านหลังพุ่มไม้ของทั้งสองคน ก็มีเสียงนกดังออกมาอยู่สองสามครั้ง เสียงนี้ เห็นได้ชัดว่าเป็นเสียงที่หัวหน้ากลุ่มแปลงขึ้นมา

ทั้งสองคนแยกแยะได้ในพริบตาแล้ว แล้วพวกเขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดทันที

"น้องสาว ต้องขอโทษด้วย นายน้อยเปียวบอกว่า หากพวกเธออยากที่จะผ่านตรงนี้ไป เว้นแต่ว่าต้องข้ามศพของพวกเราไปก่อน..."