บทที่ 795 ระฆังมรณะ

ทีมคำสาปสวรรค์ ห้าพญายมแห่งนรก แม้ว่าจะได้รับชัยชนะในตอนท้าย แต่พวกเขาก็ได้รับบาดเจ็บสาหัสมากเช่นกัน

ทำอะไรไม่ได้ แม้พวกเขาจะได้เปรียบในเรื่องของจำนวนคน แต่พวกเขาต้องเผชิญหน้ากับทาสสัตว์กลายพันธุ์ที่ฉีดยาหมาป่าหอนแล้ว

ทุกคนดูเหมือนจะได้รับบาดเจ็บ และในหมู่ของพวกเขาคนที่ได้รับบาดเจ็บค่อนข้างสาหัสก็คือ ถงชวน กับ เถียปี้ หากไม่บำเพ็ญให้ถึงครึ่งเดือนหล่ะก็ คงจะไม่สามารถลุกขึ้นมายืนได้เองอย่างแน่นอน

ไม่เพียงเท่านั้น ยังมีพี่น้องทีมมีดม้งอีกสองคน ที่จะต้องอยู่ในภูเขาต้าหวางไปตลอดกาล

แม้กระทั่งผีหวูฉางที่โหดเหี้ยมที่สุด หม่าหงเทาที่แข็งแรงที่สุด ยังเกือบหมดแรงเฮือกสุดท้ายไปด้วยเลย

เถียหนิงซวงถูกทาสสัตว์กอดรัดไว้ และกัดลงที่หน้าขาของเธอ ตอนนี้เห็นแต่เลือดกับเนื้อเท่านั้น ความรุนแรงของบาดแผลร้ายแรงขนาดไหน และจะสามารถรักษาขาข้างนี้ไว้ได้หรือไม่ สถานการณ์ในตอนนี้ยังไม่ค่อยดีเท่าไรนัก

แม้ว่าเป็นเช่นนี้ แต่คำสาปสวรรค์ก็ยังทำลายคู่ต่อสู้ไปได้

ช่างเป็นการต่อสู้ที่งดงามมากจริงๆ

การรักษาศักดิ์ศรี พวกเขาคิดว่า ต่อให้ต้องเสียสละอะไรที่ยิ่งใหญ่ไปมากกว่านี้ ถึงอย่างไรมันก็คุ้มค่า

ดังนั้นบนเครื่องบิน เมื่อพวกเขาเห็นสีหน้าอันเคร่งเครียดและสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและความเจ็บปวดของฉินเทียนแล้ว พวกเขากลับมองโลกในแง่ดีเสียด้วยซ้ำ

กลายเป็นทุกคนที่ต้องคอยปลอบฉินเทียน

หม่าหงเทาแนะนำฉินเทียนว่า นัดที่เมืองฉินในวันพรุ่งนี้ ทางที่ดีให้พาคนของมังกรซ่อนรูปไปด้วย

เพราะเกรงว่าฉินเปียวจะไม่มีทางยอมพ่ายแพ้อย่างง่ายดายขนาดนั้น

เมืองฉิน เป็นสำนักงานใหญ่ของพวกเขา หากฉินเทียนไปตามนัดเพียงลำพัง หากมีอันตรายอะไรเกิดขึ้น ผลที่ตามมามันจะเลวร้ายอย่างไม่คาดคิด

ฉินเทียนฝืนยิ้มและพูดว่า “พี่น้องทั้งหลาย เรื่องนี้ พวกนายไม่ต้องเป็นกังวลหรอกนะ”

“พวกนายฟังฉันให้ดีดี เมื่อถึงโรงพยาบาลแล้ว จะต้องดูแลพักฟื้นตัวเองให้ดี”

“ถ้าไม่มีคำสั่งของฉัน ไม่ว่าใครก็ห้ามลงจากเตียงแม้แต่ก้าวเดียว!”

ทุกคนต่างรับปากอย่างหนักแน่น

ถงชวนยิ้มและพูดว่า “พี่เทียน พี่จะให้พวกเราอยู่เดือนหรือยังไง!”

“กว่าจะลงจากเตียงได้ ไม่รู้ว่าฉันจะอ้วนจนน้ำหนักขึ้นเท่าไรหน่ะสิ”

ทุกคนต่างพากันหัวเราะเสียงดัง

ฉินเทียนเองก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้ เมื่อเห็นบรรดาพี่น้องอารมณ์ดีได้แบบนี้แล้ว เขาเองก็สบายใจไปได้บ้างเหมือนกัน

ไม่นานนัก เครื่องบินหลายลำนั้นก็มาถึงเมืองฮั่น

ฉินเทียนได้แจ้งหูเฟยกับฉินชวนไว้ก่อนแล้ว พวกเขาได้จัดหาโรงพยาบาลที่ดีที่สุด พร้อมกับระดมเครื่องมือทางการแพทย์ที่ดีที่สุด รวมถึงหมอศัลยกรรมที่มีชื่อเสียงที่สุดจากทั่วประเทศเอาไว้แล้วเรียบร้อยแล้วเช่นกัน

การตรวจสอบอย่างละเอียดผ่านไปหนึ่งชั่วโมง ในที่สุดฉินเทียนก็ได้รับใบประเมินอาการบาดเจ็บของทุกคน

ยังโชคดีที่ทุกคนบาดเจ็บเพียงภายนอกเท่านั้น มีบางคนที่กระดูกหักหลายท่อน คาดว่าจะหายเป็นปกติหลังจากใส่เฝือกไปแล้วสามเดือน

คนที่ได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย เร็วสุดจะใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์ในการพักฟื้น

ทุกคนต่างขอให้ฉินเทียนเตรียมความพร้อมสำหรับเรื่องในวันพรุ่งนี้ และไม่ต้องคิดฟุ้งซ่านกับเรื่องของพวกเขาอีก

พวกเขาไม่สามารถไปช่วยฉินเทียนได้ หากฉินเทียนยังเสียสมาธิอีกหล่ะก็ พวกเขาจะรู้สึกไม่สบายใจเป็นอย่างมาก

“พี่เชื่อไหม ถ้าพี่ยังไม่ออกไปอีกหล่ะก็ ฉันจะดึงสายน้ำเกลือทิ้งแล้วนะ!”

“พวกเราไม่เป็นอะไรแล้วจริงๆ พี่รีบไปเตรียมเรื่องของวันพรุ่งนี้เถอะ เพื่อคำนึงถึงความปลอดภัย พี่เทียน ทางที่ดีพี่ควรเรียกชุมนุมพี่น้องวิหารเทพด้วยนะ”

“หรือไม่ก็ให้มังกรซ่อนรูปออกหน้า”

เถียหนิงซวงขู่ว่าจะปฏิเสธการรักษา เพื่อบังคับให้ฉินเทียนกลับไป และยังวางแผนแทนฉินเทียนสำหรับเรื่องในวันพรุ่งนี้อีกด้วย

ส่วนฉินเทียน ยังคงรู้สึกไม่สบายใจอยู่ดี เขาอยากจะเฝ้าอยู่ที่นี่ไปตลอด ส่วนเรื่องของวันพรุ่งนี้ เขาได้คิดแผนเอาไว้แล้ว

“แส้มังกร เรื่องนี้มันสำคัญมาก โปรดกลับไปกับฉัน พวกเราต้องหารือกันให้ดีสำหรับเรื่องในวันพรุ่งนี้”

“แส้มังกรวางใจเถอะ ฉันเลือกบอดี้การ์ดสำหรับคอยคุ้มกันความปลอดภัยของที่นี่เอาไว้แล้ว!”

ฉินชวนขอร้องให้ฉินเทียนกลับครั้งแล้วครั้งเล่า

เมื่อฉินเทียนได้เห็นกองกำลังของมังกรซ่อนรูปเข้าประจำการในโรงพยาบาลแล้ว และคอยดูแลความปลอดภัยของชั้นนี้อย่างใกล้ชิด เลยคิดว่าคงไม่เรื่องอะไรเกิดขึ้นอย่างแน่นอน

สุดท้ายเลยทำได้แค่ฟังคำแนะนำจากทุกคน และออกจากโรงพยาบาลไป เมื่อกลับถึงคฤหาสน์ของตระกูลหู จวนราชาเถียสิบสาม

หลังจากได้ฟังการบอกเล่าถึงสถานการณ์อย่างละเอียดจากฉินเทียนแล้ว โดยเฉพาะเมื่อได้รู้ว่า พรุ่งนี้จะมีการส่งมอบตัวหยางต้าวส่วนฉินเทียนก็จะให้ฉินเปียวเล่าเรื่องราวเกี่ยวกับหมาป่าหอนออกมาฉินชวนกับหูเฟย ต่างรู้สึกตื่นเต้นเป็นอย่างมาก