บทที่ 809 ผู้สูงส่ง

เมื่อต้องเผชิญกับผู้จัดการที่มีสีหน้าขมวดคิ้ว อะฝูเอ่ยอย่างเย็นชา “ไม่ได้เอ่ยเอาไว้แล้วหรอ ว่าพวกเรามาตั้งฐานทัพก่อน”

“รอให้พวกเราได้จัดการที่พักให้เสร็จก่อน คุณชายของพวกเราถึงจะมาไง——ไปเรียกคนของพวกคุณ ให้เร่งมือหน่อยเถอะ”

หลังจาก ก็ได้หยิบเช็กหนึ่งแสนออกมา “นี่ก็คือทิปของแก”

“ในรอบนี้คุณชายของพวกเราอยากจะพักที่นี่กี่วัน หากทำให้เขาพอใจล่ะก็ อาจจะได้รางวัลใหญ่เลยนะ！”

หนึ่งแสน！

แค่หยิบขึ้นมา ก็ให้ทิปแล้ว อีกทั้งจำนวนเงินขนาดนี้ นี่มันเท่ากับเงินเดือนทั้งสามเดือนของเขาเลยนะ

ผู้จัดการดีใจมากก่อนที่จะก้มหัวลง แล้วยิ่งทำความเคารพยิ่งขึ้นไปใหญ่

ตอนนี้ เขารู้สึกว่าพ่อบ้านที่อยู่ตรงหน้านี้ คือความหวังเดียวของเขาแล้ว

ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงคุณชายที่อยู่เบื้องหลัง

เมืองเฮยหลงได้มีแขกคนสำคัญมาแล้ว ภายในใจของเขาอดไม่ได้ที่จะเป็นห่วง

เร็วๆ ที่ห้องด้านบนสุดก็ได้ทำความสะอาดจนเสร็จ แล้วก็ได้ไล่แขกออกไปหลายห้อง จากการเจรจาแล้ว แขกต่างๆต่างก็ยอมที่จะลงมาพักทีอีกชั้นหนึ่ง

ผู้จัดการเชิญให้อะฝูไปดู หลังจากแล้ว ยิ่งทำให้เขาเบิกตากว้าง

เพียงแค่เห็นอะฝูสะบัดมือ รถโรลส์รอยซ์สิบกว่าคันก็เปิดประตู ก่อนที่แม่บ้าน พ่อครัว ช่างแต่งหน้า และช่างตัดผมจะลงมา ……

มีแม้กระทั่งหญิงสาวแม่บ้านที่ใส่ชุดสีขาวบริสุทธิ์ ที่ได้จูงสุนัขล่าเนื้ออย่างระมัดระวังลงมา

“คุณชายของพวกเราไม่ค่อยคุ้นชินกับการทานอาหารด้านนอก พอออกมาด้านนอก ก็พกอะไรมาเองตลอด”

“ตอนนี้แกก็รู้ ว่าทำไมฉันถึงต้องจองทั้งชั้นแล้วล่ะ？ส่วนห้องเหล่านี้ อยากจะพักก็ตามสบายเลย”

อะฝูไอกระแอม ก่อนที่จะยืนเอว ราวกับว่าเป็นคุณชายที่ร่ำรวย ก่อนที่จะเดินนำพาเข้าไปด้านใน

ด้านหลังของเขา คนรับใช้เหล่านี้ก็ได้เดินตามไป ด้วยความเคารพและแต่ละคนก็เคร่งขรึม

ผู้จัดการนิ่งไปอยู่ครึ่งวัน ภายในใจคิด คนที่จะมาใช่ผู้สูงส่งไหมนะ？

แม่เอ่ย ได้สิ ฉันจะต้องรีบไปรายงานเถ้าแก่เดี๋ยวนี้

เขาได้รีบแอบไปด้านข้างแล้วโทรศัพท์　

ผู้สูงส่ง？เมื่อได้ยินผู้จัดการรายงานแล้ว จิตใจที่สงบของเถ้าแก่โรงแรมก็ได้ตื่นเต้นขึ้น

เขามีนามว่าหยางจินซุ่ย เป็นแค่คนที่จบแค่ประถม แต่ว่าอาศัยจากการทำเหมือง แล้วรวบรวมทองมาได้หนึ่งถัง

หลังจากที่มีเงินแล้ว สิ่งที่เขาต้องการตลอดเลยก็คือ การมีตัวตนที่ร่ำรวยเป็นเศรษฐี

ตอนนี้ถึงเขาจะไม่ได้ทำเหมือง แต่ว่ามาทำธุรกิจโรงแรมแล้ว ในเมืองเฮยหลง ก็นับว่าเป็นโรงแรมชั้นนำในพื้นที่แล้ว

แต่ว่าเขาทราบดี ว่าคนรอบฉันงและสังคมพวกนี้ ผิวเผินเคารพเขา แต่ว่าภายในกระดูกต่างก็ไม่ชอบเขากันทั้ง

เพราะว่าเขาไม่ได้มาการศึกษาอะไร แต่ก็ได้เป็นถึงเถ้าแก่เหมืองมอง

ตอนนี้ มีผู้สูงส่งมาเข้าพักที่โรงแรม นี่นับว่าเป็นโอกาสที่ดี หากเขาสามารถที่จะสร้างความสัมพันธ์เอาไว้ได้ อาจจะสามารถที่จะเปลี่ยนแปลงตัวตน แล้วได้ไปเข้าร่วมอยู่ด้วยกับสังคมของพวกชนชั้นสูง？

ดังนั้น เขาจึงไปเรียกหยางเสี่ยวซงลูกชายของเขามา ก่อนที่พ่อลูกจะเริ่มวางแผนการ

ส่วนหยางเสี่ยวซงเดิมทีแล้วก็คนที่ไม่เอาไหน วันๆเอาแต่สร้างเรื่องสร้างปัญหา เขาในเมื่อก่อน เมื่อมองเห็นความสวยงามของเหลิ่งหยุน ก็รีบเข้าไปจีบหยอกล้อทันที

ไม่คิดเลยว่า เขาจะถูกเหลิ่งหยุนแทงเข้าที่ที่มือด้วยตะเกียบ ก่อนที่เขาจะส่งคนไปฆ่าเหลิ่งหยุน แต่ท้ายที่สุดแล้วก็ได้ถูกหมาป่าหอนทำร้าย ก่อนที่จะโดยจัดการไปส่ะ

ในเรื่อง นับว่าเป็นเรื่องใหญ่ที่กระทบต่อจิตใจของ หยางเสี่ยวซงมาก เขารู้จักเกี่ยวกับปรมาจารย์ ดังเขาเลยทำตัวดีอยู่พักหนึ่ง

แต่ว่า ภายในใจก็ได้วางแผนมาตลอด คิดอยากที่จะล้างแค้น

แต่ว่าที่ไม่ได้ครอบครองก็ดีที่สุดแล้ว เขาจึงได้ชอบฝันถึงเหลิ่งหยุนอยู่บ่อยๆ

หากเขาสามารถที่จะเอาหญิงสาวมาได้ อยากที่จะค่อยๆรับรู้ถึงร่างกาย มันจะมีรสชาติยังไงนะ？

นั่นถึงจะหมายถึงว่าไม่ได้เกิดมามีชีวิตทิ้งไปฟรีๆ ！

ตระกูลหยางอยู่ที่เมืองเฮยหลง ถึงแม้ว่าจะมีเงิน แต่ว่าก็ไม่ได้นับว่าเข้าขั้นเศรษฐี ดังหยางเสี่ยวซงเลยไม่สามารถที่จะหาปรมาจารย์เก่งๆมาได้

ตอนนี้ ได้มีคนมีหน้ามีตาเข้ามา เขาคิดออกในทันที ว่าอยากจะยืมใช้พลังอำนาจ เพื่อจะได้เอามาล้างแค้น

“พ่อ พ่อเคยบอกมาก่อนไม่ใช่หรอ ว่าผมไม่เอาไหน？”

“ตอนนี้ลูกได้ตัดสินใจ อยากที่จะเปลี่ยนแปลง แล้วทำสิ่งที่ถูกต้องสักที”

“ผู้สูงส่งได้เข้ามาพักที่โรงแรมของเขา นี่เหมือนพระเจ้าได้ให้โอกาสพวกเราเลยนะ พวกเราจะพลาดไม่ได้

“พ่อไม่เหมาะที่จะออกเสนอหน้าไปเลย ปล่อยให้ลูกจัดการเถอะ”