บทที่ 84 เถ้าแก่ใหญ่

วิญญาณยักษ์ที่สมองระเบิด หลังจากที่ร่างใหญ่ยืนอยู่บนเวทีได้ไม่กี่วินาที ราวกับว่าเป็นกำแพง ล้มลงกับพื้นดังตุ้ม

ชั่วขณะหนึ่ง ทั่วทั้งสนามเงียบไปหมด

ทุกคนล้วนแล้วตกอยู่สภาวะตกตะลึง

สามหมัด!

หน้าๆหลังๆ ฉินเทียนใช้เพียงไม่กี่วินาที ต่อยออกไปแล้วสามหมัด!

หลังจากนั้น หลังจากที่ระเบิดแขนทั้งสองข้างของวิญญาณยักษ์ ระเบิดหัวโดยตรง

ตอนนี้ คนคนนี้ตายโดยไม่มีวิญญาณหลงเหลืออีกแล้ว

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ที่เกิดเหตุ ส่งเสียงร้องอย่างมีความสุขดังสนั่นหวั่นไหว

ยอดฝีมือพันธมิตรฉู่ที่ได้รับบาดเจ็บจากวิญญาณยักษ์ก่อนหน้านี้ เต็มเปี่ยมไปด้วยพลัง พวกเขาตอบโต้จัดการผีน้อยเหล่านั้นจนต้องคุกเข่าขอความเมตตา

ทันใดนั้น สถานการณ์พลิกผัน

“เยสเข้!”

“เยสเข้ๆๆ!”

หยางหลินตื่นเต้นจนไม่รู้ควรจะพูดอะไรดี

“ไอ้หมอนี่ เพี้ยนเกินไปแล้วมั้ง!”

“นี่คือน้องเขยของฉันหยางหลินจริงๆเหรอ?”

ถงชวนอ้าปากค้างโดยตรง พูดอะไรไม่ออก เพียงแต่ ในสายตาของเขานอกจากช็อกแล้ว ยังเผยให้เห็นถึงแสงแห่งความสว่างที่แปลกประหลาด

ก่อนหน้านี้ เขารู้สึกว่าตัวเองนั้นเก่งมากพอแล้ว ทำให้ยโสโอหังมองไม่เห็นหัวผู้อื่น

ตอนนี้ ฉินเทียนทำให้เขาเห็นแล้ว ระดับของขอบเขตที่สูงขึ้น และท้องฟ้าที่กว้างขึ้น!

ตอนนี้ ฝั่งของหวงป้าเทียน คนที่ยังสามารถยืนอยู่ได้ เหลือเพียงเขาคนเดียวแล้ว

ฉินเทียนพูดอย่างเย็นชา : “เป็นยังไง?”

“แกยังต้องการให้ฉันลงมือด้วยตัวเองอีกไหม?”

ระหว่างที่พูด เตะมีดเล่มหนึ่งออกไป ความหมายก็คือ ให้หวงป้าเทียนฆ่าตัวตาย

ในสายตาข้างเดียวของหวงป้าเทียน เผยให้เห็นถึงแสงแห่งความดุร้ายที่หาที่เปรียบมิได้ จู่ๆเขาก็ตะโกนพูด : “เหล่าเชียง แกยังรออะไรอีก? รีบยิงเลย!”

“ฆ่าเขา ปฏิบัติให้สมกับชื่อของบัญชาพญายม!”

หืม?

ฉินเทียนตะลึงสักพัก หันหน้ามองไปทางบนภูเขาที่แสนไกล ความรู้สึกตอนที่อยู่ที่ท่าเรือซวงซานที่ถูกสไนเปอร์เล็งกลับมาอีกครั้ง

นอกจากนี้ผ่านคำพูดของหวงป้าเทียน เขารู้สึกโดยสัญชาตญาณว่าคนที่ถูกเรียกว่าเหล่าเชียง ถึงเป็นคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องกับ“บัญชาพญายม”คนนั้น

“ลาก่อน!” หวงป้าเทียนใช้เวลาตอนที่ฉินเทียนกำลังตกตะลึง จู่ๆก็ปล่อยมีดออกไปหลายเล่ม วิ่งหนีไปอย่างรวดเร็ว

ฉินเทียนกลับไม่มีการตามล่า

จินหรงหยิบป้ายแผ่นหนึ่งออกมา พูดด้วยความตื่นเต้น : “วันนั้น คุณฉินยังไม่ทันมอง ก็บอกว่าป้ายนี้เป็นของปลอม”

“ตอนนี้ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว ป้ายที่ทำร้ายคนนี้ มอบให้คุณฉินทำลายแล้วกัน!”

“สำหรับหวงป้าเทียน มอบให้พันธมิตรฉู่ เขาหนีไม่รอดแน่นอน”

ป้ายสีดำแผ่นหนึ่ง ตัวอักษรห้าตัวสีแดงเลือด : บัญชาพญายม!

ทั้งที่รู้ว่าเป็นของปลอม แม้ว่าตอนนี้แดดจะแผดเผา แต่เมื่อทุกคนมองดูพวกเขายังคงรู้สึกได้ถึงบรรยากาศที่มืดมน

ราวกับเป็นปีศาจกระหายเลือดที่สามารถฟื้นคืนชีพได้ทุกเมื่อ

“หืม?” ฉินเทียนมองเห็นป้ายนั้น รูม่านตาอดไม่ได้ที่จะหด

นอกจากเล็กกว่าเล็กน้อย วัสดุ ลายมือ โดยเฉพาะกลิ่นที่อยู่ข้างในนั้น มันเหมือนกับ "บัญชาพญายม" ที่แท้จริงในมือของตัวเอง

ของปลอมทั่วไป ไม่ถึงระดับนี้เลยด้วยซ้ำ

คิดอะไรบางอย่างออก เขารีบพูด : “ผู้นำจิน แล้วพบกันใหม่”

หันตัว รีบวิ่งเข้าไปบนเนินเขานั้นอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณคณฉินที่ช่วยพันธมิตรฉู่เอาไว้อย่างชอบธรรม!”

“ผมจินหรงขอเป็นตัวแทนของพันธมิตรฉู่ วันนี้ขอสาบานต่อพระเจ้า พันธมิตรฉู่ขอแสดงความนับถือต่อท่าน!”

“ต่อจากนี้ไปตราบใดที่ท่านมีคำสั่ง ไม่ว่าจะลุยน้ำลุยไฟ พันธมิตรฉู่ล้วนแล้วไม่มีการปฏิเสธ!”

เขาหันหน้าไปทางด้านหลังของฉินเทียน ตะโกนด้วยความตื่นเต้น

ทุกคนของพันธมิตรฉู่ และยังมียอดฝีมืออย่างฮันชานที่ได้รับเชิญจากพันธมิตรฉู่ ล้วนแล้วมีสายตาของความเคารพนับถือ

ในป่าของบนเนินเขาแห่งนึ่ง เต็มไปด้วยวัชพืช ไร้ผู้คน

ฉินเทียนกวาดสายตาช้าๆ สุดท้ายแล้ว บนก้อนหินก้อนหนึ่ง พบผงสีขาวบางอย่าง

หลังจากที่เขามองอย่างละเอียด ยืนยันว่าเป็นผงแมกนีเซียม

นี่เป็นผงที่สามารถเช็ดบนฝ่ามือเพื่อซับเหงื่อและป้องกันมือลื่น มักนิยมใช้กับนักกายกรรมและนักยกน้ำหนัก