บทที่ 863 หลักคำสอนการครองเรือน

"ไปกันเถอะ!" เมื่อจิตใจของฉินเทียนสงบลงแล้วนั้น เขาจึงต้องการที่จะพาซูซูออกไปจากที่นี่ในทันที

"คุณย่า"

ผู้ใดจะไปรู้กันว่า ซูซูจะเอ่ยเรียกใครบางคนเสียก่อน

ย่า?

ทั่วร่างของฉินเทียนพลันตัวสั่นเทาไปในทันทีสำหรับเขาแล้วนั้น นี่เป็นชื่อเรื่องที่แปลกและละเอียดอ่อนมากไปในคราวเดียวกัน

นั่นแสดงให้เห็นถึงเขามีวัยเด็กที่โชคร้าย

ซูซูที่เพิ่งจะมาถึงที่นี่ได้ไม่นานนั้น เธอไปเรียกคุณย่าที่ไหนกัน?

เมื่อฉินเทียนมองตามสายตาของซูซูไปนั่น เขาก็อดที่จะหันหน้าไปมองรอบ ๆ ไม่ได้ พร้อมกับเห็นร่างไกล ๆ ร่างหนึ่ง

นายหญิงใหญ่พลันเดินเข้ามา พร้อมกับไม้เท้าสลักทองด้านบนหัวไม้ ข้างกันยังมีคนคอยคุ้มกันเดิมตามอีกหลายนาย ย่างกายเข้ามาหาทั้งสองคน ด้วยอายุของนางที่อยู่ในวัยชราแล้วนั้น ทว่าท่วงท่าการเดินกลับเต็มไปด้วยพลังอำนาจที่น่าเกรงขาม

"ดูเรื่องที่เจ้าทำ !"

ฉินเทียนพลันกัดฟันด้วยความโกรธเกรี้ยว นัยน์ตาของเขาพลันแดงก่ำไปในทันที ยามที่จะพุ่งตัวเข้าไปนั้น

ใครจะรู้กันว่า ซูซูที่อยู่ข้างกายกลับสะบัดตัวออกจากแขนของเขา ก่อนจะเดินเข้าไปหาหญิงชราที่อยู่ตรงหน้า หลังจากนั้น ก่อนจะเอ่ยคำนับด้วยความเคารพว่า " หลานสะใภ้เข้าพบคุณย่า"

“คุณย่าควรจะนอนพักผ่อนให้เพียงพอนะคะ”

หญิงชราพลันถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอกแม้ว่าใบหน้าของนางจะยังบึ้งตึงอยู่นั้น ทว่าแววตาของนางกลับสื่อถึงความเมตตาและความห่วงใยอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

"เป็นย่าที่จัดการได้ไม่ดีพอ ทำให้หลานต้องตกใจเสียแล้ว"

“หนูไม่เป็นอะไรใช่ไหม รู้สึกไม่สบายท้องหรือเปล่า?”

“หมออยู่ไหน ? ทำไมยังไม่มาอีก !”

“หากเลือดเนื้อเชื้อไขของตระกูลฉินสายเก่าของข้าเป็นอะไรไป ข้าจะตัดหัวพวกมันทิ้งซะ!”

เมื่อนายหญิงใหญ่โมโหโกรธเกรี้ยวออกมาเช่นนี้ องครักษ์ที่อยู่ข้างกายทั้งสองคนจึงรีบวิ่งตามหมอชุยมาในทันที

“คุณย่าคะ หนูสบายดีค่ะ คุณย่าอย่าโกรธไปเลยนะคะ ยิ่งโมโหมากไปจะไม่ดีต่อร่างกาย”

"ไปค่ะ เข่าไปนั่งในห้องกัน" ซูซูพลันจับมือต่งซวงจุนด้วยท่าทางเหมือนเด็ก ทั้งยังเผยให้เห็นถึงท่าทีเอาอกเอาใจนายหญิงใหญ่ในทันที

ฉินเทียนที่ยืนมองอยู่ด้านข้างนั้น ได้แต่เผยสีหน้างุนงงออกมา เมื่อเห็นว่าซูซูยื่นมือออกไปจับต่งซวงจุนนั้น เขาก็อดที่จะตกใจออกมาไม่ได้

ในตระกูลฉินสายเก่านั้น นายหญิงใหญ่นับว่าเป็นไทเฮาของวังหลังอย่างแท้จริง ไม่ว่าใครก็ไม่อาจมาแตะต้องตัวนางได้ไม่รู้ว่าเป็นเพราะนางรักในศักดิ์ศรีของตนเองหรือเป็นเพราะนางเป็นคนรักษาความสะอาด หากใครกล้ามาแตะต้องเสื้อผ้าของนางนั้น จะต้องถูกลงโทษอย่างรุนแรงไปในทันที

ยิ่งไปกว่านั้นซูซูกลับเดินเข้าไปจับมือนาง

เหมือนเห็นเช่นนั้น ฉินเทียนเกือบจะวิ่งเข้าไปปกป้องซูซูอยู่แล้ว

ทว่า เหตุการณ์ต่อมากลับทำให้เขาต้องตกตะลึงอีกครั้ง

“ได้ได้ได้ ย่าจะฟังคำพูดของหลานสะใภ้ ย่าจะไม่โกรธ”

“ลูกสะใภ้ที่รักของย่าหลานจะต้องฟังคำย่านะหลานจะต้องนอนพักผ่อนให้เพียงพอและคลอดเด็กชายอ้วน ๆ ให้กับตระกูลฉินสายเก่าของเรานะ”

"พวกเราเข้าไปคุยกันข้างในเถอะ!"

เมื่อถูกซูซูจับมือเช่นนั้น ต่งซวงจุนก็รีบเดินตามเข้าไปข้างในเสมือนกับเท้ามิได้แตะพื้นไปในทันที พลางกล่าวว่า "ให้คลอดเด็กชายตัวอ้วนแก่ตระกูลฉิน" พร้อมกับแย้มยิ้มออกมาอย่างสดใสและรอยเหี่ยวย่นที่ปรากฏขึ้นมาบนใบหน้าในทันที

“ ทำไมคุณยังยืนอยู่ตรงนั้นล่ะ? ยังไม่รีบเข้ามาทักทายคุณย่าอีกเร็วเข้า!”

"ฉันรู้ว่าคุณย่าเป็นผู้หญิงที่คอยดูแลและปกครองตระกูลฉินมานานหลายปี ฉันชื่นชมคุณย่ามาก ๆ เลย!"

“ฉันได้ตกลงกับคุณย่าเอาไว้แล้ว ต่อไปนี้ฉันจะกราบคุณย่ามาเป็นอาจารย์ และจะร่ำเรียนจากเธอให้มาก ๆ ”

เมื่อซูซูเดินผ่านฉินเทียนนั้น ก็พลันเห็นเขายืนตัวแข็งทื่อราวกับเด็กน้อย ซูซูจึงได้เอ่ยเตือนขึ้นมา

ใบหน้าของฉินเทียนพลันตกตะลึงไปในทันที

ผู้หญิงคือสิ่งที่แปลกประหลาดที่สุดในโลก?

ทำไมผู้หญิงสองคนที่อยู่ตรงหน้าถึงดูสนิทสนมกันจัง?

เหตุใดเขาที่เป็นคนสกุลฉิน กลับดูเหมือนเป็นคนนอกไปแล้วเล่า?

ถึงแม้ว่าฉินเทียนจะไม่ใคร่เต็มใจเท่าไหร่นัก แต่ในสายตาของเขาในยามนี้มีแต่ซูซู เขาจึงไม่อยากจะจากนางไปเลยแม้แต่วินาทีเดียว

เมื่อซูซูและหญิงชราเดินเข้าไปในห้องนั้น ฉินเทียนที่ต้องคอยดูแลสะใภ้ ก็ได้แต่ทำตัวหน้าหนาเดินตามเข้าไปด้วยเช่นกัน

แม้แต่ราชาจินตูนที่มีใบหน้าเงียบขรึมก็เดินตามเข้ามาด้วยใบหน้าบูดบึ้ง

ฉินเทียนรู้ดีว่า เรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ มันยังไม่จบสิ้น