บทที่ 869 หมั้นหมายแต่เด็ก

“ฉันรู้ค่ะ ว่าพ่อสามีไม่ใช่คนใจร้าย คุณพ่อจะต้องมีเหตุผลของตัวเองอย่างแน่นอน ”

“พ่อของหนูเสียชีวิตก่อนวัยอันควร หนูเลยต้องอยู่แม่มาโดยตลอด ตั้งแต่หนูได้แต่งงานกับลูกชายของคุณ และเป็นลูกสะใภ้ของคุณแล้วนั้น ต่อไปนี้หนูก็จะเรียกคุณว่าคุณพ่อ”

“คุณพ่อคะ คุณให้เวลากับฉินเทียนหน่อยนะคะ”

“สิ่งที่เขาต้องเจอรวมถึงความเจ็บปวดที่เขาเคยได้รับ จำเป็นต้องใช้เวลาพักฟื้น”

“ฉันเชื่อว่า วันหนึ่งคุณพ่อและลูกชายของคุณพ่อจะปรับความเข้าใจกันได้ค่ะ”

ซูซูเป็นคนใจกว้างเธอไม่เคยถ่อมตัวหรือทำตัวเอาแต่ใจ ทั้งยังประพฤติตัวอย่างเหมาะสม

ฉินฉีพลางเอ่ยขึ้นมาด้วยความรู้สึกประทับใจว่า "คุณเป็นเด็กดี"

“น่าเสียดาย ถ้าแม่ของเทียนเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่—”

เขาอยากจะบอกว่า ถ้าแม่ของเทียนเอ๋อร์ยังมีชีวิตอยู่เธอคงจะมีความสุขมากขนาดไหนกัน ที่เห็นเทียนเอ๋อร์ของเธอได้พบกับผู้หญิงที่ดีเหมือนกับภรรยาของเขาแบบนี้

หลังจากพูดจบ ฉินฉีพลันนึกบางอย่างได้ขึ้นมา พลางเอ่ยถามออกมาด้วยความเป็นห่วงว่าและเอ็นดูว่า "ฉันสบายดี"

“คุณกับเทียนเอ๋อร์ก็ดุและสุขภาพด้วย”

"โดยเฉพาะคุณ--"

ในตอนที่ฉินฉีกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ เขาพลันเห็นดวงตาของซูซูที่แดงก่ำ ก่อนใบหน้าค่อย ๆ เปลี่ยนไป

“ซูซู เมื่อเร็ว ๆ นี้หนูรู้สึกไม่สบายใช่หรือไม่?”

“ฉันหมายถึงเด็กในท้องของเธอ”

“คุณ--"

"พอแล้ว!" เป็นฉินเทียนที่อดทนไม่ได้อีกต่อไป พลางเอ่ยขึ้นมาว่า "คุณไม่จำเป็นต้องแสร้งทำเป็นสนใจมันหรอก!"

"ซูซูและลูกในท้องของเธอสบายดี!"

"ไปกันเถอะ!"

ฉินเทียนวิ่งมาดึงมือของซูซูแล้วจากไปในทันที

“เทียนเอ๋อร์ ฟังฉัน—” ฉินฉีไม่รู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ ทว่าใหน้าพลันเผยสีหน้าจริงจังออกมา จนทำให้ฉินเทียนถึงกับตกใจไปเล็กน้อย

ในตอนที่ฉินฉีกำลังจะก้าวไปข้างหน้าเพื่อหยุดนั้น

จู่ ๆ ก็พลันมีเสียงร้องโหยหวนมาจากระยะไกล

“ฉินฉี เอาลูกชายฉันคืนมา!”

“คุณควรคืนเปียวเอ๋อร์มาให้ฉัน!”

“ฉันไม่มีวันเลิกกับคุณแน่!”

“ฉินเทียน ฉันจะฆ่าแก!”

“ไอ้สารเลวนี่ฉันไม่มีวันเอาแกไว้แน่!”

เป็นหยางหลิวที่มีผมเผ้ายุ่งเหยิงวิ่งพุ่งตรงเข้ามาราวกับผู้หญิงบ้า

เธอที่ทำงานหนักมาหลายปี เดิมทีเธอคิดว่าฉินเปียวจะสามารถขึ้นมาเป็นผู้นำตระกูลได้นั้น และเธอที่เป็นมารดาก็จะได้ใช้ชีวิตอย่างสุขสบายเสียที

ไม่คิดเลยว่า ราชาซีเตียนจะต้องมาจบชีวิตลง ทั้งยังหักแขนข้างหนึ่งของเธออีกด้วย

ต่อมาบ้านเดิมของเธอก็ถูกทำลาย ซึ่งเป็นการทำลายการสนับสนุนของเธอโดยตรง

จากนั้น หลังจากการต่อสู้ระหว่างฉินเทียนและฉินเปียวนั้น ผลลัพธ์ที่ได้ไม่มีใครล่วงรู้ อีกทั้งยายแม่มดก็มาเสียชีวิตอย่างน่าอนาถไปอีก

การโจมตีต่อเนื่องเช่นนี้ ไม่เพียงทำลายความทะเยอทะยานของเธอลงเท่านั้น แต่ยังทำลายเกราะป้องกันของเธออีกด้วย

แต่สิ่งที่น่าสมเพชยิ่งกว่าก็คือแม้แต่สามีของเธอก็ทิ้งเธอไป

ภายใต้ความเศร้าโศกเช่นนี้ หยางหลิวที่เสียสติไปแล้วพลันวิ่งขึ้นมาที่ภูเขาเพื่อสะสางบัญชีกับฉินฉีและฉินเทียน

เมื่อฉินเทียนเห็นรูปลักษณ์ของผู้หญิงคนนี้แล้วนั้น เขาก็มีอารมณ์ที่ซับซ้อนเช่นกัน เขารู้ดีว่า เขาที่เคยได้รับอันตรายมามากมายนั้น เช่นการโกหกหลอกลวง คำเล่าลือที่ว่าฉินเปียวป่วยระยะสุดท้ายและต้องการไขกระดูกเพื่อรักษาเขา

ทั้งหมดนี้ถูกสร้างขึ้นมาโดยผู้หญิงคนนี้

และก็เป็นเพราะผู้หญิงคนนี้ ถึงทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดของเขาต้องมามีจุดจบเช่นนั้น และสุดท้ายเธอก็ตายจากเขาไปอย่างอ้างว้างบนเตียงคนป่วย

เป็นเวลาหลายปีที่เขาเฝ้าเกลียดผู้หญิงคนนี้มานานแสนนาน

อย่างไรก็ตาม เมื่อเขานึกถึงคำขอที่ฉินเปียวฝากซูซูมาขอร้องเขานั้น ว่าให้ปลดปล่อยมารดาของเขา

ฉินเทียนรู้ดีว่าฉินเปียวช่วยซูซู เพียงเพราะต้องการจะใช้แลกเปลี่ยนกับชีวิตแม่ของตัวเอง

ในยามนี้เมื่อเห็นผู้หญิงตรงหน้าต้องมามีจุดจบลงเช่นนี้นั้น ความเกลียดชังที่อยู่ภายในใจของเขาเสมือนกับถูกลมพัดหายไปในทันที

ดวงตาของฉินฉีพลันเต็มไปด้วยความเห็นอกเห็นใจมากมายเขาเพียงแย้มยิ้มให้กับฉินเทียน "ปล่อยเธอให้ฉันเถอะ พวกคุณลงไปก่อนเลย"