บทที่ 896 เมืองปู้เย่

บูม!

บูม!

หลังจากเสียงกรีดร้องดังขึ้นติดต่อกัน จินถังและฉวนซานก็แทบจะจัดการกับการต่อสู้ในเวลาเดียวกัน

ทั้งสองกลับมายืนอยู่ข้างหลังฉินเทียน

ไป๋หลิงกระซิบ "พี่เทียน ผู้ชายคนนี้ดูเหมือนจะมีแผนอะไรบางอย่าง เราไม่ฟังเขาจะดีกว่า ให้เขามอบตัวหลิวเสี่ยวเป่ามาก่อน"

หู่จิงเย้ยหยันและพูดว่า: "ฉันสัญญาว่าสิ่งที่พวกแกต้องการจากตัวหลิวเสี่ยวเป่า จะได้รับสองเท่าจากคุณชายเกาอย่างแน่นอน"

“และฉันก็จับตัวหลิวเสี่ยวเป่าไว้จริง แต่ฉันได้มอบให้คุณชายเกาแล้ว ตอนนี้มีเพียงคุณชายเกา เท่านั้นที่รู้ว่าหลิวเสี่ยวเป่าอยู่ที่ไหน”

เห็นได้ชัดว่าคุณชายเกาที่เขาพูดถึงนั้นเป็นลูกชายของนายพลเกา

นายพลเกา ในฐานะหนึ่งในสามนายพลของเกาะตงไห่อาจกล่าวได้ว่าอยู่ในชั้นแกนกลางของตงไห่

ในหกจังหวัดใตงไห่ เขาก็ได้รับผิดชอบถึงสองจังหวัดแล้ว

กลัวอะไรก็เกิดอะไรขึ้นจริงๆ ดูแล้วยากที่จะหลีกเลี่ยงที่จะเกิดความขัดแย้งกับเกาะตงไห่

เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาที่มืดมนและเจ้าเล่ห์ของหู่จิงฉินเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า "ตกลง"

"ฉันจะไปพบกับคุณชายเกา นี้"

"นำทางเถอะ"

“ดีเลย กล้ามาก!”

“ขึ้นรถ!” หู่จิงตะคอกอย่างเย็นชาและเดินนำหน้าและเข้าไปในรถ

ฉินเทียนและคนอื่น ๆ ก็เข้าไปในรถเช่นกัน และถูกอีกฝ่ายล้อมรอบ และขับไปยังทิศทางของเมืองภายใต้ความมืด

นี่คือชานเมืองที่ปรับปรุง แต่ก็ยังรกร้างอยู่เล็กน้อย ไม่นานพวกเขาก็เข้าสู่เขตเมืองที่แท้จริงใกล้กับใจกลางเมืองมากขึ้น

แม้จะเป็นเวลาตีสาม แต่ไฟสองข้างทางยังสว่างไสว

ตึกสูงมากมายและไล่เรียงต่อกัน

ดึกขนาดนี้แล้ว ยังมีผู้คนมากมายบนถนนและตลาดทางถนนก็มีรถยนต์จอดอยู่

เป็นเมืองชายฝั่งอย่างแท้จริง

ครึ่งชั่วโมงต่อมา รถของหู่จิงก็มาจอดที่หน้าตึกสีแดงสูงเจ็ดชั้น

อาคารหลังเล็กที่สว่างไสวและงดงาม มีตัวอักษรสีทองขนาดใหญ่สองสามตัวอยู่ตรงกลาง: เมืองปู้เย่

รถยนต์หรูหรามารวมตัวกันที่หน้าประตู มีชายฉกรรจ์ทุกประเภท ตลอดจนหญิงสาวที่แต่งตัวสวยงามและเซ็กซี่

แม้แต่คนเฝ้าประตูก็ดูเหมือนเชิญมาจากปราสาทต่างประเทศ

"เมืองปู้เย่ของคุณชายเกา สถานบันเทิงยามค่ำคืนที่มีชื่อเสียงที่สุดในเมืองเจียงเหอ"

"มากับฉัน!"

หู่จิงหยุดอยู่หน้าประตูและมองขึ้นไปที่อาคารด้วยสายตาที่นับถือ แต่เขาไม่ได้เดินเข้าไปทางประตูหน้า แต่พาฉินเทียนและคนอื่นๆ ไปที่ลิฟต์ส่วนตัว

ลิฟต์หยุดอยู่ที่ชั้นเจ็ด ทันทีที่เดินออกมา ไป๋หลิงก็อดไม่ได้ที่จะแลบลิ้นออกมา ดวงตาของเธอดูจะกระวนกระวายเล็กน้อย

ฉวนซานและ จินถังดูเคร่งขรึม รู้สึกได้ว่าร่างกายของพวกเขาตึงเครียดมากและพร้อมที่จะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ

เห็นแต่ว่าในทางเดินยาวมีชายชุดดำหลายร้อยคนยืนตัวตรงเป็นสองแถว

พวกเขาทั้งหมดสวมเสื้อผ้าแบบเดียวกันและตัดผมทรงลูกเรือทั้งหมด ทุกคนถือกระบองไฟฟ้ามาตรฐานไว้ในมือ

แค่ยืนอยู่ที่นี่ไม่พูดอะไรก็ทำให้ผู้คนรู้สึกถึงการกดขี่แล้ว

หู่จิงเลิกคิ้ว: "เชิญครับ คุณฉิน"

"ฉันแจ้งไปแล้ว ตอนนี้คุณชายเการออยู่ที่ห้องทำงาน"

ต้องใช้ความกล้าหาญในการข้ามกำแพงมนุษย์สองแถวนี้ แม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้ถือมีดไว้ แต่กระบองไฟฟ้าก็เห็นได้ชัดว่ามีอันตรายร้ายแรงกว่ามีด

หู่จิงรู้สึกว่าฉินเทียนต้องกลัวเล็กน้อย

"ขอบคุณ บอสหู่จิงมาก"

ไม่คิดว่าฉินเทียนพูดมาคำเดียว ยิ้มและเดินตรงเข้าไปข้างใน

ราวกับว่าเขามองไม่เห็นดวงตาสองแถวที่ยื่นมองอยู่ตรงนั้น

ไป๋หลิงและคนอื่น ๆ รีบตามไป