ตอนที่ 9
บทที่ 9 สนุกจริงๆ
October 21, 2026
เมื่อเผชิญหน้ากับคำถามของซูเหวินปิน ฉินเทียนก็ยิ้มเย็น: “ฉันบอกว่ามันเป็นจริง มันก็ต้องเป็นของจริง”
“นั่นอยู่ที่ว่าซูเป่ยซานมีดวงได้รับมันหรือไม่”
“แม่งเอ้ย !”
“ของที่ทำให้น่าอับอายอย่างนั้นน่ะ ฉันกับตระกูลซูจะรอแกก็แล้วกัน !” ซูเหวินปินจากไปอย่างโกรธเคือง
ตอนเย็น ตระกูลซู
วิลล่าขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตีนเขาตงซาน ประตูเปิดอ้า ตั้งแต่ลานบ้านไปจนถึงตัวบ้าน ต่างก็ประดับตกแต่งด้วยไฟหลากสี
เหล่าหญิงชายต่างพากันแต่งตัว อวดเครื่องเพชรพลอยกันระยิบระยับ บรรยากาศเต็มไปด้วยความมั่งคั่ง
ในฐานะที่เป็นตระกูลทหารผ่านศึกของเมืองหลงเจียง ไม่กี่ปีมานี้ตระกูลซูได้แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับตระกูลที่ร่ำรวย ทั้งยังก่อตั้งบริษัทขึ้นมาใหม่อีก จากที่มีรากฐานอยู่แล้ว ก็ยิ่งรุ่งเรือนมากขึ้นไปอีก
เป็นงานเลี้ยงอาหารค่ำของตระกูลที่ยิ่งใหญ่มาก
ในฐานะที่ซูเป่ยซานเป็นหัวหน้าตระกูล จึงส่วมชุดเสื้อคอจีนสีแดง และนั่งอยู่ตรงกลาง รอรับของขวัญและคำอวยพรจากคนรุ่นหลังอย่างใจเย็น
“คุณปู่ซาน หลานนำแท่นหยกมรกตนี้มาให้คุณปู่”
“หลานขออวยพรให้คณปู่มีโชคลาภดั่งทะเลบูรพา อายุยืนยาวยิ่งกว่าเทียนฉี !”
ใบหน้าซูเหวินปินเต็มไปด้วยความพอใจเป็นที่สุด ค่อยๆ รับแท่นหยกมรกตขนาดเท่าพัดมาอย่างระมัดระวัง
เมื่อไม่มีภาพวาดโบราณของจิตรกรเลื่องชื่อ เขาจึงอดทนข่มใจใช้เงินหนึ่งแสนซื้อของชิ้นนี้มา
งานแกะสลักที่ดูประณีตงดงาม คุณภาพเยี่ยม ทำให้กลบเสียงเอ่ยคำอวยพรของลูกหลานก่อนหน้านั้นไปหมด
ผู้อาวุโสที่นังอยู่ข้างกันไม่กี่คนต่างก็เอ่ยชื่นชมไม่ขาดปาก
ซูเป่ยซานพึงพอใจมาก จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้ม: “เหวินปิน ในบรรดาคนหนุ่มสาวในตอนนี้น่ะ นายนับว่าเยี่ยมไปเลย”
“แท่นหยกนี่คงไม่ใช่ถูกๆ สินะ ?”
เมื่อได้รับคำชม ซูเหวินปินก็ดีใจจนเก็บไว้ไม่อยู่ จึงรีบร้อนเอ่ย: “ขอแค่คุณปู่ชอบ ไม่ว่าหลานจะใช้เงินมากแค่ไหนมันก็คุ้มค่าครับ”
“อีกอย่าง เงินของผม ทั้งหมดก็เป็นเงินที่พี่เหวินเฉิงให้มา ผมถือว่าเป็นการเคารพคุณปู่แทนพี่เหวินเฉิงแล้วกันครับ”
เมื่อได้ยินชื่อ “เหวินเฉิง” ออกมาจากปาก ซูเป่ยซานก็รู้สึกยินดียิ่งกว่าเดิมจนหุบยิ้มไม่ลง
นั่นคือหลานแท้ๆ ของเขา
ไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ไม่เคยทำให้เขาผิดหวัง ในบรรดาคนหนุ่มสาวแล้วเขาเป็นคนที่มีพรสวรรค์จริงๆ
ถ้าไม่มีอะไรที่เหนือการคาดหมาย ในอนาคตคงจะชี้นำตระกูลซูได้อย่างสมบูรณ์แบบแน่นอน
คนในตระกูลที่อยู่ข้างๆ รีบเอ่ยชมซูเหวินเฉิงอีกครั้ง
ชายชราคนหนึ่งเอ่ย: “งานสำคัญอย่างวันนี้ ทำไมนายน้อยเหวินเฉิงของพวกเรายังไม่มาอีกล่ะ ?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ทุกคนต่างก็เงียบเสียงลง
ในตระกูลซู สถานะของซูเหวินเฉิงเรียกได้ว่าคุณชายรัชทายาท ทำไมวันนี้ถึงยังไม่ปรากฏตัวอีก ?
ซูเป่ยซานยิ้มและมองไปยังชายวัยกลางคนที่อยู่ข้างๆ นั่นคือลูกชายคนที่สองของเขา ซูยู่คุน
ซูยู่คุนเอ่ยยิ้มๆ : “คุณพ่อ เหวินเฉิงโทรหาผมแล้วครับ”
“งานเฉลิมฉลองวันนี้ เขาต้องไปดูแลผู้อำนวยการกับหัวหน้าแผนกที่เป็นลูกค้าคนสำคัญพวกนั้น เลยจะมาช้าสักหน่อยน่ะครับ”
ซูเป่ยซานพยักหน้าเอ่ย: “แค่งานเลี้ยงอาหารค่ำของครอบครัว เรื่องเล็กน้อย”
“ซูเหวินเฉิงยังหนุ่มอยู่ แต่สามารถแยกแยะความสำคัญได้ชัดเจน ทุ่มเทกับงานอย่างนี้ ฉันซาบซึ้งมาก !”
“ใช่ๆ คุณชายเหวินเฉิงเก่งจริงๆ !”
“ขนาดวันเฉลิมฉลองยังไม่ลืมการลืมงาน มีหัวคิดจริงๆเลย”
“ตระกูลซูมีคนอย่างคุณซูเหวินเฉิง ต่อไปตระกูลเราคงจะกลายเป็นตระกูลอันดับหนึ่งในอีกไม่นานนี้แน่ !”
เหล่าคนในตระกูลต่างเอ่ยยกย่อง
ซูยู่คุนกับภรรยาก็รู้สึกภูมิใจมากด้วยเช่นกัน
ตระกูลซูในตอนนี้ หรือจะพูดว่าตระกูลซูของพวกเขาก็ไม่เกินจริง หากพูดตรงๆ คนในตระกูลเหล่านี้ ต่างก็ทำงานให้พวกเขาทั้งนั้น
หวางเหม่ย ภรรยาของซูยู่คุน เอ่ยอย่างภาคภูมิใจ: “ซูหนาน ลูกสาวฉัน ตอนแรกก็ว่าจะมาที่เพื่อพบกับทุกคนเหมือนกัน”
“เพียงแต่เธอแต่งกับตระกูลอู๋ไปแล้ว ต้องเคารพกฎใหญ่ของที่นั่น”
“ตอนนี้ตระกูลอู๋ก็จัดงานเลี้ยงครอบครัวเหมือนกัน แถมยังจัดเกินหน้าเกินตาของพวกเราอีก”
“ดังนั้นวันพรุ่งนี้เธอถึงจะได้กลับบ้าน เมื่อถึงตอนนั้นฉันจะให้เธอกับลูกเขยนำของขวัญมาเยี่ยมทุกท่านนะคะ”
ทุกคนยิ่งอจฉาเข้าไปอีก
“หนานหนานช่างลำบากจริงๆ !”
“เก่งกว่าคุณหนูใหญ่คนก่อนตั้งเยอะ !” ผู้หญิงคนหนึ่งเอ่ยขึ้นมา
หลังจากที่ได้ยินอย่างนั้น ทั้งหมดต่างก็รู้สึกอับอาย