บทที่ 92 ให้พี่น้องกลับบ้าน

“เขาเป็นใคร?” ฉินเทียนถามด้วยความตะลึง

ฉานเจี้ยนยิ้มและพูด : “เขาก็คือ หัวหน้าหนึ่งร้อยแปดหวูฉางของวิหารพญายม ผีหวูฉาง”

“พูดขึ้นมาแล้ว พระเจ้าช่วยพวกเราจริงๆ!”

“เจ้าสำนัก หลังจากที่ผมซื้อวิลล่าแห่งนี้ การค้นพบที่ไม่คาดคิด ผีหวูฉางเป็นคนเลี้ยงสัตว์ป่าของที่นี่”

“เดิมทีนี่ก็เป็นงานเดิมของเขาอยู่แล้ว ก่อนที่จะเข้าร่วมวิหารพญายม เขาก็อยู่ที่สวนสัตว์ รับผิดชอบการให้อาหารสัตว์ป่าเป็นพิเศษ”

“คนคนนี้เป็นคนยุติธรรมและซื่อตรง ดุร้ายผิดปกติ แม้ว่าเข้าร่วมวิหารพญายมได้ไม่นาน แต่ชัยชนะนั้นช่างน่าทึ่ง”

“มีความเป็นตัวแทนมากที่สุด เคยมีอยู่ครั้งหนึ่ง พวกเราได้รับข่าวมาว่า มีกลุ่มนักรบดำพยายามจะข้ามพรมแดน”

“เถ้าแก่ใหญ่ส่งหวูฉางออกไปสิบคน มุ่งหน้าไปที่พรมแดน ใครจะไปรู้ข้อมูลผิดพลาด นักรบดำกลุ่มนั้น มีสามสิบกว่าคน”

“ภายใต้การต่อสู้ที่นองเลือด หวูฉางสิบคน ตายไปเก้าคน”

“เหลือเพียงผีหวูฉาง ใบหน้าของเขาถูกฟันด้วยดาบซามูไร อีกฝ่ายคิดว่าเขาตายแล้ว”

“หลังจากนั้น ผีหวูฉางกระโดดออกมาจากกองซากศพ กวาดล้างนักรบเหล่านั้นทั้งหมด”

“หลังสงครามหมู่เกาะแปซิฟิก เขาก็หายสาบสูญไปเหมือนกัน คิดไม่ถึงเลยว่าจะกลับมาทำงานเก่า เป็นคนเลี้ยงสัตว์ป่าที่นี่”

ฉินเทียนยิ้มและพูด : “นี่มันช่างดีเหลือเกิน!”

“วิหารพญายมจะต้องมีพี่น้องคนอื่นๆที่อยู่ทั่วทุกพื้นที่แน่นอน ลุงฉาน คุณต้องคิดหาวิธีหาพวกเขากลับมาทั้งหมด!”

“ถึงเวลา ให้พี่น้องกลับบ้านแล้ว!”

“เจ้าสำนักวางใจได้ มอบให้ผมจัดการ!” ฉานเจี้ยนพูดด้วยความตื่นเต้น : “ผมจะเรียกผีหวูฉางมาเข้าพบเจ้าสำนัก!”

เขาออกคำสั่งผ่านทางวิทยุสื่อสาร

ฉินเทียนมองเห็น การต่อสู้ของเขตหมาป่า เริ่มเข้าสู่ขั้นนองเลือดแล้ว

ผมของเถียหนิงซวงยุ่งเหยิง บนร่างกาย มีอยู่หลายจุด ถูกป่าหมากัดจนเป็นแผล

โดยเฉพาะบนขา ถูกหมาป่าสีน้ำเงินตัวหนึ่งกัดเอาไว้แน่น สุดท้ายแล้ว แม้ว่าเถียหนิงซวงจะสามารถฆ่าหมาป่าตัวนั้นได้ เพียงแต่ ก็ถูกฉีกเนื้อไปหนึ่งชิ้นเช่นกัน

เรี่ยวแรงของเธอไม่เพียงพอเล็กน้อย พิงอยู่บนก้อนหินใหญ่ก้อนหนึ่ง ในดวงตาเผยให้เห็นถึงความหวาดกลัวเล็กน้อย

“พร้อมกับบอกให้ผีหวูฉางแวะไปพาเธอมาด้วย”

“ได้เลยเจ้าสำนัก” ฉานเจี้ยนตอบตกลงหนึ่งที อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจ : “ผู้หญิงคนนี้เป็นต้นกล้าที่ดี”

“จากบนตัวของเธอ ผมมองเห็นเงาของเจ้าเงาเสน่ห์”

พูดถึงคนคนนี้ แววตาของเขาตกต่ำ

ฉินเทียนพูดเสียงต่ำ : “ได้ยินอาจารย์บอกว่า เจ้าเงาเสน่ห์และจิ้งจอกเงิน เป็นพี่น้องฝาแฝดคู่หนึ่ง สุดยอดแห่งการลอบสังหาร”

ฉานเจี้ยนพยักหน้า

“เจ้าเงาเสน่ห์และจิ้งจอกเงินชำนาญการลอบสังหาร เจ้าปืนทองเป็นคนเปิดกว้าง ชอบกาต่อสู้ตรงๆ”

“เพียงแต่น่าเสียดาย พวกเขาล้วนแล้วตายหมดแล้ว สี่อิมพ์แห่งพญายม เหลือแค่ผมคนเดียว ทุกวันนี้จะเป็นคนก็ไม่เป็นคนจะเป็นผีก็ไม่เป็นผี”

เกี่ยวกับเจ้าเงาเสน่ห์ จิ้งจอกเงิน และเจ้าปืนทอง ฉินเทียนยังมีเรื่องหนึ่งที่ไม่ได้บอกฉานเจี้ยน

ในเวลานี้คำพูดมาถึงมุมปาก เพียงแต่สุดท้ายแล้ว ยังคงกลืนลงไป

หลังจากที่ผีหวูฉางแจกเนื้อแช่แข็งในรถหมดแล้ว วางรถเข็นลงและโซ่เหล็กขนาดใหญ่ยาวหลายเมตรบนตัว

มองดูท่าทางการเดินของเขา ข้างหูของฉินเทียนล้วนแล้วมีเสียงดังตุงตุงตุง

เพียงแค่เห็นเขามาถึงนอกเขตหมาป่า ตะโกนหนึ่งที หมาป่าเหล่านั้นที่มีดวงตาสีแดง ล้วนแล้วถอยห่างสามฟุต

ผีหวูฉางเข้าไปในสวนอุทยาน โค้งเอวอุ้มเถียหนิงซวงขึ้น แบกไว้บนไหล่ เดินก้าวใหญ่มาหา

ท้ายที่สุดแล้วเถียหนิงซวงเป็นผู้หญิงที่อายุไม่ถึงยี่สิบ แม้ว่าจะเคยฝึกศิลปะการต่อสู้ตั้งแต่เด็ก ไม่เหมือนกับคุณหนูใหญ่คนอื่นๆที่อยู่ดีกินดี

แต่ว่า ภายใต้การคุ้มครองต่างๆ เวลาไหน เคยประสบกับฉากที่น่าสยดสยองแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่?

ความเจ็บปวดและความคับข้องใจอย่างรุนแรงทำให้ดวงตาที่สวยงามของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา

เพียงแต่ เธอกัดฟันและอดทน ไม่ให้น้ำตาของตัวเองออกมา

หลังจากที่เข้ามาในห้อง คาดไม่ถึงว่าจะมองเห็นฉินเทียนอยู่ที่นี่ เธอรีบปาดน้ำตา แววตาเต็มไปด้วยความอาฆาต

ในที่สุดเธอก็เข้าใจแล้ว ทั้งหมดนี้ล้วนแล้วเป็นเกมที่ฉินเทียนสร้างขึ้น

เธอไม่ยอม!

กระทั่ง มีความเกลียดชังเล็กน้อย!

ฉินเทียน ไม่มองเถียหนิงซวง แต่ว่ายิ้มแล้วมองไปทางผีหวูฉาง

“หวูฉาง นี่ก็คือเจ้าสำนัก เป็นผู้สืบทอดคนเดียวของเถ้าแก่ใหญ่”

“เจ้าสำนักสัญญาแล้ว ช่วยพวกเราสร้างคำสาปสวรรค์อีกครั้ง สักวันหนึ่ง หาความจริง แก้นแค้นแทนพี่น้องที่ตายไป”