ตอนที่ 892
บทที่ 937 อยู่กับปัจจุบัน
October 21, 2026
ฉินเทียนยืนอยู่ที่หัวเรือ มองไปที่ทะเลอันงดงามในระยะไกล ความคิดของเขาเปลี่ยนแปลงขึ้นลงอย่างช่วยไม่ได้
เขาอดคิดไม่ได้ว่า ครั้งสุดท้ายที่เขานั่งเรือ คือไปเยี่ยมญาติที่เมืองฉู่โจวกับซูซู ก็คือบ้านของคุณปู่คุณย่าซูซู
ในตอนนั้นเขากลับมาไม่นาน แม้ว่าจะรักษาอาการป่วยของซูซูให้หายดีแล้ว นอกจากนี้ก็ยังช่วยซูซูเปิดบริษัทและรับเงินลงทุนได้สำเร็จ
อย่างไรก็ตาม ความสัมพันธ์ระหว่างทั้งสองไม่ได้ทำให้หวาดระแวง
ในเวลานั้น ในใจของซูซู เธอยังคงคิดว่าตัวเองเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสา
นานมาแล้วที่ไม่ได้ไปบ้านของคุณปู่คุณย่า วันนั้นเธอยืนอยู่ที่หัวเรือ และให้อาหารนกนางนวลด้วยเศษขนมปังในมือ
สายลมพัดผมยาวและชุดของเธอ สายน้ำในฤดูใบไม้ร่วงทอดยาวไปกับสีของท้องฟ้า นกนางนวลและสาวงามเต้นรำด้วยกัน ฉากทีสวยงามนั้น ตราตรึงในใจของฉินเทียนตลอดไป
การเดินทางไปฉู่โจวในครั้งนั้น สำหรับฉินเทียนแล้ว มันค่อนข้างประสบความสำเร็จ ไม่เพียงแต่พบดาบที่หัก แต่ยังสร้างองค์กรคำสาปสวรรค์ขึ้นมาใหม่
ที่สำคัญกว่านั้นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับซูซู เป็นครั้งแรกที่ได้แตกหักแบบจริง ๆ จัง ๆ ……
เรื่องในอดีตนั้น ปรากฏชัดอยู่ตรงหน้า
แต่ตอนนี้เมื่อเวลาผ่านไป ซูซูก็ได้เปลี่ยนจากเด็กสาวไร้เดียงสาวในตอนนั้นเป็นหญิงสาวแล้วจริง ๆ
เธอยังตั้งท้องลูกของเขา และเธอไม่ลังเลที่จะลำบากเลย ไม่กลัวการเสียสละใด ๆ และตั้งใจแน่วแน่ที่จะให้กำเนิดลูก
ตัวเองออกจากบ้านมาระยะหนึ่งแล้ว และในช่วงเวลานี้ ซูซูคงจะต้องลำบากทุกวันอย่างแน่นอน
เมื่อนึกถึงใบหน้าที่ซีดเซียวนั้น ฉินเทียนรู้สึกเจ็บปวดในใจ และดวงตาของเขาก็เปลี่ยนเป็นสีแดงแทบทุกครั้ง
“ฉันมักจะรู้สึกว่า ผู้ชายที่สูงและหล่อเหลาคนนี้ไม่สบายใจ……ไอ้หย๊า พี่เทียนคุณเป็นอะไรไป ? คุณ ร้องไห้ ? ”
ไม่รู้ผ่านไปเท่าใดไป๋หลิงก็เข้ามา และต้องการรายงานข่าว
เมื่อเห็นน้ำตาคริสทัลที่มุมตาของ ฉินเทียนโดยไม่ได้ตั้งใจ เขาก็อดไม่ได้ที่จะเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจ
ฉินเทียนรีบยิ้มและพูดว่า“อยู่ที่ไหน ”
“บางทีลมทะเลอาจแรงเกินไป ”
“ไป๋หลิงปกติคุณอาศัยอยู่บนภูเขา เคยเห็นทะเลไหม ? ”
ไป๋หลิงยังเป็นเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ ความสนใจถูกดึงออกไปทันที และพูดอย่างตื่นเต้น“นี่เป็นครั้งที่สอง ！”
“ครั้งล่าสุด ฉันแทบจำไม่ได้แล้ว ออกทะเลกับคุณปู่ นั่งเรือเป็นเวลานาน ไปในที่ที่แสนไกล”
หัวใจของฉินเทียนสั่นไหว“คุณยังจำได้ไหมว่าคุณไปที่ไหน ? ”
ไป๋หลิงขมวดคิ้ว หน้าบึ้งแล้วพูดว่า“จำไม่ได้แล้ว ตอนนั้นฉันอายุแค่เจ็ดขวบ ? ไม่สิ น่าจะหกขวบ”
ในเวลานี้ ฉวนซานก็แอบเข้ามายิ้มและพูดด้วยเสียงเบาว่า ครั้งหนึ่งฉันมีโอกาสได้ยินเรื่องนี้จากท่านยาย
“เธอพูดว่า เจ้าลิงแก่จากสำนักวานร______”
ไป๋หลิงจ้องมอง“คุณว่าใครเป็นเจ้าลิงแก่? ”
สีหน้าของฉวนซานเปลี่ยนไปอย่างมาก และรีบพูดด้วยความตื่นตระหนก“แค่ก ไม่ใช่ ท่านยายบอกว่าชายชราจากสำนักวานรมีอำนาจมากขึ้นในช่วงหลายปีที่ผ่านมา และพบเจอสถานที่หนึ่งในต่างประเทศ”
“เพียงแต่ ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของเขา ยังไม่สามารถเปิดประตูบานนั้นได้”
“แล้วใครกันที่สามารถเปิดประตูนั้นได้ ? ”
“ถ้าหากเปิดได้จริง แล้วมันจะเป็นพรหรือคำสาปล่ะ？”
ฉวนซาน เลียนแบบน้ำเสียงของยายระกาในเวลานั้น และเสียงของเธอก็เบาและห่างไกล ราวกับว่าได้เห็นประตูประวัติศาสตร์ที่ถูกปิดตายมาเป็นเวลานาน
“ประตูอะไร？”
“ที่ที่ฉันไปกับคุณปู่ มันไม่มีประตูนะ” เสียงสงสัยของไป๋หลิง ขัดจังหวะความคิดของฉวนซาน
ฉวนซานตอบสนองกลับมา อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลาย มองไปที่ฉินเทียน และพูดกระซิบว่า“พี่ใหญ่ พี่รู้ไหม？”
ฉินเทียนมองไปที่ทะเลอันกว้างใหญ่และไร้ขอบเขต ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“ไม่ว่าประวัติศาสตร์หรืออนาคตจะเป็นอย่างไร สิ่งที่พวกเราควรทำมากที่สุดคือการอยู่กับปัจจุบัน”
“ทำตัวเองให้ดี และทำในสิ่งที่ควรทำตอนนี้ อื่น ๆ ปล่อยให้เป็นตามประสงค์ของพระเจ้า”
ฉวนซานดูเหมือนจะได้รับแรงบันดาลใจจากบางสิ่งบางอย่าง และจมอยู่ในความคิด
“อนาคตทางประวัติศาสตร์อะไร ประสงค์ของพระเจ้าอะไรกัน ? พวกคุณกำลังพูดถึงอะไร”ไป๋หลิงยังคงงงงวย
ข้าง ๆ จินถังกระแอมและพูดอย่างกระอักกระอ่วนว่า“ศิษย์น้องเล็ก ฉันคิดว่าสิ่งที่พี่เทียนหมายถึง คือทำเรื่องที่อยู่ตรงหน้าให้ดี และอย่าไปคิดเรื่องอื่นให้มาก”