บทที่ 945 ฉันรับปากคุณ

ฉินเทียนรู้ว่า วาฬสเปิร์มจะต้องโชคร้าย บางทีตอนนี้ มันอาจกลายเป็นอาหารในปากของวาฬเพชฌฆาตและวาฬหลังค่อมไปแล้ว

แต่เมื่อมองไปที่หวังตัวยวี่ที่โศกโศกต่อหน้าเขา เขาก็ไม่สามารถบอกได้จริง ๆ

“มันน่าจะสามารถหลบหนีได้ ”เขาทำได้เพียงคลุมเครือและทำอะไรไม่ถูก

หวังตัวยวี่ไม่ได้โง่ จากสายตาของฉินเทียน เธอได้เห็นคำตอบแล้ว หญิงสาวที่เคยอารมณ์ร้อนและชอบครอบงำ ทันใดนั้นก็กลายเป็นคนเงียบเหงาลงไป

ฉินเทียนไม่รู้ว่าจะเกลี้ยกล่อมเธออย่างไร แต่เมื่อเขาเห็นกระเป๋าหนังสีดำห้อยลงมาจากเอวของหวังตัวยวี่เขาก็เปลี่ยนหัวข้อ

“เอ่อ บนตัวคุณยังงมีพลุไฟส่งสัญญาณไหม ?”

“หรือว่า คุณยังมีวิธีติดต่อคนของพวกคุณไหม ? ให้พวกเขามาพาพวกเราออกไป！”

หวังตัวยวี่ยังคงเงียบ และสอดมือเข้าไปในกระเป๋าหนังสีดำ

ฉินเทียนมีความสุขมาก ใครจะรู้ เมื่อเขาคิดว่าหวังตัวยวี่กำลังจะหยิบพลุไฟสัญญาณออกมา บนมือของหวังตัวยวี่ในมือ กลับมีนกหวีดโคลนสีดำ

เป็นรูปนกสามรู ฉินเทียนจำมันได้ และเขาก็เคยเล่นมันตอนที่เขายังเป็นเด็ก มันเป็นเครื่องดนตรีธรรมดา ๆ

หวังตัวยวี่ใส่นกหวีดโคลนเข้าปาก กดรูทั้งสองเป็นจังหวะด้วยนิ้วมือทั้งสองข้าง แล้วเป่าขึ้นมา

เสียงสะอื้นและเสียงครวญครางกระจายไปตามน้ำทะเลที่เป็นลูกคลื่น ในความมึนงง แสงแดดบนท้องฟ้าก็หรี่ลง และ พื้นผิวทะเลก็ถูกปกคลุมด้วยชั้นเงา

ทะเลที่ไร้ขอบเขตทั้งหมดกลายเป็นความเศร้า

ฉินเทียนถูกดึงดูดโดยไม่รู้ตัวด้วยเสียงอันเศร้าสร้อยนี้ และเขาฟังอย่างเงียบ ๆ ความคิดของเขาล่องลอยไปพร้อมกับเสียงครวญคราง และเขาจำสิ่งต่าง ๆ ในอดีตได้มากมาย

หวังตัวยวี่เป่าอยู่เป็นเวลานานก่อนจะหยุดลงในที่สุด ดวงตาของที่แดงทั้งสองของเธอบวมขึ้นมา

และมองดูระยะไกลเป็นครั้งสุดท้าย เธอกระซิบว่า “พลุไฟส่งสัญญาณไม่มีแล้ว พวกเราทำได้แค่ว่ายน้ำไปที่เกาะ”

“เอาล่ะ” ฉินเทียนถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า “เราพักผ่อนสักหน่อยเถอะ เมื่อคุณฟื้นพลังแล้ว ก็เริ่มว่ายน้ำกัน”

เมื่อมองไปที่ทะเลอันกว้างใหญ่ เขามองไม่เห็นแม้แต่เงาของเกาะ และเขาไม่รู้ว่าเขาจะต้องว่ายน้ำไปอีกนานแค่ไหน

เขาลังเลอยู่ครูหนึ่ง แต่ก็ยังถามคำถามที่เขากังวลมากที่สุด

“เรื่องนั้น______”

ก่อนที่เขาจะพูดจบ น้ำทะเลในระยะไกลก็พุ่งขึ้นขึ้นมา

มีคำกล่าวว่าเมื่อถูกงูกัดแล้วก็จะกลัวเชือกนับปี ทันใดนั้นการแสดงออกของฉินเทียนเปลี่ยนไปอย่างมาก พูดว่า “แย่แล้ว ยังมีวาฬอีกตัว！”

“พวกเรารีบไปกันเถอะ！”

เขาผลักแผ่นไม้ และกำลังจะหนีจากสถานที่ที่อันตรายนี้

ในระยะไกล มีเสียงร้องเบา ๆ ของวาฬ และนำก็กระเซ็น และสัตว์ประหลาดตัวใหญ่เผยให้เห็นกระดูกสันหลังสีดำของมัน

“อาเซียง！”

“คืออาเซียง ! ”

หวังตัวยวี่รีบลุกขึ้นยืนบนกระดานไม้และตะโกนเสียงดัง “อาเซียง ! ฉันอยู่ที่นี่ ! ”

“อาเซียง！”

ในขณะตะโกน น้ำตาก็ไหลด้วยความปีติยินดีมากขึ้น

ฉินเทียนคิดไม่ถึงว่า วาฬสเปิร์มตัวนี้จะรอดชีวิตมาได้ แม้อาการบาดเจ็บจากสาหัสอยู่ แต่ดูเหมือนว่าจะไม่อันตรายถึงชีวิต

หวังตัวยวี่กระโดดลงไปในน้ำ ว่ายน้ำด้วยแรงทั้งหมดที่มี และคว้าสร้อยข้อมืออีกครั้ง เธอกอดปลาวาฬสเปิร์มและจูบครั้งแล้วครั้งเล่า

ฉินเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก และรอยยิ้มที่พึงพอใจปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา สำหรับเขาสิ่งที่ดีที่สุดคือวาฬตัวนี้สามารถพาพวกเขามาถึงเกาะได้เร็วที่สุด

“มาเร็ว” หวังตัวยวี่อ่อนโยนผิดปกติและพูดกับฉินเทียนเสียงเบา

ฉินเทียนรีบปีนขึ้นไปบนหลังวาฬสเปิร์ม

คราวนี้ ทั้งสองคนนั่งลง หวังตัวยวี่อยู่ข้างหน้า และฉินเทียนอยู่ข้างหลัง

จินเทียนสามารถมองเห็นผมที่ปลิวไสวของหวังตัวยวี่แต่มองไม่เห็นใบหน้าของเธอ แต่เมื่อนึกถึงเห็ดหลินจือเลือดมันทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนในลำคอ

แต่ข้าก็รู้สึกว่า ตอนนี้ไม่เหมาะสมควรที่จะกล่าวถึง

วาฬสเปิร์มว่ายน้ำอย่างมั่นคงอยู่บนผิวน้ำทะเล