บทที่ 956 ลูกเขยแต่งเข้าบ้าน

เมื่อเผชิญหน้ากับสายตาของทุกคนนั้น หวังเจี่ยนยังคงมีท่าทีสงบนิ่ง พลางเอ่ยขึ้นมาด้วยท่าทีเย้ยหยันว่า "เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับฉัน หรือจินยีโหวและคนอื่น ๆที่จะสามารถมาเป็นคนตัดสินได้ "

"อย่างมากที่สุด พวกเราทำได้เพียงแค่แสดงความคิดเห็นออกมาเท่านั้น"

“หากคุณชายเซี่ยต้องการถามความคิดเห็นของฉันละก็ แน่นอนว่าฉันย่อมเห็นด้วยในใต้หล้านี้ จะมีผู้นำรุ่นเยาว์ที่มีภูมิหลังครอบครัวที่ดีและรูปร่างลักษณะที่ดีเช่นนายน้อยเซี่ยอีกที่ไหนเล่า”

อะไรนะ?

เห็นด้วย?

หลังจากที่ทุกคนได้ฟังคำพูดของหวังเจี่ยนแล้วนั้น บรรยากาศโดยรอบพากันแตกตื่นไปในทันที

“หวังเจี่ยน นายเห็นด้วยจริงๆ เหรอ?” ผู้ที่ดีใจที่สุดย่อมไม่ใช่ใครอื่นที่ไหน นอกเสียจากราชาเปี้ยน

ทว่าทั้งจินยีโหวและเจ้าหน้าที่ผู้อาวุโสระดับสูงอีกหลาย ๆ คนนั้น ใบหน้าของพวกเขาพลันแสดงความโกรธเกรี้ยวออกมาในทันที เดิมทีพวกเขาหาได้เห็นด้วยกับข้อตกลงนี้ไม่

หรือว่า หวังเจี่ยนกำลังคิดคนทรยศ?

ท่ามกลางฝูงชนมากมาย ฉินเทียนอดที่จะขมวดคิ้วลงไม่ได้ อย่างไรก็ตาม เขาเองยังคงรู้สึกว่าราชาจั่วเจียนผู้นี้หาได้เรียบง่ายเช่นตาเห็นไม่

“ก็แค่...” แน่นอนว่า หวังเจี่ยนยังเอ่ยไม่จบ

เซี่ยหมิงพลันแย้มยิ้มออกมา ก่อนจะเอ่ยถามว่า "มีอะไรหรือ?"

หวังเจี่ยนเพียงถอนหายใจออกมา ก่อนจะเอ่ยขึ้นมาว่า "ในยามที่ ท่านผู้นำเกาะคนก่อนจะสิ้นชีพลงนั้น เคยได้เอ่ยวาจาขึ้นมาว่า ท่านมิต้องการให้คุณหนูใหญ่ต้องแต่งออกไปที่ไกล ๆ "

“หากว่ากันตามกฎของตงไห่แล้วนั้น สตรีที่แต่งงานแล้วจะถูกแยกออกจากแก่นแท้ของตงไห่ตลอดไป นับต่อแต่นี้ไป สตรีที่แต่งออกไปจะเป็นเพียงแค่ญาติเท่านั้น ไม่อาจเป็นครอบครัวได้อีกต่อไปแล้ว”

“ท่านผู้นำเกาะคนก่อนนั้น มีเพียงคุณหนูเป็นเพียงเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวของท่านดังนั้น ท่านผู้นำเกาะจึงหวังว่า หากบุตรสาวคนโตต้องการสร้างครอบครัวในอนาคตเมื่อใด ทางที่ดีควรจะเลือกตระกูลที่อยู่ภายในตงไห่จะดีกว่า”

"ผมเองก็คิดว่า คุณชายเซี่ยเหมาะกับคุณหนูใหญ่ของเราจริง ๆ ทว่า คุณชายเซี่ยจะยินยอมที่จะต้องออกจากตระกูลเซี่ย เพื่อแต่งเข้ามาเป็นเขยของตงไห่หรือไม่เล่า ?"

“ถ้าหากคุณชายเซี่ยยินยอมละก็ ผมก็ยินดีที่จะจัดการเรื่องนี้ให้กับคุณในทันที”

“คุณชายเซี่ยวางใจได้เลย พวกเราคนของตงไห่เป็นคนใจกว้าง ย่อมไม่ดูถูกคุณที่เป็นเพียงลูกเขยแต่งเข้าตระกูลมาแน่ ๆ”

"ในอนาคตข้างหน้าคุณชายเซี่ยก็ยังสามารถเข้าร่วมกลุ่มของพวกเราและดำรงตำแหน่งสำคัญภายในตงไห่กรุ๊ปได้อีกด้วย"

“คุณชายเซี่ย คิดเห็นอย่างไรกับเรื่องนี้เล่า?”

“คุณชายเซี่ยเป็นอะไรไป เหตุใดสีหน้าคุณถึงแย่มากเลย?”

เมื่อหวังเจี่ยนพูดจบนั้น ก็พลันเผยสีหน้าเต็มไปด้วยความพอใจออกมาในทันที

กลับกัน ใบหน้าของเซี่ยหมิงพลันแปรเปลี่ยนเป็นแข็งค้างและมืดครึ้ม การที่เขาสามารถอดทนฟัน และปล่อยให้หวังเจี่ยนพูดจบนั้น ถือว่าเซี่ยหมิงไว้หน้ามาก ๆ แล้ว

ผู้ใดจะไปคิดกันเล่าว่า หวังเจี่ยนที่เอ่ยอ้อมโลกไปมาเป็นพัลวันเช่นนี้ ท้ายที่สุดกลับเอ่ยออกมาว่าต้องการให้เซี่ยหมิงแต่งเข้ามาเป็นเขยเสียได้ นี่มิใช่เป็นความอัปยศอดสูอย่างที่สุดหรอกหรือ

เซี่ยหมิงที่เป็นบุตรชายคนโตของแดนเหนือ เป็นถึงว่าที่ทายาทของตระกูลเซี่ยในอนาคต!

"นั่นสิคุณชายเซี่ย คุณยอมแต่งเข้ามาเป็นเขยของตงไห่หรือไม่เล่า?" จินซานพลันเอ่ยพูดออกมาอย่างติดตลกพร้อมกับกลุ่มชายหนุ่มที่อยู่ด้านหลัง

ยามที่พวกเขามีปัญหากับเจ้านกแร้งและถงอานเมื่อครู่นั้น ได้แต่เก็บกักความไม่พอใจเอาไว้ ในยามนี้ถือว่าได้ระบายอารมณ์เมื่อครู่ออกไปเสียที

“ช่างไร้เหตุผลเสียจริง!”

“ไม่มีเหตุผลเอาเสียเลย!”

เซี่ยหมิงได้แต่กัดฟันอดทนเอาไว้ ทว่า ราชาเปี้ยนไม่อาจทนได้อีกต่อไป

เขาพลันลุกขึ้นยืนและใช้นิ้วชี้ไปที่หน้าของหวังเจี่ยน ก่อนจะเอ่ยคำสาปแช่งออกมาเสียงดัง

"ไอ้สารเลว! เอ็งกล้าดียังไง มาขู่ให้คุณเซี่ยแต่งเข้าบ้านเช่นนี้ เอ็งไม่รู้หรือว่าคุณชายเซี่ยคือใคร?"

"มันช่าง...เปิดโลกของฉันเสียจริง! นึกเสียว่าเป็นแค่ฝันไป !"

“คุณชายเซี่ย อย่าโกรธ—”

เจ้านกแร้งพลันกัดฟันพูดขึ้นมาด้วยความเดือดดาล "นายท่าน โปรดสั่งการข้าด้วย!"

“ข้าน้อยจะตัดหัวผู้ชายคนนี้ทันที!”

"พี่เทียนพี่คิดว่าพวกเขาจะทะเลาะกันไหม?"

"ถึงยังไงฉันก็รู้สึกว่า ตระกูลเซี่ยนั้นทำตัวยโสโอหังเกินไป หากได้ทุบตีพวกเขาสักครั้งย่อมดีไม่น้อย "

ฉวนซานพลันเอนหลังไปเอ่ยซุบซิบกับฉินเทียน

เดิมที พวกเขาทั้งสามคนแฝงตัวเข้าไปอยู่ในกลุ่มของนายพลเกา ทว่าเมื่อพวกเขาเห็นว่าฉินเทียนแฝงตัวเข้าไปอยู่ในทีมของราชาจั่วเจียนนั้น พวกเขาก็รีบตามมาในทันที