บทที่ 963 การต่อสู้ที่แท้จริง

เมื่อเห็นสือซินนั้น เจ้านกแร้งพลันหัวเราะออกมาอย่างโกรธเกรี้ยว

เขาเห็นอะไรกันแน่? ผู้ชายในชุดธรรมดา ๆ ผิวที่หยาบกร้านและมือที่ถือขวานเอาไว้อยู่ในมือ

การเดินดูงุ่มง่ามเล็กน้อยประกอบกับท่าทางที่ซื่อตรงและน่าเบื่อแบบนี้

เอาอย่างนี้หรือ...

คนโง่ที่ขวานสับฟืนในหมู่บ้านบนภูเขา?

"ฟุบ!"

เจ้านกแร้งพลันหัวเราะออกมา ก่อนจะกล่าวว่า "พวกเจ้า ตงไห่ไม่มีคนมากฝึกมืออยู่แล้วหรือ? หากไม่มีใคร ก็เพียงแค่ยอมรับความพ่ายแพ้ จักได้ไม่ให้มีการบาดเจ็บล้มตายเพิ่มขึ้นอีก"

“แต่พวกเจ้ายังส่งคนโง่ ๆ แบบนี้มาให้ข้าขายหน้าเล่น ๆ หรือ?”

หลังจากได้ยินคำพูดของเจ้านกแร้งนั้นถงอานซึ่งเป็นตัวแทนของกลุ่มคนจากตระกูลเซี่ยทางตอนเหนือต่างก็หัวเราะอย่างออกมาด้วยความบ้าคลั่ง

“เฮ้ เจ้าโง่ เจ้าไม่คู่ควรให้เฒ่าแร้งต้องลงมือหรอก ถ้าอย่างนั้นนายมาสู้กับฉันเป็นไง ?”

ถงอานพลันร้องตะโกนออกมา ทว่าเมื่อเห็นสือซินทำเป็นไม่ได้ยินนั้น ถงอานก็ก้มลงไปหยิบก้อนหินก้อนหนึ่งและขว้างมันไปที่สือซินในทันที

โครมคราม ก้อนหินพลันกระแทกหลังของสือซินอย่างแรง แม้แววตาของสือซินดูจะไร้อารมณ์หากแต่ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่เจ้านกแร้งที่ยืนอยู่ไม่ไกล

ฝีเท้าของเขาไม่ได้หยุดอยู่กับที่ ทว่า เขายังคงรักษาจังหวะและการก้าวเดินของตัวเองต่อไป

เป็นไปได้ไหมว่าเขาเป็นคนโง่จริงๆ?

ในที่สุดเจ้านกแร้งก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง พลันอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วขึ้นมา พร้อมกับสายตาของเขาที่จับจ้องไปที่สือซิน

ในที่สุด เขาก็สังเกตเห็นสิ่งผิดปกติอะไรบางอย่าง ระหว่างทางสือซินค่อย ๆ รวบรวมกำลังภายในอย่างช้าๆ

เหลือระยะห่างอีกสองเมตรเท่านั้น ในที่สุดเขาก็หยุดฝีเท้าลง ในขณะนี้ ร่างกายของเขาและมีดในมือดูเหมือนจะรวมเป็นหนึ่งเดียวกันเป็นอย่างดี

พร้อมกับออร่าที่ลึกลับกระจายออกมา

ดูเหมือนว่าร่างกายทั้งหมดที่เต็มไปด้วยข้อบกพร่องเมื่อครู่นั้นแท้จริงมันเป็นหนึ่งเดียวกันอย่างสมบูรณ์

อีกทั้ง ระยะห่างเพียงสองเมตรก็เป็นระยะที่ดีที่สุดสำหรับสือซินในการใช้โจมตี ทันใดนั้นเจ้านกแร้งก็ตระหนักได้ว่า เขาถูกเสือเฝ้าดูอยู่

เขาถูกเสือซุ่มโจมตีโดยไม่รู้ตัว ในขณะเดียวกันนั้น เสือตัวนี้พลันหมอบลงอย่างช้าๆ พร้อมที่จะเข้าโจมตีเขาอย่างรุนแรง

เมื่อตระหนักถึงสิ่งนี้ เจ้านกแร้งพลันเกิดความตื่นตระหนกขึ้นมาในทันที ประสบการณ์ที่ผ่านการฆ่าฟันมากมายได้แทรกซึมเข้าไปในทุกอณูของร่างกายของเขาแล้ว

ในตอนที่ สติของเขายังไม่ทันกลับมานั้นร่างกายพลันพร้อมที่จะป้องกันตัวในทันที

สือซินได้แต่ลอบถอนหายใจออกมา เมื่อเจ้านกแร้งไม่ทันได้ตั้งตัวนั้น เขามั่นใจมากถึงห้าส่วนว่าจะคว้าชัยชนะมาได้

ไม่คาดคิด เจ้านกแร้งจะได้สติกลับมาโดยไวขนาดนี้ ตัวนั้นตื่นตัวมาก ดังนั้นความมั่นใจที่จะคว้าชัยของสือซินในยามนี้ จึงน้อยกว่าสามส่วนในทันที

หากเป็นสถานการณ์อื่น ๆ ละก็ สือซินอาจจะเอ่ยปากขอยอมแพ้ ทว่า เขาไม่เคยลงต่อสู้ในการต่อสู้ที่ไม่แน่นอนมาก่อน

ตอนนี้ ยังไม่ใช่เวลาที่ดีที่สุดที่จะเคลื่อนไหวตัว

อย่างไรก็ตามเมื่อสถานการณ์บังคับราวกับลูกศรที่อยู่บนเชือกแล้วนั้น มีแต่ต้องเหนี่ยวไกยิงออกไปเท่านั้น ไม่ว่าเวลาจะไม่เหมาะสมหรือไม่ หรือไม่ว่าเขาจะไม่แน่ใจมากแค่ไหน เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลงมือเหนี่ยวไกออกไป

"ดีมาก"

สือซินพูดเสียงต่ำ ก่อนจะค่อยๆ ยกขวานขึ้นมาและสับมันออกไป

ในสายตาของคนภายนอกนั้น มันเป็นมีดที่ดูเงอะงะมาก แต่ในสายตาของเจ้านกแร้งนั้น มันเป็นสายฟ้าฟาดที่รวดเร็ว

รูม่านตาของเขาพลันหดตัวลงในทันที

เพราะเจ้านกแร้งรู้สึกได้ในทันทีว่า มีเงาสะท้อนเหมือนกระแสน้ำไหลมาที่เขา

ดูเหมือนว่าเส้นทางการหลบหนีทั้งหมดของเขาจะถูกปิดตายลง

เจ้านกแร้งรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นหินที่โดดเดี่ยว กำลังจะเผชิญหน้ากับกระแสน้ำที่เชี่ยวกราก

เป็นไปได้ยังไง!

ใบหน้าของเจ้านกแร้งพลันเปลี่ยนสีไปในทันที เขาก็ล่าถอยออกไปครั้งแล้วครั้งเล่า!

สือซินก็ไล่ตามมา พร้อมกับมีดขวานในมือของเขาวางเฉียงเหนือหัวของเจ้านกแร้งและพร้อมที่จะสับลงมาเสมอ

“เจตนาของดาบ!”

"ไม่คาดคิดเลยว่า คนผู้นี้ได้จะบ่มเพาะเจตนาแห่งดาบได้น่าสะพรึงกลัวเช่นนี้!"

จินถางอดที่ชื่นชมออกมาไม่ได้

ฉินเทียนพลันกล่าวออกมาอย่างเห็นด้วยว่า "นายเห็นเจตนาดาบของเขาแล้ว นั่นหมายความว่านายเองก็ฝึกตนจนเกือบจะถึงระดับนี้แล้วเหมือนกัน"

"ฉันไม่ต้องการไปถึงระดับของเขา แต่ต้องการที่จะเหนือกว่าเขาด้วย!" ดวงตาของจินถางพลันส่องประกายแวววาวออกมา