บทที่ 965 ฉันเป็นคนของเขา

หูเถิงคิดเสมอว่าฉินเทียนเป็นลูกชายผู้มั่งคั่งขนาดเล็กในตงไห่ และเขาต้องการที่จะปีนขึ้นไปเป็นอยู่ในคฤหาสน์ทองคำหงส์ของสาว ๆ ในตงไห่

ในความเป็นจริงแล้ว ในตงไห่มีนายน้อยมากมายเช่นนี้ ราวกับปลามากมายที่ว่ายในแม่น้ำ หากว่าหวังตัวยวี่พบเจอเมื่อใด ก็เสมือนกับถูกพาเข้ารังมังกรไปในทันที

พวกเขามักจะใช้สมองและแสดงออกมาในรูปแบบต่างๆ นี่เป็นเหตุผลว่าทำไมหวังตัวยวี่จึงรำคาญพวกคนเช่นนี้

ทว่า การจะแสดงตนออกมาก็ควรจะดูสถานการณ์หน่อยสิ

แม้ในยามนี้จักสมควรเป็นฉากที่ฮีโร่จะกอบกู้เอกราชก็จริง แต่คนที่สิ้นหวังอย่างฉินเทียนเขาเพิ่งเจอคนแรก

นายควรจะประเมินความสามรถของตัวเองหน่อย!

ออกมาแสดงตัวในยามนี้ อยากจะตายหรือยังไงกัน?

"เป็นมันนั่นเอง?"

ในทีมของตระกูลเซี่ยนั้น ถงอานจำฉินเทียนได้อย่างแม่นยำ พลันร้องตะโกนออกมาในทันทีเหมือนสุนัขที่ถูกเหยียบหาง

“นายน้อย เป็นเขา!”

"เมื่อวาน! ที่โรงแรม เป็นเขาที่ทุบตีคนของเรา ว่าให้ย้ายคุณออกไปแล้ว และยังกล่าวอีกว่าเซี่ยหมิงก็แค่คนไร้ค่า !"

“นายน้อย คุณทุบตีเขาได้เลย!”

“นายน้อย ฆ่าเขาเร็วเข้า!”

เซี่ยหมิงพลันขมวดคิ้วลงอย่างช่วยไม่ได้ แม้ว่าเขาจะรู้ว่าคำพูดของถงอานนั้นเกินจริงไปหน่อย แต่ข้อเท็จจริงที่ว่าพวกเขาถูกทุบตีนั้น เป็นความจริง

เขาจ้องมองไปที่ฉินเทียนและพูดว่า "นายเป็นใคร?"

“นายมาจากตงไห่เหมือนกันเหรอ?”

ฉินเทียนแย้มยิ้มกล่าวว่า: "คุณเพิ่งบอกว่าวันนี้ทุกคนที่นี่ ใครก็ตามที่เอาชนะตาแก่หัวล้านนั่นได้ คุณจะยอมแพ้เอง"

“ดังนั้น คุณไม่ต้องสนใจหรอกว่าฉันเป็นใคร คุณแค่ต้องรู้ว่า ฉันมาจากที่นี่ ต่อไป ฉันจะเอาชนะตาแก่หัวโล้นคนนี้ให้ได้ก็พอ”

“นายพูดอะไร?” เซี่ยหมิงพลันเอ่ยออกมาด้วยความประหลาดใจ

"ไอ้เวรนี่!"

“แกเรียกใครว่าตาแก่หัวโล้นกัน ข้าจะฆ่าเจ้า!” เจ้านกแร้งพลันตะโกนออกมาด้วยความโกรธเกรี้ยว

สือซินซึ่งนอนอยู่บนพื้นก็ตัวแข็งและลืมความเจ็บปวดไปในทันที ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้า ไม่ใช่เด็กน้อยที่หลงชอบคุณหนูใหญ่หรอกเหรอ?

ด้วยความสามารถของเขา ที่ไม่อาจหลบคมดาบของเขาได้เพียงสามกระบวนเท่านั้น เขาบ้าหรือเปล่า? เมื่อรู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของเจ้านกแร้งแล้ว เขายังคิดยืนหยัดจะต่อสู้อีกหรือ

เด็กน้อยคนนี้หมดหวังที่จะพิชิตใจสาวงามแล้วเหรอ?

ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขายังคงชื่นชมฉินเทียนที่มีความกล้าที่จะลุกขึ้นสู้อยู่

"พี่ชาย ตงไห่ซาบซึ้งในน้ำใจของคุณ แต่คุณไม่สามารถเป็นคู่ต่อกรของเขาได้หรอก ดังนั้นรีบหนีไปเถอะ !"

สือซินที่พยายามทนความเจ็บปวดนั้น พลันกัดฟันและพูดออกมา

ฉินเทียนแย้มยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า "เจตนากระบี่ของนายค่อนข้างดีเลยทีเดียว เพียงแต่นายดื้อรั้นเกินไปหน่อยและไปเห็นคุณค่าบางอย่างมากเกินไป กระบี่จึงดูไม่สง่างามพอ"

"ถ้าปล่อยวางบางอย่างในใจลงไปได้ ก็จะยกขวานออกมาได้เบา และทำฝีดาบรวดเร็วและแข็งแกร่งมากขึ้นไปอีกขั้น"

“เมื่อถึงเวลา ตาแก่หัวโล้นคนนี้ ก็จะเป็นคนที่ไม่สามารถทำอะไรนายได้อีก”

“นายพูดอะไรอะ?” สือซินรู้สึกตกตะลึงเสียจนอ้าปากพูดไม่ออก

ราวกับว่าประตูสู่ความโกลาหลได้ถูกเปิดขึ้นภายในจิตใจของเขา พร้อมกับเขาที่เริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างได้ในทันที

จนกระมั่ง คนจากตงไห่รีบเข้ามาอุ้มเขาออกไป เขาก็ยังคงไม่ได้สติกลับมา

"ฉินเทียน นายต้องการแทรกแซงเรื่องนี้จริง ๆ เหรอ? นายควรรู้ว่า ตัวเองกำลังทำอะไรอยู่!"

เกาเหมิ่งที่รู้ถึงความแข็งแกร่งของฉินเทียนนั้น ดังนั้นเขาจึงอดไม่ได้ที่จะเตือนฉินเทียนออกมาด้วยความกังวล

เขาเป็นผู้สนับสนุนของราชาเปี้ยน ดังนั้นเขาจึงหวังเป็นอย่างยิ่งว่าเซี่ยหมิงจะชนะและสรุปการแต่งงานนี้ให้จนได้

“นายคือฉินเทียน?”

ราชาเปี้ยนพลันชะงักไปครู่หนึ่ง พลางกัดฟันพูดออกมาว่า "ไปกันเถอะ ฉันจะให้เห็ดหลินจือเลือดพันปีกับนายเอง!"

ฉินเทียนพลันเกิดความลังเลใจขึ้นมา

ทุกสิ่งที่เขาทำในตงไห่นั้น เพพียงเพราะจะมาเอาเห็ดหลินจือเลือดพันปีเท่านั้น ในยามนี้ก็ได้มาอยู่ในมือแล้วเสีย

อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้สึกหนักอึ้งเข้ามาในหัวใจแทน

ไม่ว่าจะเกิดจากความรู้สึกของมนุษย์ หรือความรู้สึกผิดที่เป็นพื้นฐานคุณธรรมในใจก็ตาม เขาไม่สามารถทิ้งเห็ดหลินจือเลือดไปได้

"เป็นคุณนั้นเอง!"

" ผู้นำฉิน คุณมาทำอะไรที่นี่? ทำไมคุณถึงแสร้งทำเป็นเป็นหนึ่งในพวกเราและแอบเข้ามาในทีมของเราล่ะ?"

ในที่สุดหวังเหมี่ยนก็จดจำฉินเทียนได้ เขาพลันรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวในทันที

ในฐานะจินยีโหวของตงไห่กรุปนั้นเขาได้เข้าแทรกแซงพื้นที่ทางใต้และพยายามสนับสนุนโฆษกและการควบคุมเจ็ดเมืองทางใต้เอาไว้

หากทำสำเร็จ เจ็ดจังหวัดทางตอนใต้จะบังเกิดความ มั่งคั่ง เจ็ดเมืองทางใต้ก็จะกลายเป็นยุ้งฉางของกลุ่มตงไห่กรุปในทันที