ตอนที่ 922
บทที่ 967 น่าประหลาดใจ
October 21, 2026
หลังจากได้ยินคำพูดของฉินเทียน รูม่านตาของเซี่ยหมิงหดกระชับในทันใด เขาในฐานะทายาทตระกูลร่ำรวยอันดับหนึ่งแห่งทางเหนือ ตั้งแต่วัยเยาว์เขานั้นเพียบพร้อมไปด้วยทรัพยากรมากมาย
อยากจะได้สิ่งใด เขานั้นสามารถไขว่คว้ามาได้โดยเสมอ
ต้องการจัดการผู้ใด เขาก็สามารถจัดการได้อย่างง่ายดาย
แต่คาดไม่ถึงเลย การเดินทางมาตงไห่ในครั้งนี้จะได้พบกับข้อยกเว้นสองประการ
ประการแรกคือหวังตัวยวี่
เขารู้ดี แม้ว่าเขาจะใช้วิธีการบางอย่างเพื่อบังคับคนของหวังตัวยวี่ แต่เกรงว่าคงจะเป็นการยากที่จะเอาชนะใจของเธอได้
ประการสองคือฉินเทียน
ก่อนหน้านี้ เซี่ยหมิงไม่เคยคาดคิดเลย บนโลกนี้จะมีคนวัยเดียวกันที่ทำให้เขานั้นสามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแห่งการกดขี่
“ดี ฉันจดจำนายเอาไว้แล้ว!”
เขากัดฟันแน่น เตรียมตัวที่จะจากไป
ชาวตงไห่ทุกคนต่างก็เตรียมตัวที่จะส่งเสียงโห่ร้อง
ขณะนี้ ฉับพลันราชาเปี้ยนก็ส่งเสียงตะโกนดังกึกก้อง “คุณชายเซี่ยช้าก่อน!”
“คุณไม่ได้พ่ายแพ้! ฉันมีอะไรอยากจะกล่าว!”
อือ?
ผู้คนทุกคนต่างชะงักงันและหันหน้าไปมองพร้อมกัน
ราชาเปี้ยนจ้องมองฉินเทียนด้วยดวงตาแดงก่ำ กัดฟันแน่นและเอ่ย “ไอ้เด็กเวร นายกล้าสร้างความเสียหายในงานยิ่งใหญ่ของพวกเราชาวตงไห่ ฉันจะไม่ยอมนายแน่!”
“นายคอยดูเถอะ!”
เขาหยิบกล่องไม้มะฮอกกานีที่งดงามออกมา กอดไว้แน่นภายในอ้อมแขน ราวกับว่ากำลังกอดสมบัติหายากชิ้นหนึ่ง จากนั้นรีบวิ่งไปยังแอ่งน้ำที่อยู่ห่างไกลออกไป
ทุกคนชะงักไปครู่หนึ่ง ชั่วขณะนั้นไม่มีใครเข้าใจว่าเขากำลังทำอะไร
หรือว่าเจ้าเปี้ยนแก่คนนี้นั้นเป็นบ้าไปแล้วงั้นหรือ?
กระทั่งราชาเปี้ยนไปถึงแอ่งน้ำ เขาเปิดกล่อง ด้านในนั้นมีเห็ดหลินจือสีแดงขนาดเท่ากำปั้นอยู่
เห็ดหลินจือเลือด!
ฉินเทียนตระหนักได้ถึงบางสิ่ง สีหน้าเปลี่ยนไปทันใด วินาทีนั้นเขาคิดจะวิ่งเข้าไป
“อย่าเข้ามา!”
“ไม่ว่าใครก็ห้ามเข้ามา!”
ราชาเปี้ยนหยิบก้อนหินขึ้นมาและพูดเสียงดัง “ถ้าใครกล้าเข้ามา ฉันจะทุบมันทิ้ง!”
ฉินเทียนตะโกนอย่างกระวนกระวาย “อย่าได้กระทำอย่างหุนหันพลันแล่นเลย!”
“คุณอยากได้อะไร ขอเพียงแค่พูดมา!”
เมื่อเห็นท่าทางกระวนกระวายของฉินเทียน ราชาเปี้ยนหัวเราะเสียงดังลั่น ในที่สุดเขาก็สามารถจับจุดอ่อนแห่งชีวิตของฉินเทียนได้
เขาพูดอย่างภาคภูมิใจ “คนสกุลฉิน นายคิดอยู่ตลอดเวลา ไม่ใช่ว่าต้องการเห็ดหลินจือเลือดนี้หรอกหรือ?”
“ฉันจะบอกนายให้ เห็ดหลินจือเลือดเช่นนี้ บนโลกใบนี้มีเพียงแค่ชิ้นเดียวเท่านั้น”
“ตราบใดที่ฉันทุบมันและโยนมันลงในแอ่งน้ำ จากนี้และตลอดไปนายก็อย่าคิดว่าจะได้มันอีก!”
ไป๋หลิงเอ่ยอย่างร้อนรน “แย่แล้ว!”
“เห็ดหลินจือเลือดนั้นเหือดแห้งแล้ว ทุบเพียงแค่ครั้งเดียวก็แตกสลาย หากนำไปทิ้งในน้ำก็ไม่สามารถนำกลับมาได้อีกแล้ว”
ใบหน้าของฉินเทียนนั้นมืดมนเป็นอย่างมาก ทันทีที่ทำให้เจ้านกแร้งนั้นพิการได้ เห็ดหลินจือเลือดก็น่าจะได้มาอย่างง่ายดาย
คาดไม่ถึงเลยว่าจะเกิดเหตุร้ายเช่นนี้อีก เขามองออก ไอ้เจ้าเปี้ยนแก่ผู้นี้จะต้องพูดจริงทำจริงอย่างแน่นอน เขาอาจจะทำลายเห็ดหลินจือเลือดจริงๆ
และในระยะห่างเช่นนี้ ไม่มีใครที่จะสามารถหยุดเขาได้
“ไอ้เวร!”
“ฉินเทียนนั้นช่วยเหลือพวกเราตั้งมากมาย ยังไม่รีบมอบเห็ดหลินจือเลือดให้กับเขาอีก!” หวังตัวยวี่ตำหนิด้วยสีหน้าบึ้งตึง
ความรู้สึกของหวังเหมี่ยนที่มีต่อฉินเทียนค่อนข้างซับซ้อน แต่อย่างไรก็ตามเขาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งและเอ่ย “ราชาเปี้ยน อย่าได้หุนหันพลันแล่น”
“มีอะไรก็พูดมาเถอะ”
ราชาเปี้ยนจับจุดอ่อนของทุกคนได้ เขาภาคภูมิใจมาก เขาจ้องมองฉินเทียนพลางเอ่ยอย่างเยือกเย็น “ดูเหมือนว่าเห็ดหลินจือเลือดนี้ จะมีความสำคัญต่อนายมาก”
ฉินเทียนกัดฟันแน่นและเอ่ย “พูดมา คุณต้องการอะไร”
ราชาเปี้ยนพูดอย่างภูมิใจ “ฉันต้องการให้นายตาย นายยอมตายไหม?”
หวังตัวยวี่ดวงตาแดงก่ำทันใด “ถ้าคุณกล้าทำให้เขาตาย ฉันก็จะทำให้คุณตายเช่นกัน!”
“เจ้าเปี้ยนแก่ ฉันพูดจริงทำจริง!”