บทที่ 973 โสมแดง

“ซูซู!”

ฉินเทียนตื่นตระหนกเป็นอย่างมาก ขณะนั้นเขาร้อนรนทันใด รีบเข้าไปกอดซูซูไว้และวิ่งไปยังห้องนอน

เหลิ่งเฟิงเองก็ตื่นตกใจเช่นกัน เขาโยนคันเบ็ดทิ้งและรีบไล่ตามหลังไป

เมื่อหลิวหรูยู่เห็นพวกเขารีบวิ่งมาจากระยะไกล เธอรีบผลักประตูห้องนอนด้วยสีหน้าเป็นกังวล

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอเห็นซูซูเป็นลม แต่เธอนั้นเป็นกังวลในทุกครั้ง

เพื่อที่จะให้กำเนิดลูกแก่ฉินเทียน ซูซูนั้นยอมเสี่ยงชีวิตของตนเอง

สำหรับเรื่องนี้ทำให้หลิวหรูยู่รู้สึกละอายใจแก่ตน

ใบหน้าของซูซูที่กำลังหมดสตินั้นซีดเผือด แขนและขาของเธอนั้นทิ้งลงบนเตียง แม้แต่ลมหายใจของเธอก็อ่อนแรง

ฉินเทียนผลักมือออกไปในทันใด รีบใช้กุ่ยเหมินสิบสามเข็มบนร่างกายของซูซู

หลังจากผ่านไปชั่วขณะ ใบหน้าอึดอัดของซูซูเมื่อสักครู่นี้ก็มีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย

ลมหายใจค่อยๆกลับมาเป็นปกติ

ฉินเทียนถอนหายใจยืดยาว จากนั้นเขาผ่อนคลายลงเล็กน้อย

เขาช่วยคนมามากมายนับไม่ถ้วน แต่ไม่มีครั้งไหนเลยที่เขารู้สึกประหม่าเช่นนี้

เมื่อได้เผชิญหน้ากับซูซู ในทุกครั้งเขารู้สึกประหม่าและร้อนรนมาก แผ่นหลังของเขานั้นปกคลุมด้วยเหงื่อเย็น

นี่อาจจะเป็นสิ่งที่คนอื่นเขามักจะพูดกัน ความห่วงใยนำพามาซึ่งความวุ่นวาย

เมื่อเห็นสถานการณ์คงที่ของซูซู หลิวหรูยู่เองก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

เธอเข้ามาด้วยความระมัดระวังและจ้องมองฉินเทียนอย่างจริงจัง

“ทักษะทางการแพทย์ของนายดีมากและสามารถรักษาคุณปู่ได้ เมื่อไรนายจะสามารถรักษาพี่ซูซูได้ล่ะ?”

ภายในหัวใจของหลิวหรูยู่นั้นสำหรับซูซูที่แข็งแกร่งและเข้ากับผู้อื่นได้ง่าย หล่อนนั้นรักเธอเหมือนกับว่าเป็นพี่สาวของตนเอง

คนที่งดงามและจิตใจดีขนาดนั้นไม่ควรที่จะต้องเจ็บป่วยเช่นนี้

ฉินเทียนรู้ว่าหลิวหรูยู่นั้นเป็นห่วงซูซู แล้วทำไมเขาถึงไม่อยากรักษาซูซูให้หายโดยเร็วล่ะ!

“เพราะสิ่งที่ซูซูเป็นอยู่นั้นไม่ใช่โรค จะพูดดอย่างไรดี ฉันไม่สามารถอธิบายให้เธอเข้าใจได้หรอก”

เมื่อนึกถึงความลึกลับทางสายเลือดที่น่าสะพรึงกลัวนั้น สายตาของฉินเทียนดูซับซ้อน

“แต่ว่า วางใจเถอะ ฉันได้รับเห็ดหลินจือเลือดมาแล้ว ในไม่ช้าฉันจะสามารถปรุงยาชั้นดีและสามารถรักษาหล่อนให้หายได้”

“แล้วยังรออะไรอยู่ล่ะ ฉันเฝ้าพี่ซูซูเอง นายก็รีบไปจัดการปรุงยาเถอะ”

“ต่อให้นายไม่อยู่ที่นี่ ฉันก็สามารถดูแลหล่อนให้ดีได้ หรือว่านายไม่เชื่อฉันงั้นเหรอ?”

หลิวหรูยู่ร้อนรน เธอเร่งเร้าให้ฉินเทียนรีบไปปรุงยา

เธอไม่เข้าใจ สถานการณ์ของซูซูนั้นร้ายแรงมาก ฉินเทียนยังจะนิ่งงันอยู่ที่นี่ทำไมกัน?

“ผลลัพธ์ของเห็ดหลินจือเลือดนั้นน่าอัศจรรย์ แต่ว่าฉันยังขาดส่วนผสมของยาอยู่อย่างหนึ่ง กำลังรอ...”

“รออะไรอยู่อีก! ขาดอะไรก็รีบไปหาสิ!”

หลิวหรูยู่ขัดบทสนทนาของฉินเทียนและเริ่มก่นด่าด้วยใบหน้ามืดมน “ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ สมองของนายถูกเตะจนเบลอไปแล้วหรือไง! นายยืนอยู่ตรงนี้แล้วส่วนผสมของยาจะหล่นลงมาจากฟ้าเหรอ!”

“พี่ซูซูทรมานแบบนี้ ฉันเห็นแล้วปวดใจมาก นายมันทึ่ม รีบไปจัดการเลย!”

ขณะนี้ หลิวหรูยู่ไม่อ่อนโยนอย่างเช่นปกติอีกต่อไป หาได้ยากนักที่เธอจะระบายอารมณ์โกรธกับฉินเทียน

ใครจะไปเชื่อว่าราชาเทพฉินที่มากด้วยอำนาจและทรงพลัง เมื่อได้ยินเพียงชื่อทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัว ในตอนนี้เขากำลังถูกหญิงสาวคนหนึ่งด่ากราดราวกับโดนเลือดหมารดศีรษะ

ฉินเทียนไม่เพียงแต่จะไม่โกรธ เขายังพยักหน้าเห็นด้วย “ใช่แล้ว ทำไมฉันต้องรอด้วย?”

“เธอดูแลซูซูให้ดี ฉันจะไปบ้านตระกูลฉินสักหน่อย จะไปนำโสมแดงกลับมา!”

เขานั้นจะต้องลุ่มหลงอยู่กับความอ่อนหวานและความอ่อนโยนหลังจากที่ได้พบหน้าซูซูอย่างแน่นอน ทำไมไม่รู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์บ้างเลย!

สภาพร่างกายซูซูนั้นแย่มาก เพียงแค่เสี้ยววินาทีก็ไม่สามารถรอช้าได้อีกต่อไป!

ไม่สามารถรอให้ถึงตอนบ่ายได้!

ฉินเทียนกล่าวว่าจะไป เขาก็ไปในทันที เขารีบกระโดดขึ้นรถและตรงออกจากอุทยานมังกร

ขณะนี้ เหนืออุทยานมังกร ฉับพลันก็มีเสียงปีกของเครื่องบินดังขึ้น

ฉินเทียนเงยหน้าขึ้นไป บริเวณตัวเครื่องบินนั้นมองเห็นอักษรฉินที่คุ้นตา นัยน์ตาเป็นประกาย

จะต้องเป็นถงจิ่งอย่างแน่นอน!

เขานำโสมแดงมาให้ก่อนเวลา!

ก่อนที่เฮลิคอปเตอร์จะจอดสนิท ถงจิ่งได้โบกมือทักทายฉินเทียนแล้ว

“คุณชายใหญ่ ปฏิบัติภารกิจลุล่วง!”