บทที่ 993 ขยะไร้ที่ประโยชน์

กล่องไม้จันทน์ที่มีเห็ดหลินจือเลือดมีขนาดเท่ากำปั้นและมีรูปร่างเรียบง่าย

ผิวกล่องแกะสลักลวดลายแปลกตา

เมื่อเขากลับมาจากเกาะหวัง ฉินเทียนให้ความสนใจกับเห็ดหลินจือเลือดที่อยู่ภายในเท่านั้น

ส่วนกล่องไม้จันทน์นี้เขาไม่เคยสนใจมันเลย

เขารีบนำสิ่งนั้นมามอบให้กับฉวนซาน

เก็บของอย่างระมัดระวัง ฉวนซานโค้งคำนับมือและกล่าวคำอำลา "พี่เทียนพวกเราไม่เปลี่ยนใจ ทุกอย่างจะได้ไหลตลอดไป"

"จุดจบของโลกอยู่ไกล แล้วพบกันใหม่นะ!"

หลังจากพูดจบฉวนซานก็เดินออกไปท่ามกลางความคืนคนเดียวราวกับตอนที่เขามา

ไม่สิ พูดอย่างถูกต้องคือ หนึ่งคน หนึ่งไก่

ไก่มงกุฎแดงผู้เย่อหยิ่งยืนนิ่งบนไหล่ของเขา ตั้งหน้าตั้งตาเหมือนนายพล

หลังจากดู ฉวนซานไปแล้ว งานเลี้ยงก็ยังไม่สิ้นสุด

เมื่อมองไปที่คนที่มีคุณภาพสูงที่ยังคงแข่งกันกินเหล้า ฉินเทียนไม่ได้รบกวนพวกเขา

"จินถัง ไป๋หลิงไปกันเถอะ"

“อ้อ พาหม่าหงเทาไปด้วย”

ถ้าไม่ใช่เพราะเมา คนอย่างหม่าหงเทาผู้คลั่งไคล้มีดคงไม่พูดว่าเขาอยากกลับไปดูแน่นอน

จินถัง ตกลงซ้ำแล้วซ้ำเล่า และก้มลงไปพยุง หม่าหงเทา ซึ่งเมาและไม่ได้สติ

แม้ว่าไป๋หลิงจะเต็มไปด้วยความไม่เต็มใจ แต่ก็ไม่กล้าสร้างปัญหาต่อหน้าฉินเทียน

เดินตามหลังจินถังอย่างเชื่อฟัง ทำได้เพียงกลอกตาประท้วง

ตรงกันข้าม ลิงสีทองที่เธอเลี้ยงไว้ดูเหมือนจะรู้ว่ามันกำลังจะกลับบ้าน มันจึงเต้นอย่างตื่นเต้น

เมื่อเห็นพวกเขายิ่งอยู่ยิ่งเดินไปไกลซูซูเลิกคิ้วมองพวกเขาด้วยความกังวล “แม่ ฉันรู้สึกกระวนกระวายใจ มีลางสังหรณ์ที่ไม่ดีเลย”

“ความวิตกกังวลในการพลัดพราก แม่ก็เคยมีเหมือนกัน” หยางยู่หลัน จับมือของเธอเพื่อปลอบโยนเธอ “อย่ากังวลไปเลย เหิงหลิ่ง อยู่ไม่ไกลจากที่นี่ ฉินเทียน จะกลับมาในไม่ช้า”

“เธอแค่ต้องอยู่บ้านดูแลตัวเองดีๆ เขาถึงจะไปทำตามใจ”

พระจันทร์สว่างไสวลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้า ด้านหนึ่งกำลังดื่มเหล้าอย่างมีความสุข และอีกด้านหนึ่งก็กำลังมีความเศร้าโศก

ซูยู่คุนและพ่อลูกซูเหวินเฉิงอยู่ในรถคันเดียวกันโดยมีหม่าหงเทา ที่เมาและนำทางไปคันแรก

ส่วนฉินเทียน พา จินถัง และ ไป๋หลิงขับรถของเขาเอง และตามมาติดๆ

อันที่จริงแล้ว แค่เขาต้องการ เขาสามารถเรียกเฮลิคอปเตอร์บินตรงไปยังเหิงหลิ่งได้เลย

แต่ซูเป่ยซานที่คนป่วย ไม่คู่ควรที่เขาจะตั้งใจขนาดนั้น!

รถสองคันแล่นผ่านไปในยามค่ำคืน และไฟหน้าที่สว่างไสวเหมือนลูกธนูที่แหลมคมตัดผ่านคืนที่วุ่นวายอย่างรวดเร็ว

ไป๋หลิงนั่งอยู่ด้านหลังทำหน้าบูดบึ้งและขยิบตาให้ลิงของตัวเอง ให้ลิงไปเกาจินถัง

ถ้าเป็นปกติลิงจะเชื่อฟังอย่างแน่นอน

แต่วันนี้เงียบมาก ย่อตัวลงที่เบาะหลังอย่างเชื่อฟัง ก้มหน้าจับหาเหา

"ไม่ได้เรื่องจริงๆ เลย"

ไป๋หลิงโกรธมาก ไปตบลิงตัวน้อยเบาๆ

จินถังที่อยู่ข้างๆ หัวเราะเบา ๆ “น้องสาว ไม่ใช่ว่าเจ้าทองไม่ฟังเธอ อาจเป็นเพราะเขากลัวพี่เทียน”

แม้ว่าฉินเทียนจะไม่ได้ทำอะไร แต่ออร่าที่เปล่งออกมาจากร่างกายของเขาทำให้ผู้คนรู้สึกถึงความทรงพลัง

โดยปกติแล้วจะดีหน่อยเพราะอยู่ในที่โล่ง แต่ตอนนี้นั่งรถด้วยกัน ลิงตัวเล็ก ๆ จะกล้าทำอะไรไปหล่ะ?

จากนั้นไป๋หลิงก็หลับตาลงอย่างไม่เต็มใจและผล็อยหลับไป แต่ในใจรู้ว่าสิ่งที่ จินถังพูดนั้นเป็นความจริง

ไม่นานรถก็ขึ้นทางด่วน

เนื่องจากเป็นเวลากลางคืน ถนนจึงมีเพียงรถบรรทุกขนาดใหญ่เท่านั้น

เขาสองคันที่เป็นส่วนตัวแต่ดูโดดเดี่ยวเป็นพิเศษ

ซูเหวินเฉิงกำลังขับรถอย่างง่วงๆ อยู่ข้างหน้า และเขากับซูยู่คุนก็ผลัดกันขับรถถึงจะตั้งสติได้ตลอดทาง

ในทางกลับกัน ฉินเทียนเต็มไปด้วยพลังอยู่เสมอ โดยไม่มีอาการเหนื่อยล้าใดๆ เลย

ในเวลาเดียวกัน ตระกูลเซี่ยที่อยู่ทางตอนเหนือนั้นยังคงสว่างไสว

“ขยะไร้ที่ประโยชน์!”

เซี่ยหมิงหยิบที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะแล้วขว้างไปที่หลี่ลี่ฉวนประธานหอการค้า ของเมืองไพ่ที่คุกเข่าแทบเท้าของเขา