ตอนที่ 954
บทที่ 999 ไปลงนรกด้วยกัน
October 21, 2026
“ไอ้แก่นั่นโง่เขลาเหมือนเธอ จะไล่ฉันไปงั้นเหรอ?”
“ฮึ่ม! ฉันแทงเขาให้สิ้นใจ ลากเขากลับมาและบอกแม่เธอว่าหม่าหงเทาเป็นคนฆ่า”
“เป็นอย่างที่คิด เธอออกไปตามหาหม่าหงเทาเพื่อแก้แค้นทันที”
“หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจของเธอ ฉันใช้มีดเชือดคอเธอ โยนเธอออกไปนอกใต้อาคาร และจุดไฟเผาเธอ”
“ตอนนั้นเธออ่อนโยนเหมือนดอกไม้ แต่ก็โง่อย่างน่าประหลาดใจ ร้องไห้และเป็นลมต่อหน้าศพของสองคนนั้น”
“ในเมื่อกูทำไปแล้ว ก็ต้องทำให้ถึงที่สุด จะปล่อยเธอไปได้อย่างไร ในเมื่อไม่มีใครให้เธอพึ่งพาแล้ว”
“โถ่วๆๆ แล้วฉันก็กรีดหน้าเธอเพื่อเตือนว่าอย่าไปหาผู้ชายคนอื่น”
“เมื่อเธอตื่น คุณเห็นหม่าหงเทาเป็นศัตรูของเธอ คุกเข่าลงแทบเท้าของฉันและขอร้องให้ฉันล้างแค้นให้เธอ”
“แก้แค้น? แก้แค้นอะไร? ฉันเป็นคนฆ่า เธอจะฆ่าฉันหรือไง?”
“ฮ่าฮ่า หลายปีมานี้เธอคลอดลูกให้ฉันอย่างกับฟักไข่ เธอคิดว่าฉันจะเชื่อใจเธอหรือไง”
“โชคดีที่พวกเขาไม่อ่อนแอและไร้ความสามารถเหมือนเธอ กล้าวางยาพิษและฆ่าคนหลังจากเพิ่งหัดเดิน”
“ตอนนี้เธอรู้ความจริงแล้วยังไงล่ะ ฉันเล่นร่างกายที่พังทลายของเธอจนเบื่อแล้ว แล้วเธอยังมีหน้ามาฉายความรักอีกหรือ”
“วันนี้ ไม่เพียงแต่เธอเท่านั้นที่จะตาย แต่ทุกคนที่อยู่ตรงนี้ อย่าแม้แต่จะหนี!”
จาปาพูดเรื่องกรรมชั่วจบในลมหายใจเดียวอย่างอิ่มเอมใจ
เหมียวหงฟังด้วยความงุนงง แต่ไม่มีน้ำตาบนใบหน้าของเธออีกต่อไป และมีรอยยิ้มโล่งใจก็ผุดขึ้นจากมุมปากของเธอ
"ฉันรู้ว่าสัญชาตญาณของฉันไม่ผิด"
“ถึงเขาจะจำฉันไม่ได้ อย่างน้อยฉันก็ไม่ได้เกลียดคนผิด”
"ตั้งแต่ต้นจนจบ แกคือปีศาจร้ายที่ฆ่าทั้งครอบครัวของฉันและทำลายชีวิตของฉัน!"
"จาปา แกชอบฉันไม่ใช่เหรอ งั้นไปลงนรกกับฉันเถอะ!"
หลังจากที่เหมียวหงพูดจบอย่างโหดเหี้ยม ร่างผอมบางของเธอก็พุ่งเข้าหาจาปา
จับคาบที่หม่าหงเทาใส่คอของจาปาด้วยมือเปล่า ผลักไปข้างหน้าอย่างแรง
เธอต้องการฆ่าปีศาจตนนี้!
ส่งเขาลงนรกด้วยมือของเธอเอง!
ใบมีดคมตัดฝ่ามือของเหมียวหงในทันที
เลือดสีแดงสดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว หยดจากฝ่ามือของเหมียวหง
หม่าหงเทาดึงมีดออกมาโดยไม่รู้ตัว ไม่ต้องการทำร้ายผู้หญิงที่น่าสงสารคนนี้
แต่ด้ามมีดนั้นถูกเหมียวหงจับไว้แน่นเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่กล้าดึงมันออกไปอย่างลวกๆ เขาทำได้เพียงกันใบมีดไว้ไม่ให้ทำร้ายเหมียวหง
ในช่วงที่ทั้งสองนิ่งจาปาต่อยหน้าของเหมียวหงด้วยหมัด
"นังบ้า! ไม่มีวันเปลี่ยนนิสัย!"
“อยากจะลากฉันไปตายอีกหรือ ฮึ่ม ฉันจะส่งแกลงนรกก่อน!”
หมัดของจาปามาอย่างไม่ทันตั้งตัว และกระแทกเข้าที่แผลเป็นของเหมียวหงอย่างแรง ทำให้เธอล้มลงกับพื้น
หม่าหงเทาโกรธมาก ฉวยโอกาสเอาดาบออกจากมือของเหมียวหงและฟันไปทางจาปา
การฟันนี้เต็มไปด้วยความอาฆาตและแรงอันมาก!
เช่นเดียวกับการตัดเต้าหู้ เขาตัดแขนขวาของจาปา!
แขนทั้งสองข้างถูกตัดออก แต่จาปายังคงไม่ยอมหยุด!
ยืนพิงกำแพงที่โชกไปด้วยเลือด เขาเป่านกหวีดแหลม
ผึ้งพิษสีดำที่บินอยู่กลางอากาศพุ่งเข้าหาทุกคนที่อยู่ในที่นี้เมื่อได้ยินคำสั่ง!
ซูยู่คุนตกใจมากจนสลบส่วนซูเหวินเฉิงซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ
จินถังชักดาบยาวออกมาจากข้างหลังเขา เหวี่ยงมันเหมือนดาวตก ปกป้องเขาและไป๋หลิงและผึ้งพิษที่เขาสับก็ตกลงสู่พื้นทีละตัว
ไป๋หลิงได้รับการปกป้องอย่างแน่นหนา เกลียดปาจาที่ไร้ยางอายแทบตาย และสาปแช่ง "ไอ้สวะ! แกสมควรถูกสับเป็นชิ้นๆ!"
“เจ้าทองกินผึ้งพิษให้หมด อย่าเหลือไว้!”
ทันทีที่เธอออกคำสั่ง ลิงขนทองก็กระโดดขึ้นไปในอากาศ และในขณะที่โบกแขนยาว มันก็จับผึ้งพิษได้เจ็ดแปดตัวแล้ว
แล้วโยนเข้าปากแล้วร้องลั่นอย่างไม่กลัวพิษของผึ้งพิษเลย
เมื่อเห็นว่าสหายของตนกำลังถูกกิน ผึ้งพิษก็พุ่งไปหาลิงขนทองกัน ซึ่งทำให้เขาดูยุ่งเหยิงมาก ในขณะที่หลีกเลี่ยงอย่างช่ำชองมันก็ยังคงจับผึ้งพิษและกินพวกมันต่อไป