บทที่ 8

เวินหนี่รู้ดีว่าเขาจริงจังกับงานแค่ไหน เขาจะไม่ยอมให้เกิดข้อผิดพลาดแม้แต่นิดเดียว

แต่เรื่องนี้จะโทษเธอไม่ได้ เมื่อวานนี้เขาอยู่กับลู่ม่านเซิงในโรงพยาบาลเอง

“เพราะคุณบอกว่ากำลังยุ่ง และกดวางสายไปเอง”

เย่หนานโจวชะงักไปครู่หนึ่ง และเม้มริมฝีปาก “แล้วจัดการยังไง?”

เวลานั้นเวินหนี่อยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว เธอจึงพูดขึ้นว่า “ตอนนั้นไม่มีเวลาจัดการค่ะ ฉัน…”

“เลขาเวิน” น้ำเสียงเย่หนานโจวเย็นชา “ฉันจำได้ว่าเธอไม่เคยทำงานผิดพลาด”

เขาจงใจเรียกเธอว่า “เลขาเวิน” เพื่อเตือนว่าเธอเป็นเลขา ไม่ใช่ภรรยาของเขา

เวินหนี่กัดริมฝีปาก และพูดไม่ออก “ไซต์ก่อสร้างยังคงดำเนินการต่อไปได้ ปัญหาไม่ได้ใหญ่มาก ฉันคิดว่ามันไม่ได้ร้ายแรงอะไรค่ะ”

“ถ้าเกิดปัญหา อย่ารีบร้อนหาข้อแก้ตัว นี่คือสิ่งที่ฉันเคยสอนเธอ” เย่หนานโจวพูดอย่างห่างเหิน “รีบมาที่บริษัทเดี๋ยวนี้!”

พูดจบเขาก็กดวางสายไปทันที

เวินหนี่รู้สึกแย่ในใจ แต่เธอก็ไม่มีเวลามาคิดถึงปัญหา เมื่อวานนี้เธออยู่ที่โรงพยาบาลและไม่ได้ติดตามสถานการณ์ของไซต์ก่อสร้างอีกเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้สถานการณ์จะแย่ลงหรือเปล่า

เธอเก็บข้าวของและเตรียมตัวไปที่บริษัททันที

ถังเยาเพิ่งตื่น เห็นเธอดูรีบร้อน จึงหาวและถามขึ้นว่า “ตื่นเช้าจัง แล้วนี่จะไปไหน?”

“มีเรื่องนิดหน่อย ฉันต้องไปบริษัท”

“เกิดเรื่องขึ้นขนาดนี้แล้ว เธอยังจะคิดถึงเขาทำไมกัน?” ถังเยารู้สึกไม่พอใจ แต่เมื่อคิดอย่างรอบคอบแล้วจึงพูดต่อว่า “ช่างเถอะ ฉันส่งใบหย่าไปที่บริษัทของเย่หนานโจวแล้ว”

เวินหนี่คุยกับเธอขณะเปลี่ยนรองเท้า “เธอส่งไปแล้วเหรอ?”

“ใช่น่ะสิ ฉันส่งด่วนไปตั้งแต่เช้า ป่านนี้เย่หนานโจวคงจะเห็นแล้วล่ะ”

ถังเยาดำเนินการรวดเร็วกว่าเธอ

เมื่อเธอบอกว่าอยากหย่า ถังเยาก็แทบอยากจะให้เธอหย่าทันที

แต่เธอก็คิดว่าอย่างไรมันก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้น ไม่ว่าจะช้าหรือเร็วก็ไม่ต่างกัน เธอจึงพูดขึ้นว่า “ก็ดีเหมือนกัน ยังไงก็ต้องหย่ากันอยู่แล้ว”

ถังเยาคล้องแขนของเธออีกครั้ง “ฉันจะกลายเป็นผู้หญิงที่ร่ำรวยในอนาคตหรือเปล่าก็ขึ้นอยู่กับเธอแล้วนะ! เวินหนี่ เธอต้องมีความทะเยอทะยานมากกว่านี้ และใช้กลอุบายเพื่อเอาชนะให้ได้!”