บทที่ 1017 รสชาติ

บทที่ 1017 รสชาติ

สาวเต้นรำงดงามมีเสน่ห์ ย่างก้าวขึ้นบนเวที

รอยยิ้ม ท่วงท่าทำเอาผู้คนที่เห็นใจสั่น รูปร่างที่งดงาม คิ้วโก่งได้รูป

กู้อ้าวเวยอดมองไม่ได้ ไม่เคยเห็นหญิงงามเช่นนี้ในเอ่อตานเลย ไม่เหมือนหญิงชางหลานที่อ่อนโยน ปกติหญิงชางหลานมากมายก็เอาแต่ฝึกวรยุทธ รูปร่างสัดส่วนได้รูป แต่มองแล้วกลับมีกล้ามเนื้ออยู่มาก ดูสวยงามไปอีกแบบ

ในขณะที่ไม่ทันตั้งตัว ซ่านเซิ่งหานที่อยู่ข้างๆสะกิดแขนนางเบาๆ: “อย่าดูจนเหม่อลอยล่ะ”

มีผู้หญิงที่ไหนกันที่ลามก?

“สาวงามอยู่ตรงหน้า มีเหรอที่จะไม่ดู” สาวเต้นรำพวกนี้ดูงดงามมากกว่าหญิงอ่อนแอในวังพวกนี้เสียอีก

สายตานางมองไปที่ช่องว่างระหว่างสาวเต้ารำ ไปจบอยู่ที่ตงฟางซวนเอ๋อ

ตงฟางซวนเอ๋อมากับซ่านจินจื๋อ นั่งลงข้างเขา ชุดกระโปรงแดงแปร๊ด หางตาทาด้วยสีสันสด ตอนนี้ดูจากภายนอกแล้ว ตงฟางซวนเอ๋อเป็นหญิงหนึ่งในของตำหนักอ๋องจิ้ง แต่ว่าเพราะก่อนหน้านี้ตระกูลตงฟางกับตระกูลหลี่ไม่ค่อยมีแล้ว ตอนนี้ทั้งสองตระกูลจึงปรองดองกันมากขึ้น นางจึงได้ออกมา

ฮองเฮาเห็นสายตากู้อ้าวเวย ก็หัวเราะออกมา

ต่อหน้าซ่านจินจื๋อ กู้อ้าวเวยเป็นหญิงฉลาดและรอบรู้ทุกอย่าง มีสติจนไม่หลงเหลือความอิจฉา

“ซวนเอ๋อกับอ๋องจิ้งดีกันแล้ว ข้าก็ยินดีด้วย” ฮองเฮาฮองเฮาตงฟางพูดเสียงเบา แค่ให้ซ่านต้วนโฉงที่นั่งข้างๆได้ยินชัดเจน สามีภริยาสองคนมองไปพร้อมกัน ก็เห็นตงฟางซวนเอ๋อกำลังยื่นขนมไปให้ซ่านจินจื๋อ ด้วยท่าทีที่อ่อนหวาน

“ท่านป้าสบายดี ขอบพระทัยท่านอ๋องมาก” ตงฟางซวนเอ๋อก้มหัวให้เล็กน้อย

“ก็คงเป็นเช่นนั้น” ซ่านจินจื๋อพูดด้วยสีหน้าเดิม มองดูกู้อ้าวเวยตรงหน้าที่ยกแก้วเหล้าขึ้นมาและดื่มจนหมด ซ่านเซิ่งหานกลับไม่ได้ห้ามใดๆ แค่ยิ้มและจ้องมองนาง ด้วยสายตาที่อ่อนโยน

เจ้าเด็กนี่……

หลายปีแล้วยังไม่ลืมอีกเหรอ บอกหลายครั้งแล้วให้ปล่อยวาง ตอนนี้ยังจะไม่ยอมปล่อยวางอีก

กู้อ้าวเวยมองไปที่ฉูห้าว มองดูใบหน้าที่ขาวอมแดง ชุดสีน้ำเงินที่ดูไม่เข้ากับความหรูหราในวังเลย นั่งตัวตรง และกำลังจ้องมองมาที่นางอยู่

นี่ก็คือน้องชายที่ตัวเองลืมไปแล้ว

คิดแล้ว กู้อ้าวเวยยิ้มเล็กน้อย แก้วเหล้าในมือชูขึ้นมาตรงหน้าเขาและดื่มไปจนหมด

ฉูห้าวกลับขมวดคิ้ว ตอนเขามาก็ได้ยินจากกุ่ยเม่ยแล้วว่านางมีหลายเรื่องที่จำไม่ค่อยได้แล้ว เมื่อกี้รอยยิ้มนั้น กลับเหมือนเมื่อก่อนไม่มีอะไรเปลี่ยน ระหว่างนั้นมีขุนนางชางหลานมายินดีต้อนรับมากมายเขาก็ยิ้มรับ มองดูฉีหรัวที่นั่งข้างๆ และพูดเสียงเบาว่า: “พรุ่งนี้พี่สาวแต่งงาน กลับไม่รู้ว่าควรจะส่งให้อะไรดี”

ฉีหรัวถูกเรียกว่าพี่สาวจนอึ้ง ต่อมาก็ได้สติก็พูดว่า: “รัชทายาท ข้า……”

“เรียกข้าฉูห้าวก็พอ พี่สาวข้าเอาแต่ใจทำให้พี่หรัวต้องพัวพันเข้ามาในเรื่องนี้ ข้ากับท่านลุงไม่มีทางไม่สนใจแน่” ฉูห้าวพูดเสียงเบา ไม่ได้เอาของขวัญยินดีขึ้นมามอบให้ในห้องโถงเลย แต่กลับเอามุกฟ้าหนึ่งพวงออกมาให้ฉีหรัว

มุกฟ้าหน้าตาคล้ายกับอำพันเล็กน้อย ในนั้นกลับมีแสงส่องสว่างอยู่ จึงได้ชื่อเรียกนี้

และหนึ่งพวงที่เรียบง่าย ภายในเอ่อตานคงจะได้เจอแต่ก็ไม่ได้มาง่ายๆ ฉีหรัวอึ้ง: “ของสิ่งนี้มีค่าเกินไปแล้ว”