บทที่ 1115 ทำตามคำสั่ง

บทที่ 1115 ทำตามคำสั่ง

กลิ่นคาวเลือดฟุ้งกระจาย สาวใช้คนใช้ที่ยังดูแลตนเองอยู่เมื่อหลายวันก่อน วันนี้ได้กลายเป็นศพภายใต้คมดาบคนอื่น

ร่างกายกู้อ้าวเวยอ่อนแอไม่สามารถลุกขึ้นมาได้ มองดูคนที่ถือดาบภายในห้องคนนั้นอย่างไม่อยากเชื่อ

“เฉิงซาน....เจ้า....”

“กระหม่อมขออภัย แต่คนพวกนี้ไม่ใช่คนในจวนอ๋องจิ้ง แต่เป็นคนตำบลเหยสุ่ย”

ดาบยาวในมือเฉิงซานสะบัดเบาๆ บนพื้นเปื้อนไปด้วยเลือดสีแดง เดินมาข้างหน้าอย่างเชื่องช้าแต่ไม่เข้าประชิดใกล้ คุกเข่าอยู่ด้านข้างเตียง พร้อมกระซิบพูดว่า “ท่านอ๋องร่วมมือกับแม่นางยู่จุน โดยเอาชีวิตคุณชายอี้จื๋อเป็นตัวประกัน เพื่อแลกกับวิธีรักษาคุณหนู”

กู้อ้าวเวยเบิกตาโต นิ้วมือสั่นเทา กำผ้านวมไว้แน่นจนเปลี่ยนรูป

“แต่เมื่อวานข้ายังเจออี้จื๋อ....”

“เมื่อถึงฤดูใบไม้ผลิ ทูกอย่างก็จะถูกเปลี่ยนแปลง” เฉิงซานคิ้วขมวด พร้อมกระซิบพูดขึ้นว่า “ข้าเคยสืบสรรพคุณยาของคุณหนู ซึ่งไม่ใช่สูตรยาของหมอหลวงจาง และวันนั้นกระหม่อมตั้งใจที่จะแนบจดหมายลับนั่นไว้ในหนังสือ หวังอยากให้คุณหนูระมัดระวัง แต่ท่านกลับไม่สงสัยอะไรเลย ตอนนี้หมอหลวงจางถูกเสด็จอ๋องจงผิงพาตัวไปแล้ว ท่านยังไม่รู้เรื่อง”

สูดลมหายใจเข้าลึกๆ หน้าอกแน่นอย่างเจ็บปวด

ความเชื่อถือที่มีก่อนหน้านี้เพียงนิดยังหลงเหลืออยู่ในใจ กู้อ้าวเวยยันกายลุกขึ้นมามองดูเขา

“เจ้าฆ่าคนมากมายขนาดนี้ ข้าจะเชื่อเจ้าได้อย่างไร”

ดวงตาทั้งคู่จ้องมองกัน เฉิงซานยื่นดาบยาวที่เปื้อนไปด้วยเลือดเล่มนั้น ให้กับกู้อ้าวเวยอย่างไม่เกรงกลัว พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเข้มว่า “วิธีการควบคุมคนของตำบลเหยสุ่ย คือการซ่อนยาพิษไว้บนตัวนักฆ่า หากคุณหนูไม่เชื่อ ก็สามารถดูได้ด้วยตนเอง”

เวลานี้ด้านนอกประตูกลับมีเสียงเล็กน้อยดังขึ้น

กู้อ้าวเวยเห็นสายตาเฉิงซานฉายแววกระสับกระส่าย เหมือนจะลุกขึ้นจากไป จึงได้ใช้แรงทั้งหมดที่มีรับเอาดาบเล่มยาวนั้นมา เลือดสีแดงเปื้อนฝ่ามือ ไหลลงซอกนิ้วมือ เลือดนี้มีกลิ่นแปลกๆจริง

ด้านนอกประตูมีเสียงเปิดประตูจวนดังขึ้น เฉิงซานดึงศพที่ยังค่อนข้างอยู่ในสภาพดีมาข้างเตียง

เอายาพิษในปากของคนคนนั้นออกมา วางบนผ้าแล้วยื่นมาให้

กู้อ้าวเวยกัดฟันแน่น ภายในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือดหวานๆ อดทนกับความผิดปกติของร่างกาย เพียงถามเขาว่า “ทำไมเขาจะต้องเอาคนตำบลเหยสุ่ย มาไว้ข้างกายข้า.....”

“เพราะท่านอ๋องยังไม่ได้ส่งตัวคุณชายอี้จื๋อไป.....”

ยังพูดไม่ทันจบ เฉิงซานก็ได้กระโดดออกไปจากทางหน้าต่างด้านข้างแล้ว บานประตูก็ถูกเปิดออก

ซ่านจินจื๋อถือดาบยาวเดินเข้ามา มองดูในมือกู้อ้าวเวยยังถือดาบของเฉิงซานไว้ บนมือเต็มไปด้วยเลือด ด้านข้างเตียงยังมีศพอยู่หนึ่งร่าง แววตาก่อนหน้านี้ยังเต็มไปด้วยความเชื่อใจ เวลานี้กลับกลายเป็นห่างเหิน

“ไปไล่ตาม....”

“เจ้าไปตาม ข้าก็จะตายต่อหน้าเจ้า”

ใช้แรงทั้งหมดที่มียันกายลุกขึ้นมา ต่อให้ซ่านจินจื๋อมีวรยุทธสูงส่งก็ตามไม่ทัน นางเอาดาบยาววางบนคอ ดวงตาฉายแววเยือกเย็น นิ้วมือแดงเพราะออกแรงอย่างมาก ขอบคุณกลับสั่นเทาเพราะอ่อนแรงจนน่าหวาดกลัว

ซ่านจินจื๋อหยุดเท้าสั่งให้คนกลับมา ผ่อนคลายความเย็นชาบนร่างกาย พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “เฉิงซานทรยศ ทำไมต้องปกป้องเขา?”

ทั้งๆที่เป็นท่าทีอ่อนโยน แต่เมื่อพูดจาออกมา กลับทำให้กู้อ้าวเวยอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ

หากเป็นช่วงเวลาปกติ นางควรที่จะคิดมาก บางทีตอนที่เห็นจดหมายลับนั่น ก็รับรู้ถึงความหมายที่อยู่เบื้องหลังแล้ว

หากไม่ใช่เพราะนางเชื่อใจซ่านจินจื๋อ ก็จะไม่รู้ว่ายาที่ตนเองดื่มถูกเปลี่ยนแปลง