บทที่ 1116 ทุกอย่างกระจ่างแล้ว

บทที่ 1116 ทุกอย่างกระจ่างแล้ว

“ขอเพียงเจ้ายกอี้จื๋อให้กับข้า ข้าก็มีวิธีรักษานางให้หายได้”

ยู่จุนนอนตะแคงอยู่บนเตียง ในวันฤดูหนาวสวมชุดกระโปรงบางดั่งอยู่ฤดูใบไม้ผลิอยู่ในพระราชวัง แต่ก็ไม่รู้สึกหนาว เวลานี้นางเพียงมองดูกู้อ้าวเวยที่อยู่ในอ้อมกอดซ่านจินจื๋ออย่างเรียบเฉย เหมือนกำลังเหม่อลอย

ตอนนั้นเมื่อมองเห็นเด็กคนนี้ ก็เหมือนเพียงแค่มองเห็นใบหน้าที่ธรรมดา และก็ไม่ฉลาด เป็นคนหนูที่ไม่ได้เรื่อง

และก็เพราะกู้อ้าวเวยไม่ฉลาด นางยังคงเป็นมิตรที่ดีกับนาง กลับไม่รู้ถึงความคิดของนาง

แต่ตอนนี้ คนที่อยู่ในอ้อมกอดของซ่านจินจื๋อ ยังใช่กู้อ้าวเวยคนนั้นอยู่ไหม?

เมื่อคิดถึงตรงนี้ นางก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้ม พร้อมลุกขึ้นจากเตียงแล้วก็หลีกให้กับคนป่วยที่สลบอยู่

ซ่านจินจื๋อวางนางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม แล้วก็คุกเข่าอยู่ตรงหน้าเตียงนุ่มนี้ แม่นมที่อยู่ด้านหลังก็ได้อุ้มเด็กน้อยมาตรงหน้ายู่จุน

ยู่จุนรับเด็กน้อยเข้ามาไว้บนอ้อมแขน แล้วก็สั่งคนไปเอายาที่เตรียมไว้แต่แรกแล้วมา

พร้อมกับลูบจับเด็กน้อยน่ารักที่อยู่ในอ้อมกอดอย่างเอ็นดู เห็นดวงตาคู่นี้ทั้งใหญ่ทั้งกลม น่ารักเป็นอย่างยิ่ง

“เด็กน้อยคนนี้เมื่อเติบโตแล้ว คงจะงดงามยิ่งกว่านาง”

“สิ่งที่นางให้ความสำคัญที่สุดก็คืออี้จื๋อ”

ซ่านจินจื๋อมองดูทุกการกระทำองยู่จุนอย่างระมัดระวัง กลัวว่าปลายเล็บแหลมคมนั่นจะทิ่มเข้าไปในผิวหนังอ่อนโยนของเด็กน้อย

กลับไม่เหมือนดั่งที่เขาคิด ยู่จุนอุ้มอี้จื๋อ เหมือนกำลังอุ้มลูกของตนเองไว้มากกว่า

โยกเยกไปมาเบาๆ อี้จื๋อก็หัวเราะชอบใจ พูดอู้อี้อยู่อย่างไม่เป็นข้อความ แม้แต่ยู่จุนก็หัวเราะยิ้มแย้มขึ้นมา แลมองดูซ่านจินจื๋อพร้อมพูดว่า “สิ่งของที่เจ้าอยากได้ ข้ารับปากเจ้า เพียงแต่การรักษาผู้หญิง มีหลายวิธีมากมาย เจ้าเป็นผู้ชายไม่สะดวกหลายอย่าง ไปดูอาการป่วยของเสด็จพี่ของเจ้า ว่าเป็นยังไงบ้างดีกว่า”

พูดเสร็จ ยู่จุนดูเหมือนเหม่อลอย แล้วก็สั่งคนไปหยิบยาอีกชุดมาให้ซ่านจินจื๋อ

“เขาทานยาไปหลากหลายมากมาย ร่างกายอ่อนแอ เจ้าเอายานี้ไป บอกเขาว่าอย่าโกรธหยูนซี นางก็แค่คิดถึงลูกมาก เลยลงมือวางยาพิษ”

พูดอยู่เช่นนี้ แววตาซ่านจินจื๋อฉายแววไม่พอใจ แล้วก็มองดูกู้อ้าวเวยที่นอนอยู่บนเตียงนุ่ม

ยู่จุนกลับยกเด็กน้อยให้กับแม่นมในวัง ยืนอยู่ตรงกลางระหว่างซ่านจินจื๋อกับกู้อ้าวเวยด้วยตนเอง พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “หากนางตื่นขึ้นมาแล้วเห็นเจ้า อาจจะโกรธจนส่งผลกระทบต่อสภาพจิตใจ อาจสะเทือนถึงสภาพร่างกาย เจ้าเลือกเอง”

“ข้ายกทุกอย่างให้เจ้าแล้ว จะเชื่อได้อย่างไรว่าเจ้าจะไม่ทำร้ายนาง?”ซ่านจินจื๋อกำหมัดแน่น

“นางยังมีสูตรยาอายุวัฒนะ ข้าจะไม่ทำร้ายนาง”

ยู่จุนหัวเราะเยาะ สั่งคนพาซ่านจินจื๋อออกไป ตนเองเรียกหยูนซีมาตรวจชีพจรให้กับนาง

ซ่านจินจื๋อรู้สึกว่าขาทั้งคู่หนักเท่าตะกั่ว ทุกๆก้าวที่ย่างออกไปจากตำหนักนี้ ล้วนเหมือนกับเหยียบบนหัวใจตัวเอง ดวงตาทั้งคู่เต็มไปด้วยเส้นเลือดแดง ยิ่งทำให้เขารู้สึกอ่อนล้ายิ่งขึ้น ถอนหายใจอยู่ในใจเป็นพันหมื่นครั้งกำหมัดแน่นจนซอกนิ้วมือมีเลือดไหลอ่อนมาก

เมฆลอยบนขอบฟ้าเปลี่ยนแปลงไปเรื่อยๆ เกล็ดหิมะสีขาวเงินร่วงหล่นลงบนริมฝีปากของซ่านจินจื๋อ เยือกเย็นไปถึงกระดูก

แม่นมด้านข้างถอนหายใจอย่างหนักพร้อมพูดขึ้นว่า “เหตุใดท่านอ๋องถึงต้องทำเช่นนี้ ต่อให้ฮูหยินมีชีวิตฟื้นขึ้นมา แล้วจะมีชีวิตต่อไปยังไง คงจะโศกเศร้าไม่มีความสุขไปตลอด”

หัวหน้าสาวใช้หันมามองด้วยสายตาเย็นชา ซ่านจินจื๋อกลับพูดขึ้นอย่างเรียบเฉยว่า