บทที่ 1121 ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน

บทที่ 1121 ส่งผลกระทบซึ่งกันและกัน

ด้วยความที่เป็นสายเลือดเดียวกัน ทำให้มีความเชื่อมั่นและเพียรพยายาม

เรื่องที่ตระกูลหยุนตระกูลยู่เชื่อมสัมพันธ์กัน ส่วนมากแล้วล้วนทำกันอย่างลับๆ โดยเฉพาะในรุ่นของหยุนหว่าน ที่ยังไม่ได้กลับถึงบ้าน ก็ได้แกล้งตายอยู่ระหว่างทางแล้วก็จากไป ทำให้ตระกูลยู่ตระกูลหยุนขาดการติดต่อกัน แม้แต่เรื่องนี้ที่นางรู้ล้วนต่างก็ไม่รู้เรื่อง

“เป็นการทำร้ายผู้อื่นและทำร้ายตัวเอง” กู้อ้าวเวยยกมือปิดหน้าต่างบานนั้น จนมิดชิดมองไม่เห็นสีขาวดำในลาน พร้อมพูดขึ้นว่า “สามารถพูดถึงการฆ่าคนได้อย่างเป็นธรรมเช่นนี้ ไม่คู่ควรที่จะได้นั่งบนตำแหน่งเจ้าคนนายคน”

จนถึงวันนี้ที่ตื่นขึ้นมา กู้อ้าวเวยค่อยรู้สึกว่าตนเองมองเห็นได้อย่างชัดเจน

เพียงแค่แปลกใจยาอายุวัฒนะเท่านั้น จึงไล่ตามมาถึงตอนนี้อย่างไม่อาจปล่อยใจ เพียงแค่ต้องการเหตุผล เพื่อต้องการสำรวจหาพื้นที่อุดมสมบูรณ์ ตอนนี้กลายเป็นสิ่งต่อรองทุกอย่าง

หากหวนครุ่นคิด พื้นที่อุดมสมบูรณ์ก็ดี ไฟจากฟ้าก็ดี ล้วนต่างก็เป็นเรื่องหลวงหลอกเรื่องตลกกับการแก้แค้น

ฟ้าสวรรค์โชคร้าย ที่ถูกประณามเช่นนี้

คิดอยู่เช่นนี้ แล้วนางก็จับขอบโต๊ะค่อยๆลุกขึ้นมา มือทั้งสองข้างวางอยู่ด้านหน้า แล้วก็ของโค้งคำรับให้กับยู่จุนที่สีหน้าเคร่งขรึม พร้อมพูดขึ้นว่า “ในเมื่อความรักที่มีให้กับซ่านจินจื๋อตัดขาดไม่ได้ ข้าก็จะเผชิญหน้า สูตรยาได้มอบให้กับเจ้าแล้ว ไม่มีธุระอย่างอื่นอีกแล้วใช่ไหม”

แสดงท่าทีอยู่อย่างเคารพ ในใจกลับเต็มไปด้วยความไม่พอใจ

ยู่จุนยกมือทาบหน้าอก สุดท้ายก็ระงับไฟแห่งความโกรธนั้นไว้ อย่างน้อยก็ได้เห็นลูกสาวของลูกพี่ลูกน้องแสดงท่าทีด้วยความเคารพ ไม่ควรที่จะไม่ไว้หน้านาง ทางนี้กลับพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ในเมื่อเจ้าจะเผชิญหน้า เจ้าก็ต้องเลือกหนึ่งในระหว่างทั้งสองคน มานั่งตำแหน่งหุ่นเชิดนี้”

“ข้า?”

กู้อ้าวเวยหันกลับมาและหยุด ท่าที่เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจกับแปลกใจ

ยู่จุนพิจารณาสังเกตดูนาง สุดท้ายแล้วก็ขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “เดิมอยากที่จะให้น้องยู่จือเป็นคนเลือก แต่ตอนนี้ไม่รู้ว่านางยังชีวิตอยู่หรือตาย ข้าคิดว่าเจ้ารู้ถึงความต้องการของข้าแต่แรก ให้นาง....”

“หากข้าเป็นคนฆ่านาง เจ้าก็จะฆ่าข้าเพื่อเป็นการล้างแค้นไหม?”

กู้อ้าวเวยหัวเราะเย้ย ถึงตอนนี้แล้วยังสามารถมองเห็นความลังเลในสายตาของผู้หญิงบ้าคนนี้

นางเพียงนั่งอยู่ตรงนั้นยังเงียบๆ นิ้วมือลูกจับปลายแขนเสื้อไปมา

ทั้งสองคนที่ได้รับคำตอบต่างก็ไม่มองตากันอีก กู้อ้าวเวยหันหน้าเดินออกไปจากห้อง มอบสูตรยาอายุวัฒนะให้ตามสัญญา จึงสามารถรับตัวอี้จื๋อมาดูแลด้วยตัวเอง ความต้องการอย่างอื่นไม่จำเป็นต้องพูดอีก

ภายในพระราชวังมีการเฝ้าเวรยามอย่างเข้มงวด แต่ตรงนี้ กลับเหมือนเป็นแผ่นดินของตระกูลยู่ตระกูลหยุน

เดินผ่านเรือนไป โดยไม่เหล่ามอง

ยู่จุนที่อยู่ในห้องมองดูเห็นทุกอย่าง พูดขึ้นด้วยดวงตาเยือกเย็นว่า “ทำไมตามหาจนแทบพลิกแผ่นดินแล้ว ก็ไม่เห็นร่องรอยของยู่จือ ดูท่าทางนังหนูแล้ว ดูเหมือนจะไม่รู้เรื่องนี้”

หากไม่ใช่เพราะกู้อ้าวเวยรู้เรื่องอยู่ก่อนแล้ว ก็จะต้องรู้ถึงความในใจของนางแล้วฆ่ายู่จือ เพื่อไม่เป็นภัยในภายหลัง

ตอนนี้ก็จะไม่ตกอยู่ในมือของนาง และยังถูกถามในสถานการณ์ที่เป็นแบบนี้ และก่อนหน้านี้นางถูกซ่านจินจื๋อขังไว้ในจวนตามคำสั่ง จะสั่งการทำอะไรไม่ได้

แต่ซ่านจินจื๋อกับซ่านเซิ่งหานต่างก็ไปมาหาสู่ยู่จือน้อยมาก มีเพียงคนเดียวที่ค่อนข้างใกล้ชิดกับยู่จือ ก็คือยู่หงคนเดียว ตอนนั้นยู่หงคอยรับใช้กู้เฉิง ที่ถูกเนรเทศไปแต่แรกแล้ว อีกอย่างตอนนี้กู้เฉิง อยู่ในความดูแลของคนตำบลเหยสุ่ย ยากที่จะปกป้องตนเอง แล้วจะซ่อนคนภายใต้สายตาของนางได้อย่างไร

หลังจากสอบถามแล้ว นางกำนัลด้านข้างคุกเข่าพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “ฮ่องเต้มีคำสั่งเปลี่ยนขุนนางทุกคนในชินเทียนเจียนแล้ว ภายใต้การลงโทษอย่างทรมาน ก็ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้คุณหนูยู่จืออยู่ที่ไหน”

ภายใต้ผืนแผ่นดินนี้ ยู่จือจะหนีไปอยู่ที่ไหนได้?

นั่งลงอย่างโกรธเคือง แต่ก็ยากที่จะขายความสับสนในใจ

แต่ตอนนี้ต่อให้ยู่จืออยู่หรือไม่อยู่ ก็ไม่เป็นไรแล้ว คิดได้เช่นนี้ ในใจยู่จุนค่อยผ่อนคลายลง