บทที่ 1124 พวกฝูงคนบ้า

บทที่ 1124 พวกฝูงคนบ้า

เพื่อสองคำนี้ ไม่เป็นเพราะเหตุ และไม่พังเพราะผล

กู้อ้าวเวยมองดูม้าสีแดงที่เขาขี่ ไม่หยิ่งผยองเหมือนกับองค์ชายคนอื่น ดวงตากลมโตสีดำ ขนสีแดงพลิ้วไหวไปพร้อมกับการเคลื่อนไหวของกีบ มองจากระยะไกลเปรียบเสมือนม้าที่บอบบาง แต่รูปร่างหน้าตาดี เนียนลื่นเป็นเหมือนม้าที่ไม่เคยลำบาก

หยินเอ่อถูกยกให้กับผู้อื่นแต่แรกแล้ว ทำไมถึงถูกซ่านเชียนหยวนตามกลับมา นางไม่รู้เลย

ตอนนั้นซ่านเชียนหยวนยังเป็นคนที่ไม่ยิ้มแย้ม เป็นชายหนุ่มที่เต็มไปด้วยความอาฆาต ตอนนี้กลับสามารถเทียบเท่ากับซ่านจินจื๋อแล้ว อุปนิสัยกลับค่อนข้างซื่อไปบ้าง ตอนนี้กำลังยิ้มจนเห็นฟันทั้งหมด ยังโบกมึงเพราะพูดกับนางว่า “หรัวเอ๋อร์ไม่ให้ข้าก่อเรื่องสร้างความเดือดร้อนให้กับเจ้าอีก ข้าก็เลยคิดว่า นางปากแข็งแต่ใจอ่อนไม่กล้ามาหาเจ้า ข้าก็เลยตามมาดูพวกเจ้า คิดว่าน่าจะไม่เป็นอะไร”

สีหน้ากู้อ้าวเวยยิ้มแย้ม แขนวางอยู่บนหน้าต่างรถม้าพร้อมพูดกับเขาว่า “ทำไมจะต้องมาลำบาก?”

“มันบอกให้มา”

ซ่านเชียนหยวนลูบขนหยินเอ่ออย่างยิ้มแย้ม จนหยินเอ่อตกใจขยับกีบ เขาจึงรีบหนีบขาม้าไว้อย่างรวดเร็ว พร้อมพูดพึมพำด่าม้าตัวนี้ว่าทำไมถึงได้หยิ่งผยองเช่นนี้

ยู่จุนยังไม่เคยได้ยินถึงเรื่องราวของหมาตัวนี้ ตอนนี้ทำได้เพียงใช้เล็บฝั่งเข้าไปในเลือดเนื้อบนฝ่ามือ ค่อยสามารถสงบสติลงได้บ้าง แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “พวกเขาสองคนอาหลาน ต่างก็รักเจ้ามาก”

“ไม่ใช่”กู้อ้าวเวยฟุบอยู่ข้างหน้าต่าง พยายามยื่นตัวออกไปครึ่งหนึ่ง

ยู่จุนกับซ่านจินจื๋อต่างก็ไม่ปฏิเสธ ทุกคนเห็นเพียงอ๋องจงผิงดึงม้าสีแดงตัวน้อยที่ไม่เชื่อฟังอย่างคดเคี้ยวไปที่ด้านข้างของรถม้า ดวงตากลมโตจ้องมองดูกู้อ้าวเวย แล้วก็ขยับเท้า เดินไปหาซ่านจินจื๋อ อย่างไม่เชื่อฟังการควบคุมของซ่านเชียนหยวน แล้วค่อยสงบลง

มือทั้งสองข้างของกู้อ้าวเวย วางค้ำอยู่ด้านข้างหน้าต่าง มองดูซ่านจินจื๋ออย่างเหม่อลอย

ใบหน้าที่เย็นชานั้นตอนนี้กลับขุ่นมัว มองดูซ่านเชียนหยวนด้วยดวงตาที่ยิ้มเล็กน้อย ถอนหายใจอย่างหนักหนึ่งที แล้วก็หันหน้ากลับมาถามนางว่า “ม้าตัวนี้ เชื่อฟังอ้าวเวย”

ยู่จุนไม่เข้าใจ จึงถามขึ้นว่า “อย่างไร? นี่อ๋องจิ้งคิดจะให้นังหนูขี่ม้าไปหรือ?”

กู้อ้าวเวยแทบหยุดหายใจ ไอเล็กน้อยอยู่หลายที เห็นสายตาของซ่านจินจื๋อที่หันมามองอย่างเป็นห่วง จึงเพียงแค่ใช้ปลายนิ้ววางตรงริมฝีปาก อดกลั้นความไม่สบายไว้ ดวงตาคู่นั้นกลับเป็นประกาย พูดขึ้นอย่างจริงจังว่า “หากข้าหนีไป อี้จื๋อจะตกอยู่ในอันตราย”

“จะเอาร่างกายตัวเองมาล้อเล่นได้อย่างไร?”ยู่จุนดึงนางไว้

กู้อ้าวเวยสะบัดมือของนางออกยังไม่พอใจ แล้วก็เดินลงไปจากรถม้า

ภายใต้ความตกใจของทุกคน ซ่านจินจื๋อลงมาจากม้าอย่างคิ้วขมวด มาถึงข้างกายกู้อ้าวเวยอย่างรวดเร็ว ใช้มือข้างเดียวโอบกอดคนที่รูปร่างผอมบางมาแนบอก ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็สวมกอดอยู่หลวมๆ ดูเหมือนว่ากลัวว่าเข่าของนางจะพังลง

แขนประคองเข่าทั้งคู่ไว้ มืออีกข้างหนึ่งจับไหล่ของนางไว้

“เจ้า” ยู่จุนตกใจจนเหงื่อแตก เกาะอยู่ตรงหน้าต่างมองดูซ่านจินจื๋อ พร้อมพูดว่า “นี่เป็นการแสดงถึงความรักที่มีต่อภรรยาหรือ”

“ข้าไม่ได้เป็นภรรยาของเขา”

กู้อ้าวเวยกำหมัดทุบบนไหล่ซ่านจินจื๋อ

ซ่านจินจื๋อจึงวางคนลง ก้มตัวลงเพื่อช่วยจัดขอบกระโปรงของนางให้เรียบ อย่างไม่พูดไม่จา จนมาถึงด้านข้างหยินเอ่อ มองดูหยินเอ่อเดินมาหาซ่านจินจื๋ออย่างเอาใจ ทางนี้กลับโค้งตัวงอเอามือประสานกันไว้อย่างพอดี เป็นฐานให้กู้อ้าวเวยเหยียบขึ้นขี่ม้า

ซ่านเชียนหยวนแอบเม้นริมฝีปาก เดินขึ้นไปบนรถม้าอย่างใจกว้าง มองสบตากับยู่จุนที่โกรธจัด