บทที่ 1125 ยากที่จะให้อภัย

บทที่ 1125 ยากที่จะให้อภัย

แม้แต่ลมหนาวในฤดูหนาวยังอิสระ

ซ่านต้วนโฉงสั่งคนสร้างป้อมสูงแต่ไม่ได้อยู่ข้างริมน้ำหมู่บ้านประมงนั่น แต่ตั้งอยู่ข้างบนขึ้นไปอีก ซ่อนอยู่ในป่าทึบ พ่อค้าที่เดินทางน้ำมีคนเคยเห็นอยู่ แต่ก็เป็นส่วนน้อย

กู้อ้าวเวยพาคนเข้าไปในป่า ต้นไม้ใหญ่ที่บดบังเมฆและแสงแดดเต็มไปด้วยใบไม้ที่แห้งตาย เป็นเหมือนกรงเงาขนาดใหญ่ มีเพียงบนพื้นที่มีร่องรอยการเดินทางของคนกับรถ แสดงให้เห็นว่าภายในนี้มีความลึกลับอะไรบางอย่าง ตรงที่ม้าเดินผ่านมีเสียงใบไม้แห้งแตกหักดังขึ้น จมูกได้กลิ่นขมของดินจนอยากอาเจียน

“อุ๊บ!...แหวะ”

ตอนนี้กู้อ้าวเวยกระชับบังเหียนในมือไว้แน่น อย่างเหนือบ่ากว่าแรง ใช้ปลายนิ้วกดหน้าอกสองครั้ง ค่อยอดกลั้นความปั่นป่วนในกระเพาะไว้ได้ ตรงหน้าก็มืดมัว ยิ่งทำให้ไม่กล้าเอาแต่ใจเหมือนอย่างเมื่อกี้

ผู้คนด้านข้างเห็นถึงความผิดปกติจึงต่างก็ล้อมรอบเข้ามา ผู้ชายที่ใช้สองเท้าวิ่งมาตลอดด้านหลังกลับเร็วยิ่งกว่า ปรากฏอยู่ด้านหลังของนางอย่างเหงื่อท่วมหัว ดึงบังเหียนไว้แน่นแล้วก็หมุนหนึ่งรอบ แขนทั้งสองข้างโอบกอดนางไว้แนบอก พร้อมพูดว่า “ไม่สบายตรงไหนไหม?”

“เจ้าลงไป”กู้อ้าวเวยถีบเท้าของเขาแรงๆหนึ่งที

ม้ารู้สึกได้ถึงการขยับของคนด้านบน ส่งเสียงร้องฟ่อแล้วก็จะวิ่งออกไป โชคดีที่ซ่านจินจื๋อใช้มือข้างหนึ่งดึงไว้ ส่วนมืออีกข้างหนึ่งก็ใช้แรงดึงม้าที่นิสัยไม่ดีนี้ไว้ จึงไม่ได้วิ่งกระโจนออกไป

“เวลาสายมากแล้ว หากยังดื้อข้าก็จะไม่อดทนแล้วนะ”

ยู่จุนยื่นหัวออกมาจากรถม้า แววตาเต็มไปด้วยความเยือกเย็น

ถูกยู่จุนข่มขู่ กู้อ้าวเวยไอหลายทีแล้วก็ไม่ดิ้นรนอีก ซ่านจินจื๋อที่อยู่ด้านหลังค่อยโล่งอก เพราะเขากำลังเป็นกังวลว่ากู้อ้าวเวยจะแผลงฤทธิ์ยังไงอีก คนคนนั้นกลับขยับซบแนบอกของเขาอย่างไม่พูดไม่จา

ยกมือวางอยู่บนหลังมือของเขา

เหมือนตอนที่ซ่านจินจื๋อบีบนวดมือถือของตนตอนนั้น บีบนวดอยู่อย่างเบาๆ

“ไปเร็ว”กู้อ้าวเวยขมวดคิ้ว

“ได้”ซ่านจินจื๋อข่มความตื่นเต้นภายในใจไว้ สะบัดบังเหียนด้วยสีหน้าที่เปลี่ยนไป พานางมุ่งหน้าเข้าไปยังป่าลึก

คนรอบๆสามารถมองเห็นเพียงกู้อ้าวเวยเหมือนต้องการดึงมือซ่านจินจื๋อไว้ แล้วดึงบังเหียนด้วยตนเอง

ต้นไม้สูงใหญ่หายไปจากสายตา เสียงของแม่น้ำเจิ้งสุ่ยไหลดังเข้ามาในหู ทันใดนั้นก็มองเห็นเบื้องหน้าที่กว้างขวาง ต้นไม้ที่อยู่ใกล้น้ำถูกตัดโค่น ถอนรากถอนโคน บนพื้นดินเรียบง่าย กลับไม่ละเอียดอ่อนเหมือนภาพที่มองเห็นในตอนแรก แต่เหมือนกับการหาช่างฝีมือดีมาสร้างป้อมแท่นหินขนาดใหญ่ไว้

ช่องเติมน้ำและช่องจ่ายน้ำทั้งหมดอยู่ในระยะที่มองเห็นได้ และบนขอบของแท่นหินนี้ มีการสร้างด้วยไม้ยกพื้นสูงเป็นป้อมแห่งหนึ่ง โต๊ะบุนวม อาหารอร่อยทุกอย่าง

กู้อ้าวเวยถูกซ่านจินจื๋ออุ้มลงจากม้า เมื่อปลายเท้าลงแตะพื้นแล้ว นางก็ใช้ข้อศอก ศอกตรงท้องน้อยของซ่านจินจื๋อ จนได้ยินเสียงร้องอย่างเจ็บปวด ค่อยผละออกไปจากอ้อมกอดของเขาอย่างเป็นอิสระ เดินไปข้างหน้าหลายก้าว

ซ่านจินจื๋อนวดตรงที่ถูกศอกเมื่อกี้ แล้วก็ไม่กล้าเดินไปข้างหน้าอย่างบุ่มบ่าม

ยู่จุนเดินลงมาจากรถม้า สั่งคนเอาเสื้อคลุมไปคลุมสวมให้กับกู้อ้าวเวยอย่างห่วงใย เห็นนางกำลังมองดูแท่นหินนั่นอย่างเหม่อลอย จึงยิ้มพร้อมเดินไปข้างหน้า ใช้ปลายนิ้วมือที่อบอุ่นคว้าจับมือที่เย็นเฉียบของนางไว้ เอาทังโผจื่อวางบนมือของนางหนึ่งอัน พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงเบาว่า “แท่นหินนี้เป็นอย่างไร?”

“ไม่เป็นอย่างไร”

แล้วก็เอาทังโผจื่อนั่นโยนคืนให้กับยู่จุน กู้อ้าวเวยหันหน้ากลับมามองดูนาง พร้อมพูดขึ้นว่า “ในเมื่อฮ่องเต้ให้ความสนใจยาอายุวัฒนะขนาดนี้ แล้วทำไมเขาไม่มาด้วยตนเอง กลับให้อ๋องจิ้งมา?”

กู้อ้าวเวยพูดออกมาเช่นนี้ แล้วก็ทำเป็นปัดตรงเอวของตนเอง ตรงที่ถูกซ่านจินจื๋อโอบกอดเมื่อกี้

ยู่จุนพยักหัว พร้อมพูดขึ้นอย่างค่อนข้างพอใจว่า “เขามีงานยุ่งมาก และก็ไม่ค่อยชอบเรื่องยาอายุวัฒนะนี้ ที่ทำลงไปทุกอย่างก็เพราะเพื่อข้า ตอนนี้ข้าฟื้นขึ้นมาแล้ว เขาจึงไม่สนใจอยู่แล้ว”