บทที่ 1128 ทางเลือกที่สิ้นหวัง

บทที่ 1128 ทางเลือกที่สิ้นหวัง

พายุหิมะกลับมาอีกครั้ง ในใจผู้คนต่างก็หวาดหวั่น

สิ่งผิดปกติมากมายที่เกิดขึ้นในหลายปีมานี้ ล้วนเป็นความไม่มงคลของแคว้นชางหลาน ตอนที่ซ่านเชียนหยวนควบม้ากลับมา พวกประชาชนต่างก็หลีกทางให้เขา ยังมีคนแอบพูดคุยกันว่า “สิ่งผิดปกติในแคว้นชางหลาน ล้วนเป็นเพราะองค์จักรพรรดิไร้คุณธรรม”

หากเป็นเวลาปกติ ซ่านเชียนหยวนจะต้องสั่งคนลงโทษคนที่พูดจาเช่นนี้แน่ แต่เวลานี้ได้รู้ถึงการกระทำมากมายของเสด็จพ่อเสด็จอา ตลอดจนพวกเสด็จพี่ เขาจึงลงโทษพวกประชาชนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวพวกนี้ไม่ลง ทำได้เพียงปล่อยไปอย่างโกรธเคือง เส้นทางที่กว้างขวางแล้วก็ควบม้าวิ่งผ่านไป มาหยุดตรงหน้าประตูจวนองค์ชายสาม

หน้าประตูจวนองค์ชายสามมีรถม้าจอดอยู่กว่าสิบคัน พวกคนใช้ภายในจวนช่วยกันขนกล่องไม้ลงมาจากรถมา ถนนตรงหน้าทุกคนของซ่านเซิ่งหานเก็บกวาดจนสะอาด เห็นซ่านเชียนหยวนมาก็หลีกทางให้ พร้อมพูดว่า “ท่านอ๋องมีคำสั่ง หากเสด็จอ๋องจงผิงมา ให้ผ่านไปได้”

“บนรถม้านี้มีสิ่งของอะไร แล้วจะขนไปที่ไหน?”

ซ่านเชียนหยวนผ่อนฝีเท้าเดินไปข้างหน้า เมื่อผ่านตรงรถมาก็โดดลงมาจากหลังม้า กำลังจะเปิดม่านบนรถม้านั้นดู.....

“พวกนี้เป็นลูกเอ่อตันแดง ที่เสด็จพ่อต้องการ ยังไม่เน่าเสียไปทั้งหมด หากน้องสี่กล้าแตะต้อง ก็ไม่เป็นไร”ซ่านเซิ่งหานดังขึ้นมาจากด้านหลัง

“ลูกเอ่อตันแดง”ซ่านเชียนหยวนร้องขึ้นอย่างตกใจ เมื่อหันกลับมากลับพบว่าด้านข้างซ่านเซิ่งหานมีคนอีกคนหนึ่งยืนอยู่ด้วย

หลายปีมานี้ซ่านเชียนหยวนสนิทสนมกับฉีหรัว แค่เห็นก็รู้แล้วว่าคนคนนี้คือลูกชายร้านชาตระกูลฉาง ที่ค้าขายอยู่ข้างนอกมานานหลายปี เป็นหนึ่งในน้องชายฉางอีฉิน ได้ยินมาว่าเดินทางไปทั่วทุกทิศ กลับมาน้อยครั้งมาก

ยังไงก็เห็นว่าเป็นคนนอก ซ่านเชียนหยวนครุ่นคิดอยู่ในใจ แล้วพูดขึ้นด้วยเสียงต่ำว่า “เสด็จพี่สาม ในเมื่อมีคนนอกอยู่ หรือ...”

“เขาเป็นคนของเสด็จพ่อที่ทำงานให้กับตระกูลยู่ มีเพียงเขาคนเดียว ที่รู้เบื้องหลังของลูกเอ่อตันแดง ตลอดจนตำแหน่งสุสานของลูกศิษย์ตระกูลหยุนอย่างดีที่สุด”ซ่านเซิ่งหานยกมือบ่งบอกให้คุณชายตระกูลฉางออกไปก่อน พร้อมกับส่งสายตาให้กับบ่าวด้านข้าง

ในใจซ่านเชียนหยวนโกรธอย่างมาก แต่ก็รู้ว่าไม่มีทางที่จะใช้ไฟเผาทุกอย่างบนรถม้าให้เกลี้ยงได้ ทำได้เพียงกำหมัดแน่นแล้วก็เดินเข้าไปคุยกับซ่านเซิ่งหานในจวน แต่ที่ตรงนี้ เขาก็ได้เห็นฉางอีฉินพิงอยู่ด้านข้างเก้าอี้ยาวอย่างสติฟั่นเฟือน เยว่โน้มตัวดึงนางไว้ เมื่อเห็นซ่านเชียนหยวนก็เพียงแค่พยักหัวทำความเคารพ

เดิมซ่านเชียนหยวนยังอยากถามเรื่องฮองเฮา เวลานี้กลับยืนนิ่งอยู่กับที่ และพูดขึ้นว่า “พี่สะใภ้สามเป็น....”

“นางรู้เรื่องการค้าขายของตระกูลฉางมานานหลายปี และรู้ว่าหัวใจของข้าเป็นของคนอื่น จึงคิดจะฆ่าข้าเพื่อระบายความแค้น ข้าเห็นแก่ความที่เป็นสามีภรรยากันมานานหลายปี จึงให้นางกินลูกเอ่อตันแดงไปบ้างก็เท่านั้น” ซ่านเซิ่งหานนั่งลงอย่างเฉยเมย รินน้ำชาแล้วยื่นให้กับซ่านเชียนหยวน พร้อมพูดว่า “ตอนนั้นที่ข้าอภิเษกกับฉางอีฉิน เพราะเป็นคำสั่งเสด็จพ่อ”

พูดแบบนี้ ที่เสด็จพ่อทำเช่นนี้ เป็นการช่วยยู่จุนแย่งแคว้นชางหลานไปจากตระกูลซ่านหรือ?

“ผืนแผ่นดินที่ตระกูลซ่านสู้รบมานานหลายปีกว่าจะได้มา ด้วยเหตุที่เกิดขึ้นในตอนนั้นแล้วจะยกให้กับคนอื่นอย่างนั้นหรือ?”

“เรื่องนี้ไม่ใช่ข้ากับเจ้าจะสามารถตัดสินใจ ฮ่องเต้ตระกูลซ่านพากเพียรมานานหลายปี เส้นทางลับไม่ได้มีเพียงตำบลเหยสุ่ย ถึงข้ากับเสด็จอาจะมีอำนาจทหารอยู่ในมือ แต่จะให้เลือดนองเมืองเทียนเหยียน เกิดภัยพิบัติอย่างไม่สิ้นสุดไม่ได้” นิ้วมือซ่านเซิ่งหานเคาะอยู่บนโต๊ะ เสียงดังกระทบหัวใจของซ่านเชียนหยวน แล้วพูดขึ้นว่า “และเรื่องนี้ ไม่ได้ง่ายเหมือนอย่างที่ข้ากับเจ้าคิดเท่านั้น.....”

“พวกเจ้าก็รู้จักแต่พูดเป็นปริศนา” ซ่านเชียนหยวนตบโต๊ะพร้อมลุกขึ้นอย่างปวดหัว แล้วก็มองดูฉางอีฉินที่พูดอู้อี้อยู่บนพื้น ทำให้ยิ่งปวดหัว และพูดขึ้นว่า “เปลี่ยนแปลงราชวงศ์อะไรก็ไม่เกี่ยวกับข้า แต่ลูกเอ่อตันแดงนี้เป็นยาพิษ หาก.....”

“หากเจ้าเป็นกังวลเรื่องนี้ ก็พานางไปหาหมอช่วยถอนพิษได้เลย”