บทที่ 1129 ล้อรถม้าวิ่งไปตามบนถนน

บทที่ 1129 ล้อรถม้าวิ่งไปตามบนถนน

“องค์ชายสามกล้ากระทำเช่นนี้ภายใต้แผ่นดินกษัตริย์ บางทีก็อาจได้รับการปกป้องจากฮ่องเต้”

อาศัยฉีหรัวสงสัยในเรื่องนี้ ในใจซ่านเชียนหยวนก็รู้แล้วว่าควรทำอย่างไร

ตอนนี้ยู่จุนออกจากวัง ได้ยินว่าสูตรยาอายุวัฒนะอันตรายอย่างมาก แต่หากซ่านต้วนเฟิงสามารถถอนพิษถุงน้ำดีหงส์ในตัวได้จริงๆ คิดว่ายู่จุนคงไม่กลับมาง่ายๆแน่

เช่นนี้ เขาก็จะมีโอกาสพบเสด็จพ่อได้ตามลำพัง

หากอยากรู้ว่าเสด็จพ่อกับพวกพี่น้องคิดจะทำอะไรกัน ก็มีเพียงเวลานี้

ซ่านเชียนหยวนยื่นฎีกาขอเข้าเฝ้าเสด็จพ่อ พร้อมกับความจริงใจสามส่วน การลองใจอีกสามส่วน ด้วยเหตุผลว่าองค์ชายสามคิดวางแผนกระทำผิด ซ่านเชียนหยวนในฐานะที่เป็นอ๋องจงผิงจะนิ่งดูดายไม่ได้ จึงต้องมาพบเสด็จพ่อเพื่อแจ้งเรื่องนี้เป็นการส่วนตัว จะได้ไม่เป็นการกระทำให้เดือดร้อนในภายหลัง

พูดเช่นนี้ต่อให้คนของยู่จุนรู้เรื่อง ก็ไม่เป็นไร

ยังไงในสายตายู่จุน เขาเป็นเพียงองค์ชายคนหนึ่งที่ไม่มีความสำคัญอะไร และปกติแล้วก็เป็นคนไม่ฉลาด พูดแบบนี้เหมือนเป็นการที่ลูกชายคนหนึ่งไปฟ้องพ่อ ไม่มีอะไรที่เกินเลย

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด หวางกงกงส่งเสลี่ยงมาด้วยตนเอง พร้อมพูดขึ้นอย่างเคารพว่า “ฮ่องเต้เข้าใจความหมายของอ๋องจงผิง ได้สั่งให้ป่าวมารับท่านเข้าวังโดยเฉพาะ สิ่งผิดปกติระหว่างทางได้รับการจัดการจนหมดสิ้นแล้ว"

ประโยคสุดท้ายพูดขึ้นมาอย่างไม่ชัดเจน ซ่านเชียนหยวนก็อยู่ในความสงบ

ก่อนไป ยังไม่ลืมบอกให้ฉีหรัวอย่าลืมกลับบ้านไปยืมพ่อ ฉีหรัวเดินทางไปคนล่ะทางพร้อมกับเขา

ซ่านเชียนหยวนจะเข้าวังไปถามเกี่ยวกับความจริงของเรื่องนี้ ส่วนฉีหรัวจะยืมมือของพ่อฉีหมิงเป็นไส้ศึก สืบว่าตระกูลฉางคิดจะทำอะไรกันแน่ มีเพียงสิ่งเดียวที่น่าแปลกใจก็คือ มีข่าวอ๋องจงผิงจะเข้าวัง รถม้าจวนองค์ชายสามที่มุ่งหน้าไปท่าเรือก็ไม่ได้หยุดพัก ยังคงดำเนินไปอย่างเป็นปกติ

ภายในห้องพระอักษร ซ่านต้วนโฉงสวมชุดคลุมมังกร ฟังเสียงซ่านเชียนหยวนคุกเข่าอยู่บนพื้น เล่าเรื่องที่ซ่านเซิ่งหานปลูกลูกเอ่อตันแดง ร่วมมือกับตระกูลฉางลำเลียงยาพิษ ตลอดจนกู้เฉิงขุนนางทรยศชาติกับซ่านต้วนเฟิงมีความสัมพันธ์กันอย่างไม่ธรรมดา พร้อมทั้งเล่าเรื่องต่างๆมากมาย จนคิ้วชนกันอย่างอดไม่ได้

คอของซ่านเชียนหยวนก็แหบตาม ดื่มน้ำลงไปหนึ่งแก้ว แล้วก็มีเสียงแก้วก็ตกหล่นลงพื้น หน้าผากเป็นแผล จนซ่านต้วนโฉงตกใจนิ่งอึ้งไป และยังพูดขึ้นอย่างเสียงดังว่า “ขอเสด็จพ่อให้ความยุติธรรม เรื่องทั้งหมด จะต้องเป็นเพราะเสด็จกับเสด็จพี่สามไร้ความยุติธรรมก่อน ร่วมมือกับคนนอกทำร้ายสายเลือดตระกูลซ่าน ขอเสด็จพ่อวงอาญาสั่งประหาร”

คำว่าประหารสองคำนี้เสียงดังฟังชัด จนหวางกงกงพวกนางกำนัลขันทีต่างก็รีบล้มคุกเข่าอยู่บนพื้น

คิดไม่ถึงว่าอ๋องจงผิงที่มีความอดทน ไม่โดดเด่นอะไร

ตอนนี้พูดอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้ กลับพูดขึ้นมาได้อย่างน่าตกใจ

“เชียนหยวนกตัญญู เสด็จอาของเจ้าสั่งสอนมาดีตั้งแต่เด็ก” ซ่านต้วนโฉงวางมือบนเบาะหลัก จากนั้นจดหมายลับสองฉบับก็ร่วงหล่นมาจากมือของเขา กระทบใบหน้าของซ่านเชียนหยวน พร้อมพูดขึ้นว่า “เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่ ในเมื่อเจ้าแปลกใจก็อ่านจดหมายลับสองฉบับนี้ให้ละเอียด”

“ขอรับ เสด็จพ่อ”ซ่านเชียนหยวนตกใจ รีบลุกมาเอาจดหมายลับสองฉบับไปอ่าน

หนึ่งในจดหมายลับ เขียนเมื่อก่อนหน้านี้หนึ่งเดือน ก่อนที่องค์รัชทายาทแคว้นเอ่อตันจะมาแคว้นชางหลาน แคว้นเอ่อตันได้ส่งทหารมาตั้งป้อมอยู่ตรงชายแดนระหว่างแคว้นชางหลานห่างออกไปห้าสิบลี้ และได้พูดถึงกลางฤดูร้อนหลังฤดูใบไม้ผลิ หากคืนองค์หญิงแคว้นเอ่อตันกลับไป ก็จะไม่เปิดศึก หากไม่เช่นนั้น จะส่งกองกำลังใหญ่มา สู้ให้ตายกันไปข้างหนึ่ง

และตรงท้ายจดหมายก็มีคำตอบรับของเสด็จพ่อซ่านต้วนโฉงแล้ว และยื่นข้อเสนอว่า นอกจากกู้อ้าวเวยกับญาติพวกพ้องแล้ว ภายในหนึ่งร้อยปีคนตระกูลหยุนตระกูลยู่คนอื่นจะไม่ได้เหยียบย่ำเข้ามาในแคว้นชางหลาน