บทที่ 1131 หุ่นเชิดจริงใจ

หิมะโปรยบินไปทั่วท้องฟ้า ยู่จุนคาดเดาไม่ผิดจริงๆ

มองดูเมื่อซ่านต้วนเฟิงฟื้นขึ้นมาแล้วร้องไห้ให้กับกู้เฉิงจนน้ำตากลายเป็นสายเลือด ยู่จุนก็รู้แล้วว่าฝีมือทางการแพทย์ของกู้อ้าวเวยไม่ใช่แค่ข่าวลือ หากเด็กผู้หญิงที่ไม่อยากอ่านหนังสือทางการแพทย์ตอนเด็กๆ เป็นแค่เด็กผู้หญิงที่ฉลาด งั้นกู้อ้าวเวยในสายตายู่จุนตอนนี้ ได้กลายเป็นคนที่ตระกูลหยุนจะขาดไม่ได้

ซ่านต้วนเฟิงร้องไห้ให้กับกู้เฉิงอย่างไม่หยุด กลับไม่ได้เห็นแม้แต่ศพของเขา

ตอนที่ยู่จุนตรวจชีพจรให้กับซ่านต้วนเฟิง ถึงแม้จะรู้สึกเพียงว่าร่างกายของซ่านต้วนเฟิงไม่ปกติอย่างมาก แต่พิษในร่างกายถูกถอนจนหมดแล้ว ไม่มีอันตรายต่อชีวิต มีชีวิตอยู่อย่างเรื่อยเหมือนกู้อ้าวเวย

ถึงจะเป็นเช่นนี้ แต่ก็นับว่ายังมีชีวิตอยู่

เมี่ยวหารซูพ่านเอ๋ออยากลองยาอายุวัฒนะนี้อีกครั้ง เมี่ยวหารได้แอบตัดสินใจแล้วว่าจะใช้ชีวิตของตนเองเป็นตัวนำยาให้กับซูพ่านเอ๋อ แต่ยังไม่ได้บอกซูพ่านเอ๋อ เมื่อตอนที่กู้อ้าวเวยมาตรวจดูอาการได้เรียกเขาออกมาคุยตามลำพัง ดื่มเหล้าสองจอกลงไปอบอุ่นร่างกาย มองดูวิวหิมะอยู่บนศาลา พร้อมถามเขาว่า “ซูพ่านเอ๋อคิดถึงแต่อำนาจ เจ้าก็ยังอยากที่จะยกชีวิตของตนเพื่อนางหรือ”

“หากไม่มีนาง ตลอดชีวิตของข้านี้ก็ไม่มีประโยชน์อะไร”

แม้ว่าจะได้มองดูกันอยู่ห่างๆ แค่ได้เห็น ในใจก็มีความสุขแล้ว

พูดถึงเรื่องนี้แล้ว ใบหน้าของเมี่ยวหารก็ยิ้มแย้มขึ้น เหมือนกำลังคิดถึงเมื่อก่อนตอนที่ซูพ่านเอ๋อยังใสซื่อ หรือเป็นตอนนี้ที่มีนิสัยหยิ่งแล้วก็โมโหร้าย จากบนลงล่าง ไม่มีอะไรผิดเลย

“หากข้าสามารถทำได้อย่างเจ้า ในใจมีเพียงความรักจะดีแค่ไหน”กู้อ้าวเวยก็ถอนหายใจตาม

หากสามารถแค่ได้มองดูเขาก็มีความสุข หรือไม่ต้องคำนึงถึงเหตุผลไม่ต้องคำนึงถึงคนอื่น ในสายตามีเพียงอีกฝ่าย วันเวลานี้คงจะอบอุ่น แต่ส่วนใหญ่เมื่อถึงท้ายที่สุดแล้วต่างก็กลายเป็นความทรงจำที่หนักอึ้ง

ไม่มีอะไรอย่างอื่นจะพูดอีก กู้อ้าวเวยจดจ้องมองดูหิมะบนท้องฟ้า ไม่สนใจผู้ชายตรงมุมที่รออยู่พร้อมเสื้อคลุม ดื่มเหล้าสองจอกลงไปในท้อง แล้วก็มีคนวิ่งเหยาะๆพร้อมเกล็ดหิมะหนา ๆมาแต่ไกล พร้อมพูดว่า “บนหอคอยสูงได้เตรียมการไว้พร้อมแล้ว ท่านหมอเมี่ยวหารสามารถไปได้แล้ว”

เมี่ยวหารหยุดชะงัก หัวเราะพร้อมเทจอกเหล้าทิ้งตรงหน้า แล้วโยนแก้วออกไป

กู้อ้าวเวยหรี่ตามองดูเงาแผ่นหลังของเมี่ยวหาร ไม่มีอะไรนอกจากความเย็นชาภายในดวงตา

ความต้องการที่ไม่สมหวังของเมี่ยวหาร ความต้องการที่ไม่สมหวังของซูพ่านเอ๋อ ล้วนเป็นบาปกรรมที่เหยียบบนกระดูกมากมาย ไม่คู่ควรที่จะเห็นใจ และไม่คู่ควรที่จะอิจฉา ตอนนี้ในใจของนางมีความสุขเล็กน้อย คิดเพียงอยากที่จะแก้แค้นให้ลูกที่ยังไม่ทันได้เกิดมาคนนั้น

เมื่อคิดได้ดังนี้ อารมณ์ของนางก็แย่ลง ผลักซ่านจินจื๋อที่กำลังเดินมาหาออกห่าง

“ข้าจะไปดูซูพ่านเอ๋อ ดูว่านางชดใช้บาปกรรมที่ทำกับข้าไว้ยังไง”

กู้อ้าวเวยมองซ่านจินจื๋อด้วยสายตาเย็นชา แล้วก็เดินตามเมี่ยวหารไป

วันนี้รอบๆหอคอยสูงไม่มีคน มีเพียงซูพ่านเอ๋อที่ไม่เชื่อฟังที่ถูกคนใช้เชือกมัดผูกอยู่ในอ่างน้ำบนหอคอยสูง ร่างกายครึ่งตัวจมอยู่ในแม่น้ำเจิ้งสุ่ยที่หนาวเหน็บ หนาวเย็นจนริมฝีปากขาวซีด ร่างกายสั่นเทาเบาๆ ในขณะที่ยากที่จะขยับเคลื่อนไหวก็ได้เพ่งจ้องมองเมี่ยวหารที่กำลังถอดเสื้อตัวนอกออก

กู้อ้าวเวยยิ้มส่งเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

“หัวเราะอะไร?”ซ่านจินจื๋อเดินหน้ามา ดื้อดึงที่จะเอาเสื้อ คลุมไว้บนบ่าของนางอีกครั้ง

“ได้แก้แค้นติดต่อกันมาหลายวัน ทำให้รู้สึกเหมือนแสงสายัณห์ของตะวันรอน...ฮู้” ยังไม่ทันได้พูดจบก็ถูกซ่านจินจื๋อยกมือขึ้นมาปิดปากไว้ กู้อ้าวเวยเบิกตาโตจ้องมองซ่านจินจื๋ออยู่นาน จนกระทั่งซ่านจินจื๋อพูดขึ้นอย่างโมโหว่า “คำพูดไม่เป็นมงคล ห้ามพูด”

กู้อ้าวเวยใช้สายตาต้านทานไม่ได้ผล สุดท้ายก็พ่ายแพ้ให้กับการขมขู่พร้อมให้พานางจากไปของซ่านจินจื๋อ

กู้อ้าวเวยไม่ยอมทิ้งความสุขที่จะได้แก้แค้นเด็ดขาด

ยู่จุนรู้เรื่องความแค้นระหว่างพวกเขาทั้งสี่คนในตอนนั้น รอเมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมหมดแล้ว ทุกคนต่างก็พากันจากไป เหลือไว้เพียงพวกเขาทั้งสี่คน กับคนตำบลเหยสุ่ยที่หลบซ่อนอยู่

เมี่ยวหารเดินลงมาในน้ำที่หนาวเหน็บด้วยเสื้อผ้าเบาบาง ยื่นมือดึงผ้าออกมาจากปากซูพ่านเอ๋อ

“ต่อจากนี้ไป เจ้ากับข้าก็จะได้อยู่ด้วยกัน”เมี่ยวหารมองดูนางอย่างรักใคร่

ไม่ช้า เลือดของพวกเขาก็จะกลายรวมกันเป็นหนึ่งเดียว