บทที่ 1134 แสงสายัณห์ของตะวันรอน

พายุหิมะพัดมาอย่างฉับพลัน ฝูงชนต่างก็ร้องตกใจ

ความเจ็บปวดที่คาดหวังยังไม่มายู่จุน กู้อ้าวเวยก็ค่อยๆลืมตาขึ้น

ลูกธนูยังคงคาอยู่บนธนู แต่มีดสั้นในแขนเสื้อซ่านจินจื๋อ กลับคาอยู่บนคอต้วนโฉง คราบเลือดที่พร่างพรายพราวในสายลมและหิมะแลดูแสบตา เลือดสีแดงไหลเปื้อนผ่านใบมีดเล่มเล็กลงมา ต้วนโฉงถูกบังคับให้เอนไปด้านหลัง ใบมีดคมกลับบาดเข้าไปยิ่งลึก

ต้วนโฉงคิดไม่ถึง คนแรกที่นำมีดมาจ่อบนคอของตน จะเป็นน้องชายของตนเอง

กู้อ้าวเวยก็คิดไม่ถึง

นางเดินเซไปข้างหน้าหลายก้าว

ซ่านจินจื๋อทำร้ายพี่ชายที่ตนเคารพ เพื่อตนเองได้อย่างไร

ทุกคนหวาดหวั่นไม่กล้าก้าวไปข้างหน้า ซ่านจินจื๋อยังคงอยู่ในท่าที่กำมีดเล็กไว้ เหมือนจับตะเกียบในเวลาปกติ สายตาที่มองดูกู้อ้าวเวยกลับอ่อนโยน มืออีกข้างที่ยังว่างอยู่โบกให้กับกู้อ้าวเวยเบาๆ พร้อมพูดขึ้นด้วยเสียงอ่อนโยนว่า “ไม่มีทางยอมแพ้”

คำง่ายๆเพียงสี่คำ ทำให้กู้อ้าวเวยโกรธอย่างมาก จนแทบจะหายใจไม่ออก

ทำได้เพียงไออยู่หลายทีเพื่อกลบเกลื่อน เห็นสายที่มุ่งมั่นของซ่านจินจื๋อ จึงค่อยเดินหน้าไปหาเขาอย่างกล้าหาญ แต่เดินไปได้เพียงไม่กี่ก้าว ยู่จุนก็ได้ดึงชายกระโปรงของนางไว้ ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “เมื่อไปทางด้านนั้น พวกเขามีแต่จะให้เจ้าหายาถอนพิษ ถึงตอนนั้น เจ้าก็ยังคงเป็นของเล่นของตระกูลซ่าน”

“แล้วแต่เจ้าจะพูด”

กู้อ้าวเวยสะบัดมือของนางออก วิ่งเหยาะๆผ่านศพมากมายที่กองบนพื้นไป

โผล่เข้าไปสู่อ้อมกอดของซ่านจินจื๋อ ภายใต้สายตาของผู้คนที่จ้องมองอยู่ ซ่านจินจื๋อรีบโอกกอดนางไว้อย่างตกใจ ไม่สนใจที่หญิงสาวค่อยๆกดมืออีกข้างที่ถือมีดไว้ลงมา กู้อ้าวเวยซบอยู่ตรงลำคอของเขาด้วยรอยยิ้ม ข้างหูเหลือเพียงเสียงลมหายใจ ยังมีเสียงหายใจอย่างเร็วของซ่านจินจื๋อ

“จับตัวพวกเขาไว้”

ต้วนโฉงก้าวถอยหลังไปหลายก้าว พร้อมพูดสั่งขึ้น

แค่เผลอไปครู่เดียว ซ่านจินจื๋อก็ตอบโต้ไม่ทันแล้ว กู้อ้าวเวยยังโอบกอดเขาไว้แน่น กอดรัดมือเท้าของเขาไว้ แทบใช้แรงทั้งหมดที่มีของตนผลักเขาล้มลงพื้น พร้อมซบแนบอกเขาไว้

คมดาบนับสิบเล่มต่างพุ่งมา ยู่จุนที่อยู่ไกลทำได้เพียงมองดูต้วนโฉงอยู่อย่างเงียบๆ ทำท่ามือบ่งบอกว่าเงียบ

ซ่านจินจื๋อโอบเอวของนางไว้อย่างระวัง พร้อมพูดว่า “ลงมา”

“ตอนนี้ได้กลายเป็นสภาพแบบนี้แล้ว ทำให้แตกหักกันไปข้างหนึ่งเลยดีไหม” กู้อ้าวเวยมองดูซ่านจินจื๋อจากที่สูง มือข้างหนึ่งยันกายลุกขึ้นมา แต่ยังคงกอดเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อย พร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าสามารถฆ่าต้วนโฉงกับซ่านเซิ่งหาน แย่งบัลลังก์ฮ่องเต้มาเพื่อปกป้องข้า พวกเด็กๆก็จะปลอดภัย”

ซ่านจินจื๋อโอบกอดนางไว้ กลับรู้สึกว่าตรงคอเย็นเฉียบ

ลมหายใจของนางที่หายใจออกมาล้วนเป็นลมหายใจที่เย็น

เสียงพูดของนางกลับเสียงดัง แนบชิดหน้าอกของซ่านจินจื๋อด้วยลมหายใจที่รุนแรง พร้อมพูดขึ้นว่า “ข้าต้องการเจ้า ไม่ได้ต้องการเจ้าที่ไม่ชอบฮ่องเต้....”

“ดึงนางขึ้นมาแล้วพาไปยังห้องยา”

เสียงต้วนโฉงดังขึ้น กู้อ้าวเวยรู้สึกได้ถึงมีคนคว้าแขนของนางไว้ กลับถูกซ่านจินจื๋อปัดออกด้วยเสียงเยือกเย็น กู้อ้าวเวยหัวเราะเบาๆ มือข้างหนึ่งจับคอเสื้อซ่านจินจื๋อไว้แน่น พร้อมพูดขึ้นว่า “พาข้าไปหาจางเหยียงซาน.....”

“ได้”

นางได้ยินเสียงซ่านจินจื๋อตอบรับ

จากนั้นข้างหูก็เหลือเพียงเสียงที่วุ่นวาย กู้อ้าวเวยรู้สึกได้ถึงตนเองถูกอุ้มขึ้นไปบนม้า และก็ได้ยินเสียงธนูลอยผ่านอากาศทางด้านหลังดังขึ้น

สุดท้าย ยังมีเสียงหัวใจที่เต้นรุนแรงแนบหลัง

ตรงปากเหมือนยังอุ่นๆอยู่ แต่เสียงหัวใจเต้นทางด้านหลังเหมือนรุนแรงขึ้น

นางไม่ใช่คนของที่นี่ตั้งแต่แรก จะตาย ก็ไม่ควร