บทที่ 1135 เพื่อเป็นตัวอย่าง

ซ่านเชียนหยวนไม่เคยเห็นเสด็จอาน่ากลัวขนาดนี้มาก่อน

เห็นเขาอุ้มคนเข้าไปในห้องด้วยเนื้อตัวที่เปื้อนไปด้วยเลือด แขนทั้งสองข้างอุ้มคนที่มีน้ำหนักเพียงนิดเดียว แต่ก็สั่นเทาไม่หยุด น้ำตาหล่นไหลเต็มใบหน้าที่เปื้อนไปด้วยเลือด

ส่วนกู้อ้าวเวยนอนกำลังอยู่ในอ้อมแขนของเขาด้วยลมหายใจรวยริน เหมือนกำลังจะขาดลมหายใจ

“จาง...จางเหยียงซาน อยู่ไหน”ซ่านจินจื๋อคำรามขึ้นมาอย่างกะทันหัน

“ไปตามแล้ว เจ้าปล่อยมือนางก่อน”

ฉีหรัวที่วิ่งตามเข้ามาเมื่อกี้หายใจอย่างรุนแรง เดินมาถึงด้านข้างมือของซ่านจินจื๋ออย่างเร่งรีบ จับมือของเขาไว้อย่างไม่สนใจความสกปรก ยิ่งโมโหที่เห็นมือของกู้อ้าวเวยที่ถูกซ่านจินจื๋อจับแน่นจนช้ำ

เมื่อถูกผลัก ซ่านจินจื๋อค่อยรีบชักมือกลับ แล้วก็ถอยหลังไปหลายก้าว

ซ่านเชียนหยวนรีบประคองซ่านจินจื๋อไว้ เห็นดวงตาทั้งคู่ของเขาไร้ซึ่งชีวิตชีวา จึงรีบพูดขึ้นว่า “เสด็จอาอย่าเพิ่งร้อนใจ จางเหยียงซานบอกว่าเตรียมยาไว้เรียบร้อยแล้ว รอเพียงโลงน้ำแข็ง....”

“ใช่ นางต้องการโลงน้ำแข็ง” ซ่านจินจื๋อคว้าจับข้อมือซ่านเชียนหยวนไว้ พร้อมพูดว่า “เจ้าเฝ้านางอยู่ที่นี่”

“รอ...เสด็จอาอย่าใจร้อน”

ซ่านเชียนหยวนเห็นคนตรงหน้าหายลับไปต่อหน้าต่อตา รีบพูดห้ามพวกคนของเสด็จอาด้านข้างที่กำลังจะตามไปว่า “ไปพาจางเหยียงซานมาก่อน โลงน้ำแข็งนั่นเป็นเพียงสิ่งของภายนอก เรื่องที่เกี่ยวข้องกับกู้อ้าวเวย เสด็จพี่สามไม่ขัดขวางแน่นอน”

“เจ้ามาจากห้องพระอักษรได้อย่างไร?”ฉีหรัวจับมือกู้อ้าวเวยไว้อย่างระมัดระวัง และช่วยเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากให้กับนาง

“หยูนซีตายแล้ว เสด็จพี่สามให้ข้าไม่ต้องไปข้องเกี่ยวกับเรื่องนี้อีก”

ซ่านเชียนหยวนก็เดินตามเข้ามา ดวงตาทั้งคู่จ้องมองคนที่นอนอยู่บนเตียง

ไม่รู้ว่าทำไมคนที่หลายวันก่อนยังดีๆอยู่ ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ได้ในทันใด

สักพัก จางเหยียงซานก็ถูกคนที่มีฝีมือของซ่านเชียนหยวนพาตัวมา วิ่งเซอยู่สองก้าว ค่อยสะดุดหลุดจากองครักษ์ล้มไปที่ข้างเตียง ช่วยตรวจชีพจรให้กับกู้อ้าวเวย แล้วสีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที

“ยู่จุน น่าจะวางยาพิษนางอีก” จางเหยียงซานขมวดคิ้วพูดขึ้นว่า “พิษลูกเอ่อตันแดงเกิดขึ้นอย่างรุนแรง นางจะไม่รู้เลยสักนิดได้อย่างไร”

……

ภายในพระราชวัง ซ่านจินจื๋อถูกพามายังตำหนักเย็น

ซ่านเซิ่งหานเหมือนรู้แต่แรกแล้วว่าเขาจะมา ไม่เพียงสั่งคนพาเขามาถึงตำหนักเย็นจนเห็นโลงน้ำแข็ง และได้จัดเตรียมคนนำโลงศพนี้ออกไปจากพระราชวังให้กับซ่านจินจื๋อ ยิ่งไม่อนุญาตให้ใครพูดถึงเรื่องนี้ เหมือนเรื่องทั้งหมดนี้เป็นคำสั่งของฮ่องเต้องค์ก่อน

ซ่านจินจื๋อหวนกลับมาพร้อมกับโลงศพ เห็นจางเหยียงซานอยู่ข้างเตียง จึงสั่งคนเอาโลงน้ำแข็งเข้าไปในห้องด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ดึงเขามาจากด้านข้างเตียงด้วยดวงตาแดงก่ำทั้งคู่ พร้อมพูดขึ้นว่า “โลงน้ำแข็ง”

“ข้ารู้ ข้ารู้”จางเหยียงซานรีบลุกขึ้นมาอย่างตื่นตกใจ ให้คนช่วยเอาตัวกู้อ้าวเวยวางลงไปในโลงน้ำแข็ง นำยาสมุนไพรที่เตรียมไว้แล้วตั้งแต่แรกใส่ลงไปในโลงหยก ยังไม่ทันได้พูดอะไร ซ่านจินจื๋อก็ดึงมีดเล่มเล็กออกมาจากเอวซ่านเชียนหยวน แทงลงไปตรงกลางอกด้วยแรงที่สามารถควบคุมได้ ดึงถ้วยมาลองและมองดูเลือดที่ไหลรินออกมาจากขั้วหัวใจ

ฉีหรัวร้องออกมาอย่างตกใจ ซ่านเชียนหยวนร้องพูดขึ้นว่า “เสด็จอา....”

“อย่าทำเสียหาย”จางเหยียงซานมองดูเขา แล้วก็หยิบเอาถ้วยที่มีเลือดเต็มถ้วยไป ซ่านจินจื๋อเอาแก้วมาอีกใบอย่างไม่พอใจ จางเหยียงซานก็ไม่ได้ห้ามเขา

ภายในห้องมีเพียงเสียงเลือดไหลตกลงในถ้วย

ภายในดวงตาซ่านจินจื๋อ มองเห็นเพียงกู้อ้าวเวยที่นอนอยู่ในโลงน้ำแข็ง

ทำไมทุกครั้งต้องได้มองเห็นแต่สภาพตอนที่นางอ่อนแอ?

ทำไมทุกครั้งนางจะต้องเดินผ่านประตูแห่งความตาย?

ทำไม.....

เขารู้สึกได้ถึงเลือดภายในกายไหลออกมาทีละนิด แต่ความรู้สึกกลับชัดเจนอย่างที่สุด เขามองดูตาคิ้วของกู้อ้าวเวยอย่างสุดบรรยาย จนไม่รู้ตัวเลยว่าคนใช้ได้เข้ามาช่วยเขาห้ามเลือด เพียงมองดูจางเหยียงซานสั่งคนค่อยๆปิดฝาโลงน้ำแข็งไว้