บทที่ 1138 ระงับภัยพิบัติ

สถานที่เกิดภัยพิบัติ ผู้คนตื่นตระหนกตลอดทั้งวัน

ต้นฤดูใบไม้ผลิภัยพิบัติแคว้นชางหลานถูกระงับ ถึงแม้จะเป็นเช่นนี้ คนบริสุทธิ์ที่ต้องตายก็มีจำนวนนับหมื่นคน ระหว่างนี้องค์ชายสามก็ได้จัดพิธีพระศพให้กับฮ่องเต้ เมืองในทุกแคว้นต่างก็สร้างหอคอยสูงเพื่อเซ่นไหว้ฟ้าดิน คำทำนายมหันตภัยไฟจากฟ้าถูกเผยแพร่สู่สาธารณะ ความคับข้องใจบนถนนสายยาวปกคลุมไปด้วยหิมะ องค์ชายสามสั่งคนฟื้นฟูกำแพงหิมะ อีกด้านหนึ่งก็ได้จัดการกับความอยุติธรรมในแผ่นดิน

อ๋องจิ้งที่ร่วมทุกข์ร่วมสุขในวันนั้น กลับปิดประตูไม่ออกมา แม้กระทั่งภัยพิบัติสงบลง องค์ชายสามเพิ่งขึ้นครองราชย์ นิรโทษกรรม ปล่อยตระกูลตงฟางไปไม่ให้ได้รับตำแหน่งขุนนางอีก คืนความยุติธรรมให้กับตระกูลฉาง ต้องห้ามวิชาพิษกู่อู

เมื่อซ่านเซิ่งหานขึ้นครองราชย์ ฉางอีฉินก็เป็นแม่ของแผ่นดิน อาศัยอยู่ในวังหลังพร้อมอาการป่วยไม่ได้ออกมา เยว่เข้าวังมาเป็นกุ้ยเฟย เป็นตัวแทนดูแลวังหลัง ส่วนตงฟางฮองไทเฮา ไม่อยากอาศัยอยู่ในพระราชวัง จึงไปอยู่ที่อารามไป๋หม่าขอพรให้กับฮ่องเต้องค์ก่อน ขอพรเมื่อโอรสมังกรสวรรค์สิ้นแล้ว ภัยพิบัติก็ขอให้สูญสิ้น

เวลานี้ภายหลังเสด็จขึ้นครองราชย์ ซ่านเซิ่งหานสั่งคนเรียกซ่านจินจื๋อซ่านเชียนหยวนเข้ามาร่วมสังสรรค์

ดอกไม้บานสะพรั่งในสวนหลวง เต็มไปด้วยดอกไม้ดั่งในฤดูใบไม้ผลิอย่างไม่เคยเกิดภัยพิบัติ ขันทีนางกำนัลถูกเปลี่ยนเป็นคนใหม่ เต็มไปด้วยใบหน้าแปลกใหม่ เดินไปเดินมาทั่วทุกทิศ ซ่านจินจื๋อยังเปลี่ยนกลับมาสวมเสื้อชุดสีดำ บีบถ้วยแล้วอยู่เงียบๆ ในระหว่างที่กำลังเม่อลอย ซ่านเชียนหยวนไปขึ้นมาหนึ่งที พร้อมทั้งใช้แตะตรงเอวของเขาเบาๆ

ซ่านจินจื๋อค่อยได้สติกลับมา เงยหน้ามองดูซ่านเซิ่งหาน

ตอนนี้เป็นถึงฮ่องเต้แล้ว ซ่านเซิ่งหานจึงไม่สวมชุดเสื้อผ้าซอมซ่อเหมือนเมื่อก่อนนั้นอีกต่อไป สวมชุดคลุมมังกร ทำให้แลดูกลายเปลี่ยนเป็นสุขุม เสียดายที่ซ่านจินจื๋อถูกตามใจมานานหลายปี ไม่เห็นฮ่องเต้อยู่ในสายตาแต่แรกแล้ว เวลานี้จึงเพียงแค่วางถ้วยในมือลง

“มีธุระอะไร?”

“ตอนนี้เสด็จอาซ่อนกู้อ้าวเวยไว้ในจวนน้องสี่ รู้ไหมว่าเพื่อให้คนในพระราชสำนักมั่นใจ อีกไม่กี่วันก็จะสั่งให้น้องสี่ไปยังอินโจว ระหว่างทางจะต้องไปเยี่ยมเสด็จพ่อ”

เมื่อซ่านเซิ่งหานพูดถึงกู้อ้าวเวย ก็อดทนอดกลั้นไว้ ไม่ได้ถือโทษซ่านจินจื๋อ

ในเหตุการณ์พิษระบาดในครั้งนี้ ซ่านจินจื๋อค่อยช่วยคุ้มกันให้เขาได้นั่งบนบัลลังก์นี้ ทำให้ขุนนางที่อยู่ฝ่ายสนับสนุนอ๋องจิ้งต่างก็ผิดหวังมากมาย แต่ก็เพราะซ่านจินจื๋อทำถึงขนาดนี้ ก่อนที่จะขึ้นครองราชย์หลายวัน ก็ได้ส่งคนเอาตราสั่งการทหารมาให้ แม้แต่ตำแหน่งอ๋องจิ้งก็ไม่เอาแล้ว

ซ่านเชียนหยวนได้ยินเช่นนี้ จึงพูดขึ้นอย่างตั้งใจว่า “ข้ากับเสด็จอาหากยังอยู่ในเมืองเทียนเหยียน จะทำให้ขุนนางบางส่วนไม่พอใจ แต่ตอนนี้จางเหยียงซานบอกว่านางปลอดภัยดีทุกอย่าง เสด็จอาคิดดีแล้วหรือยังว่าจะไปแห่งหนใด?”

ได้ยินคำว่าหนใดใดสองคำนี้ ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วขึ้นมาทันที แล้วก็คิดอะไรไม่ออกขึ้นมาในทันใด

เขาเป็นท่านอ๋องมาครึ่งชีวิต ตอนนี้จะให้เขาหาที่อยู่ใหม่ที่เงียบสงบ เขากลับคิดอะไรไม่ออก

เมื่อครุ่นคิดดูแล้ว เขาก็ไม่รู้ว่ากู้อ้าวเวยชอบที่ไหน

“พวกเจ้าลองคิดดูก่อน แล้วค่อยเดินทางไปก็พอ” ซ่านเซิ่งหานอดทนมองท่าทีตัดสินใจไม่ถูกของซ่านจินจื๋อไม่ไหว จึงพูดขึ้นว่า “พวกเจ้าทั้งสองชำนาญการศึก หากรอเมื่ออนาคตชายแดนเกิดปัญหา ข้ายังจะต้องเรียกพวกเจ้ากลับมา”

ตราสั่งการทหาร ถูกวางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง

ซ่านจินจื๋อกลับหัวเราะพร้อมพูดขึ้นว่า “เจ้าไม่กลัวข้าคิดกบฏแย่งชิงบัลลังก์หรือ?”

“คนในแผ่นดินนี้ใครจะมาเป็นก็ไม่เป็นไร ขอให้เป็นกษัตริย์ที่ดีก็พอ” ซ่านเซิ่งหานอมยิ้ม พร้อมทั้งล้วงเอาหินหยกรูปแมวน้อยอันหนึ่งออกมาวางไว้บนโต๊ะ และพูดว่า “ข้าฝากให้กับนาง แล้วข้าจะส่งทูตไปจัดการเรื่ององค์หญิงแคว้นเอ่อตัน จะไม่ให้นางต้องเสียเปรียบแม้เพียงนิด"

ในใจซ่านจินจื๋อไม่ค่อยพอใจ แต่สุดท้ายกลับก็ต้องเก็บแมวน้อยนี้ไว้

ไม่ว่ายังไง คนข้างกายต่างก็รอคอยให้นางฟื้นขึ้นมา

ความตั้งใจที่ดีนี้เก็บไว้ก็ไม่เป็นไร

ซ่านเชียนหยวนที่ยืนอยู่ด้านข้างเบิกตาโต ดูไม่ออกเลยว่าคนตรงหน้าที่ช่วยรับของให้กับภรรยาของตนนั้นจะเป็นเสด็จอาของตน เวลาสั้นๆเพียงหนึ่งเดือนนี้ ต่อให้เย็นจนร่างกายได้รับบาดเจ็บซ่านจินจื๋อ ก็ไม่ยอมขยับห่างโลงน้ำแข็ง จนเมื่อได้ยินจางเหยียงซานพูดขึ้นว่าทุกอย่างเป็นไปในทิศทางที่ดี ถึงค่อยไปพัก

พิษกู่ของยู่จือสามารถประคองอยู่ได้เพียงสี่ห้าปี หลังจากกำหนดประมาณสี่ปีที่จะจากไปจัดการคนตระกูลยู่ให้เรียบร้อย

ในระหว่างนั้นหยุนหว่าน ก็ได้เขียนจดหมายมาบอกว่าต่อไปตระกูลหยุน จะไม่เหยียบย่ำเข้ามาในแผ่นดินแคว้นชางหลานอีก ขอเพียงให้เรื่องนี้จบลง

เรื่องทุกอย่างต่างก็เตรียมพร้อมหมดแล้ว ตอนนี้เหลือเพียงรอที่จะไป