บทที่ 125 คำพูดชั่วคราว

บทที่ 125 คำพูดชั่วคราว

ฝ่ามือใหญ่ของซ่านจินจื๋ออบอุ่น ปฏิเสธไม่ได้ว่าให้ความรู้สึกปลอดภัย

แต่ความหมายของซ่านจินจื๋อจะสื่อว่าต้องทำตัวเป็นสามีมากภรรยา นางก็ฟังอย่างตั้งใจ

“หม่อมฉันเองก็ไม่อยากปฏิเสธหัวใจตนเอง หม่อมฉันรักอิสระมากกว่าที่รักท่าน” กู้อ้าวเวยค่อยๆถอนมือของตนออก เจตนาหลบสายตาอันเรียบเฉยของซ่านจินจื๋อ จึงได้แต่ก้มหน้างุดมองสมุนไพร “ หม่อมฉันกับแม่นางซูมิอาจเข้ากันได้ หากท่านอ๋องนึกอยากเป็นสามีมากภรรยาจริง เกรงว่าจะต้องอำนวยความสะดวกให้หม่อมฉัน ให้หม่อมฉันอาศัยอยู่โรงยา ไม่ต้องพบปะนาง”

“ตกลง” ซ่านจินจื๋อได้แต่มองนางอยู่ตลอด

กู้อ้าวเวยเกร็งร่างสะท้าน “หม่อมฉันยังต้องการอิสระ หรือท่านสามารถให้หม่อมฉันได้?”

“หากข้ามีใต้หล้า ก็จะมอบอิสระทั้งใต้หล้าให้กับเจ้า ยามนี้ข้าเป็นเพียงอ๋อง จึงสามารถมอบได้แค่อิสระของจวนอ๋องให้กับเจ้า”

ยามเขาเคยอยู่ในสำนักได้มองศิษย์น้องหญิงอยู่ห่างๆ ยังเคยดูอีกาสู้รบกันเพื่อจิกแย่งอาหาร จนถึงตอนนี้เขาได้ทรมานตนและกู้อ้าวเวยมามากพอจนกระทั่งพบว่า กู้อ้าวเวยเท่านั้นที่เป็นแสงดาวเพียงหนึ่งเดียวของเขา มีเพียงการรั้งให้นางอยู่ข้างกาย เขาจึงจะได้เป็นตัวของตัวเอง

สิ่งที่ซูพ่านเอ๋อร์ไม่รู้นั้นกลับบอกเล่ากู้อ้าวเวยได้

กู้อ้าวเวยเลิกคิ้วสูงเพียงยิ้มด้วยความยินดี “เช่นนั้นหม่อมฉันจะเคียงข้างท่านเสมอ”

“ดี” ซ่านจินจื๋อพยักหน้าอย่างจริงจัง กุมมือของนางที่หนาวเย็น “เจ้าเป็นของข้าแล้วนะ”

ในภายหลังกู้อ้าวเวยมองประตูวิหารเฟิ่งหมิงที่เปิดออก หลังจากที่ซ่านจินจื๋อทิ้งจุมพิตเบาๆที่กระหม่อมของนางจึงจากไป นางได้แต่ยืนกำหมัดแน่นอยู่ตรงที่เดิมแต่แล้วก็เปลี่ยนเป็นโหมดปล่อยวาง

ความรู้สึกของตนยามนี้ที่เผชิญหน้ากับซ่านจินจื๋อช่างแตกต่าง

นางกลับไม่ได้เตรียมใจของตนมอบให้กับบุรุษที่เคยทำร้ายตนเองมาก่อน

เพียงแค่...สร้างเรื่องโกหกขึ้นมา คาดไม่ถึงว่าซ่านจินจื๋อจะเชื่อมั่นนางขนาดนั้น

เมื่อทำปากยื่นล้อเลียนนางพิงเอนลงที่เก้าอี้ด้วยความเกียจกร้าน “สักวันข้าคงถูกสวรรค์ล้างแค้นแน่ แต่ข้าไม่นิ่งนอนใจหรอกนะ”

นางจะเชื่อซ่านจินจื๋อได้อย่างไร บุรุษผู้นี้ไม่ใช่ของนางเลย

เมื่อออกมจากวิหารเฟิ่งหมิงซ่านจินจื๋อก็ได้ยกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดกับเซียวไห่ขณะเดินมายังห้องหนังสือ เซียวไห่อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปาก “ท่านเชื่อจริงๆหรือ? ข้าจำได้ว่าพระชายาจิ้งผู้นี้....”

“เรื่องราวมาถึงจนบัดนี้ข้าเชื่อนาง” ซ่านจินจื๋อพิจารณามองสิ่งของบางอย่างในมือซึ่งมีความเกี่ยวข้องกับเซิ่นโหลว เซียวไห่ไม่พูดมากความจึงสั่งให้คนนำหนังสือตำราในคลังทั้งหมดส่งไปให้กู้อ้าวเวย

……

“เป็นเช่นนี้ได้อย่างไร!” ซูพ่านเอ๋อร์กวาดสิ่งของทั้งหมดบนโต๊ะเครื่องแป้งคล้ายกับคลุ้มคลั่ง

จิ่นซิ่วที่คุกเข่าอยู่ด้านหลังซูพ่านเอ๋อร์ตัวสั่นสะท้าน “ท่านอ๋องไม่เพียงปล่อยตัวพระชายาจากการกักบริเวณ กระทั่งรับสั่งให้พ่อบ้านว่าจากนี้ไปเมื่อพบพระชายาให้ปฏิบัติเช่นเดียวกับยามที่พบท่านอ๋อง แม้แต่หัวหน้าเซียวก็ได้มอบข้าวของให้พระชายาไม่น้อย ใต้เท้าถงโจวก็เข้าเฝ้าขอบพระทัยด้วยตนเองเจ้าค่ะ...”

กู้อ้าวเวยหว่านยาเสน่ห์ใส่คนพวกนี้หรือยังไงกัน!

ไม่ว่าจะองค์ชายหรือเหล่าผู้บัญชาการทำไมถึงได้เข้าข้างนางทีละคนๆ

“หุบปาก!” ซูพ่านเอ๋อร์ทะลึ่งกายลุกขึ้นยืนอดเลี่ยงไม่ได้ที่จะกระแอมไอหลายครา แต่นางกลับไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น สุดท้ายแล้วก็เหลือเพียงจิ่นซิ่วจึงเกิดการกรีดร้องด้วยความโกรธเกรี้ยว “ข้าจะปล่อยนางไว้ได้อย่างไร! บอกคนของเซิ่นโหลว พวกมันต้องช่วยข้าสังหารองค์ชายสี่ ข้าจะนำกำหนดการเดินทางบอกให้พวกมันทราบ!”