บทที่ 128 มีดเล่มน้อย

บทที่ 128 มีดเล่มน้อย

ซ่านจินจื๋อไม่สนใจควันฝุ่นเบื้องหน้า ฝ่าเข้าไปท่ามกลางควันฝุ่นเพียงลำพัง ซ่านจวนฮ่าวเองก็ไม่ลังเล

กู้อ้าวเวยอดทนไว้ไม่ไหวจึงส่งเสียงไอขึ้นมาได้นำเม็ดยาป้อนเข้าปาก หลังมือเกิดอาการเจ็บเล็กน้อย น่าจะเป็นเพราะกะปริมาณส่วนผสมดินระเบิดผิดส่วน

ซ่านเชียนหยวนที่ข้างใต้รีบยกร่างคืบคลานขึ้นมาพลางดึงกู้อ้าวเวยขึ้นจากพื้น โดยคุ้มครองไว้ที่ด้านหลังเพื่อป้องกันคนจะเข้ามาโจมตีอีกครั้ง

กู้อ้าวเวยนำยาอีกเม็ดยัดเข้าไปในปากเขาแล้วจึงลากเขาหนีออกไป

ท่ามกลางควันฝุ่น มองเห็นด้านหน้าได้ไม่ชัดเจน

บังเอิญได้ชนเข้ากันอย่างแรง โชคดีที่มือข้างหนึ่งดึงกู้อ้าวเวยไว้ได้ นางยังไม่ทันมองเห็นชัดๆ คนเบื้องหน้าก็ดึงนางหนีออกไป เมื่อห่างจากควันฝุ่นนางถึงได้เห็นใบหน้ามืดคล้ำของซ่านจินจื๋อแต่กลับรู้สึกว่าน่าขบขันมากกว่า “นี่คือเพลิงอัสนีที่หม่อมฉันทำขึ้นเพคะ ท่านอ๋องกังวลไปใย?”

ซ่านจินจื๋อเหลือบมองเห็นหลังมือของนางที่เริ่มแดง มุมกระโปรงถูกไหม้เล็กน้อยบางทีอาจจะเป็นฝ่ายตรงข้ามที่เหยียบโดน ชะตายังดีที่ไม่ปะทุติดไฟขึ้นมา

“ไม่เป็นไรสินะ” ซ่านจินจื่อได้แต่สะกดกลั้นความโกรธในใจ คนรอบๆก็ต้องการฝ่าเข้าไปในกลุ่มควัน กู้อ้าวเวยจึงโยนขวดหยกยาถอนออกไป หลังจากเช็ดหน้าเช็ดตาจึงย่อกายลงไปจับชีพจรของซ่านเชียนหยวนแล้วจึงเงยหน้าขึ้นบอกกับซ่านจินจื๋อ “เขาได้รับพิษ ผู้ลงมือย่อมเป็นเซิ่นโหลว”

ซ่านจินจื๋อขมวดคิ้วมุ่น จึงให้เฉิงซานพาเขาไปร้านยาจี้ซื่อถาง

ในเวลานั้น องค์ชายสามซ่านเซิ่งหานได้รีบต้อนคนภายในร้านสุรา ลี่วานที่ไม่เห็นซ่านเชียนหยวนรีบเข้ามาสอบถามกับซ่านจินจื๋อด้วยดวงตาที่แดงรื้น “ท่านอ๋อง..องค์ชายสี่เขา...”

เมื่อโบกมือไหวๆ กุ่ยเม่ยก็ได้พุ่งออกมาจากกลุ่มควันแล้วพาลี่วานไปร้านยาจี้ซื่อถาง

ฉางอีฉินถูกทำให้หวาดกลัวไม่เบา มีเพียงเยว่และฉีหรัวที่แค่ตื่นตระหนกเล็กน้อย ฉีหรัวเมื่อพบกู้อ้าวเวยก็เข้ามาทักถามไถ่อย่างละเอียดปล่อยให้อ๋องจิ้งที่อยู่ข้างๆยืนอยู่เฉยๆ

ซ่านจินจื๋อเองก็กำลังเฝ้า สั่งคนให้คนนำตัวองค์ชายหกที่อยู่ในกลุ่มควันออกมา

หลายคนรวมตัวกันอีกครั้ง สององค์ชายและหนึ่งองค์ชายาต่างม้วนตัวเข้าสู่วังวนของเหตุการณ์นี้ กู้อ้าวเวยย่อมไม่ต้องการอยู่นานจึงสะกิดหลังมือของฉีหรัวพูดกระซิบว่า “ข้ากลับไปโรงยาก่อนนะ”

“ข้าเองก็จะไปกับท่าน เสี่ยวหลินเจ้าก็มาด้วย” ฉีหรัวเดินมาคว้าตัวฉีหลินไป

“ชิงต้าย” กู้อ้าวเวยกลับไม่รู้ว่าได้พบอะไรบางอย่างเข้าจึงเรียกชิงต้ายให้รีบจากไป องค์ชายหกก็อยากตามมาด้วยแต่ซ่านจินจื๋อกลับขวางไว้ “เรื่องของเซิ่นโหลวฝ่าบาทมอบหมายให้เจ้าแล้ว”

“แต่เวยเอ๋อร์ได้รับบาดเจ็บ” ซ่านจวนฮ่าวตึงเครียดขึ้นมาในทันที เขาคิดว่าถ้าหากคลี่คลายปัญหาพวกเหลือเดนเซิ่นโหลวให้เร็วกว่านี้ กู้อ้าวเวยก็อาจไม่ต้องได้รับบาดเจ็บ ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะเป็นความผิดพลาด

“ให้ความสำคัญกับส่วนรวม” ซ่านจินจื๋อทิ้งประโยคตักเตือนนี้ไว้ก่อนรีบจากไป

ซ่านจวนฮ่าวยืนอยู่ที่เดิมด้วยแววตาเยียบเย็น ได้สั่งคนให้รอ หลังจากที่กลุ่มควันหายไปค่อยนำคนไปคลี่คลาย

……

ภายในโรงยา กู้อ้าวเวยไม่สนใจมุมกระโปรงที่ถูกไหม้ ได้เอาแต่ฟังฉีหรัวที่นำเหตุการณ์ในภัตตาคารไป๋เว่ยเล่าซ้ำอีกรอบจนช่วงสุดท้ายนางถึงได้ลดเสียงเป็นเสียงกระซิบ “คุณชายกู้พบสองคนที่ทำการโจมตี เขาจึงตามไปเพียงลำพัง ข้าให้เขารอชั่วครู่ถ้าหาไม่เจอให้รีบกลับมาทันที”

กู้อ้าวเวยพยักศีรษะอย่างขึงขัง ยืนยันว่าเมื่อสักครู่นี้ไม่พบเห็นกู้เหยียนจือ

ฉีหลินกลับเกาหัวด้วยความประหลาดใจ “ท่านสร้างศัตรูมากเช่นนี้ได้อย่างไร?”