บทที่ 130 อาวุธลับป้องกันตัว

บทที่ 130 อาวุธลับป้องกันตัว

“ข้างั้นหรือ?”กู้อ้าวเวยสนใจแต่รับชามข้าวกับตะเกียบของตน “ไหนเล่าให้ข้าฟังสิ”

รอยฝ่ามือที่ประทับบนใบหน้านั้นเสียลูกตามากเกินไปหน่อย ยามนี้สายตาหลายดวงค่อยๆมองมา นางจึงก้มหน้าลง หยดน้ำใสๆกลิ้งอยู่ในดวงตา “หม่อมฉันก็แค่หวังว่าเขาจะใส่ใจเรื่องวุ่นวายของพระชายาจิ้งน้อยลงบ้าง เขาถึงได้ตบหม่อมฉันแล้วยังบอกต้องการถอนหมั้น”

เมื่อพูดว่า ถอนหมั้น ออกมา หยดน้ำใสๆในดวงตาก็ทำท่าจะรินไหลออกมา

ทุกสายตาของคนในที่นี้ล้วนจ้องมองมาที่ร่างกู้อ้าวเวย มีเพียงเซี่ยวไห่ที่รั้งสายตาไว้แล้วหันไปมองซ่านจินจื๋อ ดูคล้ายกำลังเยาะเย้ยที่พระชายาจิ้งได้กระตุกหัวใจผู้คนมากน้อยเท่าไหร่

ซ่านจินจื๋อเอาแต่นิ่งเงียบ สีหน้าเป็นปกติจนดูไม่ออกว่าอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่

กลับถูกกู้อ้าวเวยเข้าโหมดหัวเราะเสียงดังขึ้นมาและเพิ่มถ้วยน้ำแกงส่งถึงเบื้องหน้าลี่วาน “ลี่วาน คำพูดนี้ข้าเองก็เห็นด้วยว่าครั้งนี้เป็นปัญหาขององค์ชายสี่ ในเมื่อท่านพูดไปแล้ว พรุ่งนี้ท่านอ๋องจะต้องทวงความเป็นธรรมให้เจ้าแน่ ตอนนี้อย่าได้ปล่อยให้ท้องหิวเลย”

ขณะมองดูถ้วยน้ำแกง ลี่วานกลับยิ่งสับสน

หรือพระชายาจิ้งมิได้ตำหนิคำพูดของนาง? หรือค่อยพูดอะไรที่มีสาระกว่านี้ ทำไมจึงยื่นถ้วยน้ำแกงมา

เมื่อชิงต้ายเห็นสถานการณ์ จึงดันกู้อ้าวเวยเบาๆพร้อมกับโค้งเอวกระซิบบอก “แม่นางลี่วานพูดเรื่องนี้ขึ้นมา สมควรคาดหวังท่านอ๋องสามารถหารือวิธี ยามนี้ท่านอ๋องรอท่านกลับมาตัดสินเพคะ”

หางคิ้วยกขึ้นเล็กน้อย กู้อ้าวเวยคาดไม่ถึงว่านี่ความหมายที่ซ่านจินจื๋อรอตนมาทานข้าว

เมื่อชิงต้ายเตือน นางจึงค่อยนึกได้ว่าทำไมตนไม่คาดเดาความคิดตรงหน้าเสียก่อน แล้วควรตอบกลับอย่างระมัดระวัง ยามนี้จึงได้แต่กระแอมไอเบาๆ “เช่นนั้นพรุ่งนี้ข้าจะไปพบองค์ชายสี่...”

“เมื่อตัดสินใจเช่นนี้ ก็ลงมือทานกันเถิด” ซ่านจินจื๋อรีบสอดรับคำ

ซูพ่านเอ๋อร์กับกู้จี้เหยาเดิมต้องการจะอ้างเรื่องนี้พูดเพิ่มเติมแต่ถูกซ่านจินจื๋อเจตนาตัดบทจึงได้แต่เงียบปาก

“พี่จื๋อ น้ำแกงวันนี้เหมือนกับว่ารสแปลกๆ ข้าขอกลับไปทานที่ห้องเองดีกว่า” ซูพ่านเอ๋อร์เห็นซ่านจินจื๋อเป็นเช่นนี้ในใจบังเกิดความริษยา ขณะที่มองดูกับข้าวบนโต๊ะอาหารความอดทนก็ได้หมดลง ไม่รอให้ซ่านจินจื๋อตอบนางก็พาจิ่นซิ่วลุกออกไป

กู้อ้าวเวยชำเลืองมองชามน้ำแกงด้วยความแปลกใจจึงทดลองชิม

รสชาติหอมหวาน นางจึงได้รู้ว่าซูพ่านเอ๋อร์อารมณ์ไม่ดี ทว่าอารมณ์นางกลับดีอย่างตรงกันข้าม

แววตาของซ่านจินจื๋อทอดมองซูพ่านเอ๋อร์ในท้ายที่สุดจึงลุกตามไป ผู้คนบนโต๊ะถึงค่อยถอนหายใจ เซียวไห่จึงพูดขึ้นต่อ “พระชายาจิ้ง ถงโจวจะแต่งงานในเร็ววันนี้เพียงแต่คนในดวงใจของเขานั้นร่างกายนับวันอ่อนแอลงแต่กลับหาสาเหตุไม่พบ ไม่ทราบท่านจะสามารถ....”

“เวลาน่ะมี เพียงแต่ระยะนี้ต้องเร่งผลิตสมุนไพรของร้านยาจี้ซื่อถาง เกรงว่าจะรักษาได้ในโรงยาเท่านั้น” กู้อ้าวเวยจนปัญญากับฤดูร้อนใกล้เข้ามา ไม่ต้องพูดถึงที่ต้องเตรียมยาต้มขับไล่ความร้อน ยารักษาแผลฟกช้ำในชีวิตประจำวันก็แทบล้นมือนางอยู่แล้ว

ต้องโทษนายท่านเฮ่อที่บอกว่าใบสั่งยานางไม่อาจรั่วไหล มิฉะนั้นก็ไม่จำเป็นใช้นางช่วยจัดการแล้ว

”

“วันพรุ่งข้าจะพานางมา รบกวนพระชายาแล้ว”

กู้อ้าวเวยพยักหน้าตอบรับ เมื่อจัดการข้าวในชามตนเองจนเกลี้ยงก็เลยออกมาก่อนโดยไม่ทันเห็นสายตาเย็นเยียบผิดปกติของลี่วานที่มองนางเลยแม้แต่น้อย