บทที่ 165 ไม่สามารถทนกับคนนอก

บทที่ 165 ไม่สามารถทนกับคนนอก

“เจ้าเพิ่งจะรักษาตัวได้ไม่ถึงเจ็ดวัน ทำไมเจ้าอยากจะไป?” หญิงสาวชุดขาวขวางนางอยู่หน้าทางเข้าสวนสมุนไพร

กู้อ้าวเวยสวมผ้าคลุมหน้า ในมือถือหีบยาเล็กๆ ของตนและหยิบเข็มฝังเข็มของท่านปู่ นางแอบนำผงยาที่น่าสนใจไม่น้อยจากคนรุ่นหลังหลายรุ่นมาศึกษา

“จริงๆแล้ว ข้าอยู่ที่นี่ไม่ได้ แม้ว่าที่นี่จะดีมาก แต่ข้าไม่มีเวลา ข้าต้องสะสมคุณธรรมความดี และข้าใช้นามแฝงว่าเอ่อร์ชิง ในฐานะที่ข้าเป็นลูกหลานของตระกูลหยุนและต้องช่วยชีวิตผู้คน ในขณะนี้หลิ่งหนานกำลังอยู่ในความวุ่นวาย ข้าไปมันจะเป็นการดี หากเชื่อมสัมพันธ์กับเจ้ายุทธภพได้ ยิ่งเป็นการดี ”

กู้อ้าวเวยยิ้ม นางหยิบถุงมือวูซือของหยุนชิงหยาง ถุงมือนี้มียาที่ดีที่สุดอยู่จำนวนมาก สามารถต้านพิษ และยังสามารถต้านดาบ ซึ่งเป็นของดี

“เจ้าจะไปจริงๆหรือ พวกเด็กๆ มักจะชอบติดตามเจ้า หากเจ้าไป ถึงเวลานั้นแล้วข้าจะอธิบายพวกเขาอย่างไร?”

กู้อ้าวเวยเพียงแต่โบกมือ: “ข้าไม่มีความสำคัญหรอก อีกทั้งยังมีเรื่องที่ข้าต้องจัดการ ท่านปู่บอกว่าอ๋องจิ้งได้ออกเดินทางแล้ว หลังจากนี้ไม่กี่วันจะเดินทางมาถึงที่นี่ ข้าไม่สามารถนำเขาเข้าตระกูลหยุนได้ ถ้าหากวันหนึ่งตระกูลหยุนและราชวงศ์แตกกัน พวกเขาเผชิญกับพิษร้าย ก็หมดหนทางจะแก้ไข”

แต่ถ้าหากวันหนึ่งนางนำซ่านจินจื๋อเข้ามา ถึงเวลานั้นเกิดเรื่องนี้ขึ้นจริง ตระกูลหยุนคงพินาศย่อยยับลงในชั่วเดียว

“เจ้าจะระมัดระวังอย่างไร ไม่ว่าอย่างไรก็ตามตระกูลหยุน…”

“ข้าจะจัดการอย่างระมัดระวังรอบครอบ ไม่ให้มีข้อผิดพลาด เรื่องภายนอกให้ข้าได้จัดการ” กู้อ้าวเวยพูดตัดบทนาง และเดินผ่านนางไป

หญิงสาวชุดขาวหันกลับไปเพราะฟังไม่ชัด เพียงรู้สึกถึงลมพัด กู้อ้าวเวยผู้นี้ควรไปได้แล้ว

น่าเสียดายที่เขารูปร่างเล็ก แต่ก็เป็นเด็กที่ฝีปากดี ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง นางก็ถอนหายใจออกมา ออกมาจากตระกูลโดยลำพัง ไปหาป่ายเหลากุ่ยที่หอปาเจี่ยว

มาถึงหลิ่งหนาน วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการแข่งขันกระบี่ชิงซวง

เวทีประลองฝีมือคนล้นหลาม กู้อ้าวเวยไม่เข้าใจสิ่งนั้น เพียงแค่รออยู่ด้านข้างกับป่ายเหลากุ่ย

ต่อสู้กันไม่กี่ยกก็ตัดสินชัยชนะแล้ว กู้อ้าวเวยรอรักษาผู้บาดเจ็บอยู่ด้านล่างเวทีประลอง เหล่าเจ้ายุทธภพมักมองมาที่นาง แต่นางก็ไม่ได้รำคาญ และพันแผลให้ผู้บาดเจ็บอย่างระมัดระวัง

มีนักดาบหญิงถูกแทงเข้าที่ไหล่ เขาล้มลงแล้วถามนางว่า: “ทำไมเจ้ามารักษาผู้คนที่นี่ ไม่กลัวมีเรื่องหรือ?”

“ข้าเป็นลูกหลานของตระกูลหยุน ได้ยินมาว่าที่หอปาเจี่ยวนี้มีผู้บาดเจ็บจำนวนมาก หน่วยการแพทย์ของหลิ่งหนานจัดการไม่หวาดไม่ไหว สามารถรักษาได้แค่บาดแผลที่เล็กน้อย ถ้าหากแม่นางไม่ยินยอม ข้าจะพันแค่แผล และแม่นางค่อยไปหาหมออีกครั้ง”

กู้อ้าวเวยมัดปมผ้าพันแผลให้นางอย่างดี

น่าเสียดายเสียงพูดเบา ล่างเวทีประลองมีคนถูกโยนร่วงลงมาอีกแล้ว กู้อ้าวเวยชำเลืองมอง แล้วโยนขวดยาไป

ชายผู้นั้นที่ร่วงหล่นลงมา ก็เริ่มต้องการความงามของนาง แต่เมื่อเห็นนางอย่างชัดเจนว่าเป็นหญิงสาวน่ากลัวผู้นั้น ก็รีบห่างจากขวดยาทันที: “เจ้า นังหญิงร้าย!”

“นี่เป็นยารักษาแผลที่เกิดจากของคม” กู้อ้าวเวยป้องปากหัวเราะเบาๆ นำขวดยาชนิดเดียวกันให้นักดาบหญิงผู้นั้น

ชายผู้นั้นถูกวางยาเมื่อไม่กี่วันก่อนยังไม่หายดี วันนี้กล้าเชื่อที่ไหน และยังวิ่งหนีไป

ผู้คนถกเถียงกันวุ่นวาย หลังจากผ่านไป มีผู้เสียชีวิตบนเวทีประลอง กู้อ้าวเวยไม่สามารถช่วยได้ แต่นางก็ไม่ได้รู้สึกเศร้าเสียใจ

การได้ต่อสู้อยู่บนเวที คือสิ่งที่พวกเขาเลือกเอง

ในวันนี้ทุกคนรู้ว่าควรเลื่อมใสศรัทธาหมอเอ่อร์ชิงของตระกูลหยุน แต่กลับมีข่าวลือว่านางทั้งดีทั้งชั่ว แท้จริงแล้วนางเป็นเพียงผู้ใช้พิษฝีมือดี ไม่เพียงกี่วัน นางก็ไปทั่วหลิ่งหนาน หากเจอผู้ได้รับบาดเจ็บก็เข้าช่วยเหลือ ในวันปกตินางก็ไปหาความคึกคัก