บทที่ 191 จดจำไปชั่วชีวิต

บทที่ 191 จดจำไปชั่วชีวิต

“พวกเจ้าจะโยนจริงๆหรือ พวกเราเป็นสาวใช้คนสนิทของพระชายานะ”

หยินเชี่ยวคลานขึ้นมาจากถนนหน้าประตูจวนอ๋อง ชิงต้ายนึกไม่ถึงว่าเฉิงซานจะพูดจริงทำจริง แผลเก่าก็ยังไม่หายดียามนี้ได้แต่มองเหล่าผู้คุ้มกันหน้าประตูจวนอ๋องจิ้งด้วยใบหน้าถอดสี จึงคว้าตัวหยินเชี่ยวไว้ “หยุดพูดเถอะ เราต้องหาหนทางอื่น”

“แต่ว่าตอนนี้คณหนู....”

“หยุดพูดเถอะ ต้องหาหนทางอื่นเท่านั้น” ใบหน้าชิงต้ายเข้มงวดมากยิ่งขึ้น หยินเชี่ยวได้แต่เม้มปากเหยียดเป็นเส้นตรง ฉุดชิงต้ายลุกขึ้นจากพื้น “พวกเราเป็นแค่สาวรับใช้ จะทำอย่างไร....”

“จวนเฉิงเสี้ยงไง จะดีร้ายอย่างไรคุณหนูก็เป็นบุตรสาวของนายท่าน เห็นคนใกล้ตายจะไม่ช่วยได้อย่างไร!”

ดวงตาชิงไต้แน่วแน่ ฝ่ามือที่กำจนแน่นถูกเล็บจิกลึกจนเลือดไหลซึมโดยไม่รู้ตัว

สองสาวใช้มาถึงจวนเฉิงเสี้ยงกลับถูกคนเฝ้าประตูห้ามไว้ “คุณหนูรองนำเรื่องที่คุณหนูใหญ่วางยาพิษมาแจ้งแล้ว หากพวกเจ้าสองคนมาจวนเฉิงเสี้ยงเพื่อให้ช่วยเหลือก็ไม่จำเป็นแล้วล่ะ นายท่านกล่าวไว้แค่ว่า ไม่มีบุตรสาวี่ใจคอโหดร้ายเยี่ยงนาง”

ชิงต้ายเวียนศีรษะตาลายในพริบตา

หยินเชี่ยวหน้าแดงด้วยความโกรธ “แม้ว่าบุตรสาวคนโตของนายท่านจะต้องตายก็ไม่ช่วยจริงๆน่ะหรือ!”

“นายท่านกล่าวไว้ว่า ไม่ช่วย”

ทันทีที่พูดจบ ประตูหลักของจวนเฉิงเสี้ยงก็ค่อยๆปิดตัวลง

ทั้งสองไร้ที่ไป นึกอยากจะไปหาองค์ชายสี่เพื่อช่วยเหลือ แต่กลับไม่สามารถผ่านด่านลี่วานไปได้”

“องค์ชายสี่เป็นพระสหายคนสนิทของพระชายาจิ้ง ครั้งนี้พวกเจ้ามาหาความช่วยเหลือก็ต้องลากองค์ชายสี่ตกกระไดพลอยโจนด้วยอย่างเสียมิได้ หากพระชายาจิ้งรู้เข้าย่อมไม่ยินดีอย่างแน่นอน เจ้าทั้งสองกลับไปโรงยาเถิด” ลี่วานยืนมองทั้งคู่ด้วยท่าทางที่เหนือชั้นกว่า แต่ท้ายที่สุดก็ยังให้สาวใช้หยิบถุงเงินสองใบส่งให้กับหยินเชี่ยว

ประตูปิดสนิทลงอย่างแน่นหนา

แล้วร้านยาจี้ซื่อถางกับสำนักเหยียนหยู่เก๋อจะสามารถเข้าแทรกแซงเรื่องในจวนอ๋องจิ้งอย่างไรกัน

ชิงต้ายและหยินเชี่ยวรู้สึกหัวใจราวกับด้านชา ยามนี้ทุกอย่างที่สามารถทำได้ก็เหลือเพียงมุ่งหน้าไปโรงยาได้แค่อธิษฐานให้กู้อ้าวเวยปลอดภัย

……

เมื่อสติค่อยๆกลับคืนมา ทั่วทั้งร่างเจ็บปวดจนยากจะทานทน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงตำแหน่งลับส่วนล่างของร่างกายที่ไร้ความรู้สึกไปแล้ว

รู้อยู่แล้วว่าจะเปลี่ยนเป็นอ่อนแอเช่นนี้ นางไม่ดิ้นรนขัดขืนเสียดีกว่า

แขนข้างหนึ่งของนางค่อยๆพยุงตนขึ้นจากเตียง ภายในห้องกลับไม่มีกลิ่นยาที่คุ้นเคย แต่อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมอ่อนๆบางอย่าง และเสียงใบไม้ร่วงที่เสียดสีกันข้างหูก็ดังมากขึ้นเรื่อยๆ

เสียงของซ่านจินจื๋อดังเข้ามาในหูนาง “เจ้าต้องบำรุงร่างกายให้ดี”

“นึกไม่ถึงว่าเพื่อซูพ่านเอ๋อแล้วท่านจะทำเรื่องแบบนี้ได้ลงคอ” กู้อ้าวเวยยื่นมือปัดถ้วยยาที่จ่อเข้าใกล้ปากนาง ขณะที่ยกข้อมือขึ้นเสียงเสียดสีของโซ่เหล็กก็กระทบดังชัดเจน นางปลุกเร้าดวงตาที่แดงฉาน “ท่านไม่สู้ฆ่าข้าเสียดีกว่า”

ซ่านจินจื๋อมองคราบน้ำที่เปื้อนบนมือ แต่ก็ยังสามารถระงับความโกรธไว้ข้างในได้

“อย่าได้คืบจะเอาศอก” *

(* ต้องการได้มากกว่าที่ได้มาแล้วหรือได้มาแล้วแต่ยังต้องการเพิ่มขึ้นอีกในสิ่งที่ได้มาให้มากกว่าเดิม)