บทที่ 201 หวนสู่ข้อพิพาทอีกครั้ง

บทที่ 201 หวนสู่ข้อพิพาทอีกครั้ง

“คุณหนู นี่ท่านหมายความว่าอะไร” ชิงต้ายยืนอยู่ข้างกายของนาง ท่าทีไม่เข้าใจยิ่ง

“ซูพ่านเอ๋ออาศัยจังหวะนี้ออกอาการกำเริบ ชัดเจนว่าอยากฆ่าเด็กในท้องของข้าเพื่อทำยาให้กับนาง” กู้อ้าวเวยทำเพียงแหงนหน้าขึ้น บริเวณขมับและลำคอเต็มไปด้วยเส้นเอ็นสีฟ้า นางกำปลายแขนเสื้อแน่นอย่างเอาเป็นเอาตาย “มาอีกแล้ว”

คิดคำนวณพันครั้งหมื่นครั้ง เหตุใดนางจึงคิดไม่ออกว่าซูพ่านเอ๋อกำลังเล่นสนุกกับหัวใจของซ่านจินจื๋อ

เหตุใดนาง...ซูพ่านเอ๋อกระดิกแค่ปลายนิ้วชี้ก็สามารถทำลายแผนการทั้งหมดของนางได้

ชิงต้ายหน้าซีดเผือด ไม่ได้คาดคิดว่าพระชายายังนึกอยากให้กู้จี้เหยาพัวพันกับซูพ่านเอ๋อ กลับคิดไม่ถึงว่าซูพ่านเอ๋อถึงขนาดใช้โอกาสนี้มาหมายปองชีวิตบุตรของพระชายา

“เอาเถิด หากกว่าเกิดเรื่องดังกล่าวขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นข้าเองก็จะไม่ให้พวกเขาตายดีแน่” นางหัวเราะเสียดสี ทำเพียงกอดปายเสาที่ส่งเข้ามาเอาไว้ในอ้อมอก และบีบกระดิ่งที่คอของปายเสาเบาๆ และมีข้อความหนึ่งแลบออกมา

ชิงต้ายไม่เคยรู้มาก่อนด้วยซ้ำ ทำเพียงปิดประตูและหน้าต่างทุกบานลงให้สนิทอย่างรวดเร็ว

วกกลับมาอยู่ข้างๆ กู้อ้าวเวยอีกครั้ง พลิกข้อความนั้นคลี่ออก และกล่าวอย่างเร่งรีบ “นี่คือลายพระหัตถ์ขององค์ชายสาม ความว่าทางฝั่งตระกูลหยุนให้ท่านระวังตัวให้มากๆ ยามอยู่ในจวนอ๋อง”

“อีกด้านคือไปเอายาน้ำมาแช่ไว้” กู้อ้าวเวยวางปายเสาลงบนแท่นนอน

ชิงต้ายรีบไปทำตามโดยด่วน ทำเพียงมองตัวหนังสือด้านบน ดูตะลึงเล็กน้อย “องค์ชายสามกล่าวว่า เด็กคนนี้ ไม่ต้องการ”

ปลายนิ้วของกู้อ้าวเวยจิกแน่นเต็มเหนี่ยว

เห็นชัดว่าองค์ชายสามไม่เชื่อถือสตรี หัวใจผู้หญิงแสนอ่อนโยน ถ้าหากไม่มีเลือดเนื้อเชื้อไขยังพอสามารถแข็งใจลงมือกับบิดาของเขาได้ แต่หากมีเลือดเนื้อแล้ว มาถึงจุดวิกฤติท้ายที่สุดก็มิอาจลงมืออย่างโหดเหี้ยมได้แน่

สูดลมหายใจลึกๆ หนึ่งเฮือก ชิงต้ายทำได้เพียงกล่าวต่อไปว่า “ช่วยข้าเขียนที ต้องการหรือไม่ต้องการ อ๋องจิ้งจำต้องทำลายเอง”

“ค่ะ”ชิงต้ายเขียนด้วยน้ำยาซุปสูตรพิเศษลงไปอย่างรวดเร็ว รอจนกระทั่งหลังจากด้านบนไม่มีร่องรอยแล้วจึงเสียบมันกลับเข้าไปในกระดิ่งของปายเสาอีกครั้ง แต่กลับไม่ได้เตรียมที่จะนำปายเสาออกไปในทันที

หากว่าเพิ่งนำมาได้ไม่นานแล้วก็รีบนำออกไปเสียแล้ว มันจะเป็นสิ่งที่น่าสงสัยอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

กู้อ้าวเวยหยุดนิ่งไม่เคลื่อนทัพ กลับคิดกวนน้ำในจวนอ๋องให้ขุ่นโดยการส่วนตัว

ต่อให้เจ้า...ซูพ่านเอ๋อกล้าดีสังหารลูกในท้องไปแล้วมันจะอย่างไร อย่าลืมกู้จี้เหยาคนนั้นเชียว

……

พระจันทร์ขึ้นคล้อยเหนือศีรษะ ท่ามกลางลานหลักเงียบสงัดยิ่ง

ส่วนในห้อง ซูพ่านเอ๋อรอจนกว่าซ่านจินจื๋อออกไปแล้วจึงหยัดกายลุกขึ้นนั่งบนแท่นนอน กระแอมไอเบาๆ หลายครั้งอย่างอดไม่ได้ ทำเพียงโบกมือให้กับจิ่นซิ่ว “ท่านอ๋องไปวิหารเฟิ่งหมิงแห่งนั้น หรือว่าห้องหนังสือกันแน่”

“ท่านอ๋องไปห้องหนังสือ และปล่อยตัวหมอยาคนนั้นออกมาด้วย คล้ายกับมีใจจะสังหารพระชายา”

จิ่นซิ่วกระตุกเปิดบานหน้าต่างออกเล็กน้อย เมื่อเห็นว่าด้านนอกไม่ได้มีใคร คราวนี้จึงเอ่ยต่อ “วันนี้คุณหนูกระอักเลือดท่วมร่างท่านอ๋อง สันนิษฐานว่าท่านอ๋องคงไม่อาจนั่งดูดายไม่แยแสได้หรอก”

ซูพ่านเอ๋อกระตุกมุมปาก ทำเพียงหยิบผ้าเช็ดปากขึ้นมาไอสองสามที สีหน้าซีดขาวนัก

จิ่นซิ่วยืนโงนเงนอยู่ด้านข้าง จู่ๆ ก็ถึงกับจำซูพ่านเอ๋อไม่ได้ ผู้หญิงขี้โรคอ่อนแอคนนั้นไปไหนเสียแล้ว

ซูพ่านเอ๋อนำเอายาต้มที่ผสมพิษเข้าไปแล้วเทลงใส่กระถางดอกไม้ด้านข้าง จากนั้นจึงยืนขึ้นข้างเตียงด้วยเสื้อตัวในเท่านั้น “กู้อ้าวเวยก็คือหนามตำใจของข้า แต่กู้จี้เหยาคนนั้นก็ช่างบังอาจเหิมเกริมนัก อาศัยช่วงที่ดวงตาสองข้างของกู้อ้าวเวยสูญเสียการมองเห็น และข้ากำลังป่วยติดเตียง คิดจะพยายามปีนขึ้นเตียงท่านพี่จื๋อสุดความสามารถ...”