บทที่ 220 ข้าอยากแซ่ป๋าย

บทที่ 220 ข้าอยากแซ่ป๋าย

“พระชายาท่านพูดตัดรอนเกินไปหรือเปล่าเจ้าคะ เมื่อเช้านี้ท่านอ๋องถึงขนาดออกไปแล้วเชียวนะ”

เสี่ยวเหยียงที่สางผมให้กู้อ้าวเวยอดเอ่ยเช่นนี้ไม่ได้ ในคำพูดนั้นยังแฝงความหัวเสียอยู่เต็มเปี่ยม

เสี่ยวเหยียงไม่รู้ในสิ่งที่ซ่านจินจื๋อทำเลยสักนิดเดียว กู้อ้าวเวยจึงมิอาจกล่าวตำหนิได้ ทำเพียงสวมชุดธรรมดาตัวหนึ่งและสวมผ้าคลุมหน้าก่อนหยัดกายลุกขึ้น “ไม่สนใจเขาหรอก พวกเรากลับไปเองก็สิ้นเรื่อง”

ทำได้เพียงพยักหน้าเดินตามเท่านั้น ชิงต้ายมองทางเสี่ยวเหยียงแวบหนึ่งอย่างเป็นกังวล

นางไร้เดียงสาเช่นนี้ ไม่เหมาะจะมาปรนนิบัติรับใช้ข้างกายกู้อ้าวเวยเลยสักนิด

มาถึงบนรถม้า ชิงต้ายก็เอ่ยถึงเรื่องของเสี่ยวเหยียง กู้อ้าวเวยก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างจริงจัง “ข้ารู้ ข้าจะคิดหาวิธีให้นางจากไปแน่นอน”

คราวนี้ชิงต้ายจึงพยักหน้า แต่ไม่ได้สังเกตเห็นความเหงาในสายตาของกู้อ้าวเวย

ราวกับว่าเพื่อความปลอดภัยของคนรอบกาย นางจำต้องขับไล่พวกเขาออกไป อันที่จริงนางชอบหยอกล้อหยินเชี่ยว และผุดเผยรอยยิ้มออกมาเพราะสิ่งใหม่เล็กๆ น้อยๆ ของเสี่ยวเหยียง แต่พวกนางไม่ควรเกิดเรื่องขึ้นเพราะตัวเอง

กลับมาถึงเทียนเหยียนอย่างรวดเร็ว กู้อ้าวเวยไม่ได้มีความสุขเลยสักนิด

ชิงต้ายมองไปที่นางอย่างจนปัญญา “นี่คือสิ่งที่ท่านเลือกเอง ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านเองนะ”

“พูดมาก็สมเหตุสมผล” กู้อ้าวเวยยกมุมปากขึ้น และวางกล่องสัมภาระขนาดเล็กวางใส่มือของชิงต้าย ทั้งสองสบสายตากันพลางยิ้ม

นางยังมีชิงต้ายอยู่นี่นา

บานประตูของร้านยาเหย้าถูกเปิดออกโดยไม่มีการเตือนล่วงหน้า ทั้งสามคนที่อยู่หน้าประตูพากันตกใจสะดุ้งโหยง

หลังจากเห็นว่าคนที่อยู่ตรงหน้าคือฉีหลินแล้ว กู้อ้าวเวยก็เดินเข้าไปต้อนรับด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม “ข้าเกือบลืมไปเชียวว่าเจ้ามีกุญแจของร้านยาเหย้าอยู่”

“ไม่ได้เจอตั้งนาน” ฉีหลินมองดูกู้อ้าวเวยถือกล่องข้าวสองอันเดินเข้ามาอย่างกระฉับกระเฉง และสาวเท้าเดินตามนางอย่างเหลือเชื่อ “ร่างกายของท่าน...”

“เกือบจะหายดีแล้ว” กู้อ้าวเวยเปิดหนึ่งในกล่องข้าวออก และหยิบเอาขนมอบถูกปากเหล่านั้นออกมา “ไร้เรื่องร้อนใจไม่ถ่อไปวัด เกิดเรื่องอะไรขึ้นใช่หรือไม่”

กู้อ้าวเวยมองไปที่ช่วงเอวของเขาอย่างจงใจ ส่วนนั้นมีหยกพกขนาดเล็กเพิ่มขึ้นมาหนึ่งอัน แต่มีเพียงครึ่งเดียวเท่านั้น

ฉีหลินที่ถูกจับได้พลันลูบศีรษะอย่างเก้อเขิน “อันที่จริงข้ามาครั้งนี้ก็แค่อยากจะมาดูว่าท่านฟื้นตัวเป็นอย่างไรบ้างแล้ว”

“ข้ากลับอยากจะฟังข่าวซุบซิบของเจ้าเสียหน่อย ให้ข้าเดา แม่นางตระกูลไหนจะต้องตาคุณชายเจ้าสำราญคนหนึ่ง และแม่นางตระกูลไหนจะทำให้เจ้าใจสั่นได้ภายในระยะเวลาอันสั้น” กู้อ้าวเวยเปลี่ยนประเด็นสนทนาไปที่เขา นางยังไม่อยากบอกเรื่องราวเหล่านั้นของตนให้ฉีหลินฟัง รวมถึงนางผลักดันฉีหลินเป็นปฏิปักษ์ต่อวังองค์ชายสามตั้งนานแล้วด้วย

ถูกเย้าแหย่เช่นนี้ ฉีหลินพลันนั่งลงด้วยสีหน้ากระอักกระอ่วน อ้ำๆ อึ้งๆ จนพูดอะไรไม่ออกสักอย่าง

กระทั่งกู้อ้าวเวยกินขนมอบชิ้นที่สามไป ฉีหลินถึงได้สูดลมหายใจลงลึกๆ หนึ่งเฮือก และเอ่ยวาจาด้วยเสียงเบาๆ “เป็นหยินเชี่ยว”

ชิงต้ายและกู้อ้าวเวยเบิกตาโต มองสบสายตากัน

“เพราะอะไร” ชิงต้ายเอ่ยถามด้วยสีหน้านิ่งขรึม ราวกับว่านางเป็นบิดามารดาผู้ให้กำเนิดหยินเชี่ยวอย่างไรอย่างนั้น

“ในหน้าหนาวข้าไปฟ้องพ่อว่าไม่ไว้วางใจพี่สาวเพราะความมึนเมา จึงถูกตีจนทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงเท่านั้น และมีเพียงหยินเชี่ยวที่นั่งอยู่ข้างเตียงของข้า อยู่เป็นเพื่อนข้า พูดเรื่องราวภายในวังอ๋องและจวนเฉิงเสี้ยงให้ข้าฟัง” ฉีหลินแทบจะปลายหูเริ่มแดง บอกเล่าเหตุผลเหล่านี้ออกมาหนึ่งรอบอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังบิดปลายนิ้วอย่างกระวนกระวาย “ในตอนนั้น ข้าก็คิดว่าเป็นนางเข้าแล้ว”

“ว้าว” กู้อ้าวเวยเปล่งเสียงหยอกล้อออกมา