บทที่ 231 ภาพอวยพรวันเกิด

บทที่ 231 ภาพอวยพรวันเกิด

คนหนึ่งพูดว่ามีภูตผีปีศาจเกาะติดอยู่กับนาง อีกคนก็ว่านางสร้างบาปมาหนานัก นางถึงยังไม่ได้มีทายาทกับเขาเสียที

เมื่อพูดลือกันหนักเข้า ใครๆต่างก็หลงคิดว่ามันเป็นจริงไปเสียอย่างนั้น และปฏิกิริยาของซ่านจินจื๋อก็มีเพียงแค่สีหน้าที่เรียบนิ่ง ไม่เอื้อนเอ่ยใดใด เขาคิดอยากจะให้กู้อ้าวเวยมาร้องขอความช่วยเหลือจากตน

มันช่างแย่ไปหน่อยที่เหล่าผู้หญิงพวกนั้นเอาแต่พูดว่า วันวันนางเอาแต่ออกไปเสนอหน้าเริงร่าข้างนอก แต่กลับไม่พูดเรื่องที่นางไปศึกษาวิชาแพทย์เพื่อช่วยเหลือผู้คน ว่าว่านางนั้นล้วนทำไปเพื่อประโยชน์ของตัวเอง แต่กลับไม่พูดเรื่องที่นางเขียนใบสั่งยาให้กับสำนักเยียนหยู่เก๋อ ว่าว่านางไปกว้านซื้อหนังสือตำรามาอย่างเลอะเทอะ แต่กลับไม่พูดเลยว่าเพราะด้วยตำราที่หยิบยืมมาเหล่านั้นของนางได้ช่วยชีวิตเหล่าเด็กน้อยไปแล้วมากมายเท่าไหร่

ไทเฮาและฮ่องเต้ที่ฟังด้วยสีหน้าที่ไม่พอใจต่างรู้สึกว่ากู้อ้าวเวยนี่ช่างยโสโอหังนัก

“ยังมีอีกนะเพคะ ได้ยินว่านางยังสนิทชิดเชื้อกับฉีหลินเด็กซนที่สุดแห่งเทียนเหยียนอีกเสียด้วย” หญิงนางหนึ่งขมวดคิ้วหลิ่วตาเล่าอย่างเว่อวังกำลังสิบถึงเรื่องที่นางรู้จักมักจี่กับฉีหลิน

ฮ่องเต้ที่มีใจเข้าข้างจึงทำได้เพียงกระแอมขึ้น เพื่อให้คนเหล่านั้นเงียบลง แล้วจึงทอดสายตาไปมองทางกู้อ้าวเวย: “พระชายาจิ้งหมั่นคอยอยู่ดูแลงานในตำหนักจะดีกว่า”

“ฮ่องเต้เพคะ” กู้อ้าวเวยคว้าเอาเหล้าดีกรีแรงจอกหนึ่งขึ้นมาดื่ม ใบหน้าที่งดงามนั้นจึงเผยให้เห็นสีแดงระเรื่อ นางยกจอกเหล้าพร้อมทั้งยืนขึ้น และเดินไปยังใจกลางโถงจัดเลี้ยงของวังท่ามกลางสายตาทุกคู่ที่คอยจับจ้องอยู่ หลังจากทำการถวายบังคมต่อฮ่องเต้และไทเฮา นางจึงเอ่ยขึ้นว่า: “ข้าศึกษาตำราแพทย์เพื่อช่วยเหลือผู้คนและคอยทำทาน แต่กลับถูกว่ากล่าวกลายเป็นคนไร้เกียรติ ข้าช่วยให้ฉีหลินได้กลับมามีชีวิตใหม่ ก็กลับถูกกล่าวหาว่าไปพัวพันกับผู้ชาย ขอโปรดฮ่องเต้ทรงพิจารณา”

“งั้นรึ” ฮ่องเต้ขมวดคิ้ว

ส่วนไทเฮากลับค่อยๆเบิกตาขึ้นแล้วปรายมองต่ำไปยังหญิงสาวที่อยู่ในชุดงามประณีตด้านล่าง คล้ายกับว่าไม่เชื่อในสิ่งที่ได้ยิน: “ข้ากลับรู้สึกว่าเจ้าคุยฟุ้งไปเรื่อยเปื่อย ข่าวลือจะเกิดได้เยี่ยงไรหากไม่มีมูล ปัญหามันอยู่ที่คุณธรรมและความประพฤติของเจ้าเองมากกว่า”

เมื่อสิ้นเสียงนั้น กู้อ้าวเวยเม้มปากอมยิ้มและเงยหน้าขึ้น นางคุกเข่าอยู่กลางโถง แววตาไม่เกรงกลัวแม้แต่น้อย

“หู้ปู้เซ่อหลาง(ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเงิน)สามีของหญิงสาวสองคน มักวนเวียนอยู่ที่หอคณิกาจนติดกามโรคมา สิ่งที่เขาหลงใหลเป็นที่สุดคือนางบำเรอคนเด่นของสำนักหยุน และสิ่งที่เกรงกลัวที่สุดคือการที่ฮูหยินของเขายืมมือครอบครัวของนางมาจัดการเขา เพราะเขาไม่สนใจเรื่องต่างๆในจวน”

“และแม่นางที่เพิ่งพูดเยาะเย้ยข้าไปเมื่อครู่ มักดุด่าว่ากล่าวลงไม้ลงมือเหล่าบริวารคนรับใช้ คนรับใช้สองคนเคยโดนตัดขาแล้วถูกไล่ออกจากตำหนักให้ไปเผชิญยถากรรมเอง ภายหลังตัวนางเกิดติดเชื้อไข้ทรพิษ แผ่นหลังเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นที่ยากจะลบเลือน มันคือผลกรรมของนาง”

“และใต้เท้าผู้นี้ฝักใฝ่มักมากในกามารมณ์ แม้ในยามกลางวันยังชอบไปเตร็ดเตร่หาความสำราญอยู่แถวถนนซ่องอย่างเปิดเผยเป็นประจำ ส่งผลให้ไตของเขาไม่แข็งแรง มีอาการเหนื่อยอ่อนทุกวัน ฮูหยินของเขาหดหู่เศร้าใจเป็นยิ่งนักที่ยังไม่มีทายาทไว้สืบสกุลด้วยกันเสียที ด้วยเหตุนี้นางจึงชอบไปเริงสำราญกับพวกชายหนุ่มในสถานที่ซ่อนเร้น ช่างเป็นหญิงที่ไร้ซึ่งความซื่อสัตย์”

ริมฝีปากเรียวบางของกู้อ้าวเวยขยับเล่าให้ความกระจ่างอย่างค่อยเป็นค่อยไป เรื่องราวที่ถูกเรียงถ้อยร้อยคำออกมานั้นทำให้ขุนนางจำนวนไม่น้อยพากันก้มหน้าก้มตา

แต่เป็นฮ่องเต้ที่มีสีหน้ามืดมนยิ่งกว่าใคร สายตาของฮ่องเต้กวาดมองไปยังขุนนางแต่ละคนที่ถูกกล่าวถึง พวกขุนนางเหล่านั้นต่างเงียบกริบไร้ซึ่งถ้อยแถลงใดใด

“เจ้าพูดจาไร้สาระ มันจะเป็นไปได้อย่างไรที่ใต้เท้าทั้งหลายจะเป็นเช่นนั้นกันไปหมด” ภรรยาขุนนางคนหนึ่งกล่าวค้านขึ้นอย่างไม่พอใจ

กู้อ้าวเวยมองที่นางแล้วยิ้มมุมปาก: “ฮูหยินจะพูดไปทำไมกัน ท่านทำแท้งมาหลายครั้งหลายคราก็เพียงเพื่อที่จะซื้อใจใต้เท้าของท่าน แต่น่าเสียดายที่ใต้เท้าของท่านนั้นกลับยังแอบไปมีสัมพันธ์กับหญิงอื่นและมีลูกชายกับนางอีกด้วย ท่านรู้เรื่องนี้หรือ”

ภรรยาขุนนางคนนั้นหน้าถอดสีในทันที ส่วนใบหน้าของใต้เท้าที่อยู่ข้างนางกลายเป็นสีแดงก่ำ คำพูดเพียงเท่านั้นของกู้อ้าวเวยทำให้ทั้งหมดต่างพากันพูดไม่ออก

ไทเฮาหน้าถอดสี คิดไม่ถึงว่ากู้อ้าวเวยจะกล้าถึงเพียงนี้ กล้าพูดออกมาทุกอย่าง

กู้เฉิงโกรธจนตัวสั่นเช่นกัน เขาอยากจับนางเย็บปากเสียให้รู้แล้วรู้รอด

แต่น่าเสียดายที่กู้อ้าวเวยยังไม่คิดจะหยุดมันเพียงเท่านี้ นางกลับถวายบังคมด้วยการคำนับหนึ่งครั้ง แล้วกล่าวเสียงเข้มขึ้นมาในทันทีว่า: “ใต้เท้าส่วนใหญ่ที่อยู่ ณ ที่นี้ล้วนประพฤติดีประพฤติชอบ แต่ที่ข้าพูดไปนั้น เพียงแค่อยากทูลฮ่องเต้และไทเฮา ว่าพวกนางไม่ชอบใจกับความตรงไปตรงมาของข้า”

ไทเฮาตัวแข็งทื่อและมองไปที่กู้อ้าวเวยอย่างสุดทน: “วันนี้เป็นวันเกิดของข้า เจ้าได้เตรียมการอะไรมาไว้ให้ข้ารึ”