บทที่ 237 ตบหน้าสองฉาด

บทที่ 237 ตบหน้าสองฉาด

เมื่อรู้ว่าโรคนี้สามารถรักษาให้หายได้ กว่างจี้รู้สึกเลื่อมใสกู้อ้าวเวยเป็นอย่างมากและให้คนออกไปส่งนาง

คนรับใช้ผู้น่าสงสารที่ยังไม่รู้ชะตาชีวิตของตัวเองถูกพาออกมาจากจวนพร้อมกัน กู้อ้าวเวยใส่ผ้าปิดหน้าและส่งรถม้าวิ่งออกไป นางมองไปที่หนังสือสัญญาซื้อขายตัวคนรับใช้แล้วยื่นหนังสือสัญญานั้นไปใส่ไว้ในมือของคนรับใช้: “ค่าตอบแทนเดือนละสองตำลึง เจ้าเต็มใจจะมาเป็นผู้ช่วยของข้ารึไม่”

คนรับใช้ตกตะลึงมองดูหนังสือสัญญาที่อยู่ในมือ: “ข้าน้อยเพียงแต่ต้องการอยู่ที่จวนกว่างเพื่อรับใช้……”

“หากเจ้าคิดจะล้างแค้นมันยังมีหนทางอื่น แต่ถ้าหากเจ้าถูกจับได้ เจ้าจะไม่ได้มีชีวิตรอดออกมาแน่ แล้วเจ้าก็ไม่อาจจะช่วยพี่สาวที่ป่วยเสียสติของเจ้าได้” กู้อ้าวเวยมีสีหน้าเย็นชา จากนั้นนางหยิบขวดหยกออกมาจากกระเป๋าเสื้อยัดใส่มือของคนรับใช้: “เจ้าลองดูหน่อยว่ายาแก้พิษตัวนี้ใช้แก้พิษอะไร”

คนรับใช้รับขวดหยกไปด้วยท่าทีที่ประหลาดใจแล้วดมกลิ่นของมัน

เขาขมวดคิ้วและดำดิ่งสู่ความคิดอยู่ครู่ใหญ่ แล้วจึงพูดด้วยเสียงเบาออกมาว่า: “นี่เป็นยาแก้พิษหญ้าที่อยู่หน้าผา”

“เจ้ารู้จริงๆด้วย” กู้อ้าวเวยมองไปที่คนรับใช้ด้วยความดีใจปนประหลาดใจ: “เจ้าชื่ออะไร”

“ข้าน้อยชื่อจางเหยียงซาน” จางเหยียงซานตอบเสียงเบา เขาเป็นคนรูปร่างผอมบางมาก หลังค่อมเล็กน้อย ดวงตาของเขากลมใหญ่มีประกาย แต่ในเวลานี้ตากลมโตคู่นั้นแลดูมีความหวาดกลัว: “พระชายารู้เรื่องทั้งหมดที่ข้าทำไป และไม่รู้จักพี่สาวที่ป่วยเสียสติของข้ารึ”

“ใช่แล้ว” ชิงต้ายพยักหน้าอย่างชัดเจน และเล่าเรื่องราวทั้งหมดที่สืบรู้มาให้จางเหยียงซานฟัง

จางเหยียงซานหยุดนิ่งไปในทันที เขามองกู้อ้าวเวยที่อยู่ตรงหน้าด้วยความระแวดระวัง: “อย่างนั้นท่านก็คงรู้ว่าพวกเขา……”

“ข้ารู้” กู้อ้าวเวยก็พยักหน้าอย่างจริงจังเช่นเดียวกัน: “แต่ลูกผู้ชายสิบปีล้างแค้นก็ไม่ยังสาย เมื่อเทียบกับคนอื่น ข้าจะไปตามเสาะหาหมอที่มีฝีมือมารักษาอาการป่วยของพี่สาวของเจ้า”

“ท่านต้องการอะไรจากข้า” จางเหยียงซานยังคงมีท่าทีที่ระแวดระวัง

“หนังสือสัญญาซื้อขายตัวเจ้า ข้าก็ได้คืนให้เจ้าไปแล้ว ข้าเพียงต้องการให้เจ้าจากไป ข้ามีภารกิจที่สำคัญกว่าที่จะต้องทำ” ระหว่างที่กู้อ้าวเวยพูดอยู่นั้น ชิงต้ายที่อยู่ข้างๆก็ได้หยิบเงินก้อนหนึ่งออกมาจากถุงเงินใส่ไปในมือของจางเหยียงซาน

จางเหยียงซานมองเงินในมือตัวแข็งทื่อ แล้วยิ่งรู้สึกประหลาดใจ: “พวกท่านต้องการทำอะไรกันแน่”

“เจ้าไม่จำเป็นต้องรู้ แต่หากวันหนึ่ง เจ้าอยากจะมาเป็นผู้ช่วยของข้า เจ้ามาหาข้าที่ตำหนักอ๋องจิ้งได้ทุกเมื่อ” กู้อ้าวเวยโบกมือให้กับชิงต้ายแล้วไม่หันกลับไปมองจางเหยียงซาน

ชิงต้ายนึกขึ้นได้ถึงสารที่อยู่ในชายแขนเสื้อ พยักหน้าแล้วจึงมุ่งหน้าไปยังสำนักเยียนหยู่เก๋อ

ฝั่งกู้อ้าวเวยก็เดินไปยังจี้ซื่อถาง(ร้านขายยา)เพียงลำพัง จางเหยียงซานแอบสะกดรอยตามนางไปอย่างแปลกใจ และจึงเห็นว่านางมานั่งทำการรักษาผู้คนอยู่ที่จี้ซื่อถาง(ร้านขายยา) นางหยอกล้อพูดคุยกับเหล่าผู้ช่วยอย่างสนุกสนานพลางเขียนใบสั่งยาอย่างตั้งใจ จากนั้นจางเหยียงซานจึงจากไปอย่างเงียบๆ

กู้อ้าวเวยมีสีหน้าที่จริงจังขึ้นมาหลังจากเห็นว่าเงาคนได้หายไปจากซอยถนน

ต้องกำจัดฆาตกรให้สิ้นซากเท่านั้น นางจึงจะมีโอกาสสร้างความแตกแยกในหู้ปู้เซ่อหลาง(ตำแหน่งหัวหน้าฝ่ายการเงิน)

ตอนนี้ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

นางส่งสารเหล่านั้นไปเพื่อบอกกับซ่านเซิ่งหานถึงรายละเอียดแผนการและสิ่งที่นางกำลังจะลงมือทำ

“แม่นาง ข้าเป็นโรคร้ายแรงอะไรรึ”

“ไม่ใช่อย่างนั้น เมื่อครู่ข้าเพียงแต่ใจลอยไปเท่านั้นเอง” กู้อ้าวเวยได้สติกลับมาอย่างเคอะเขิน

ตกเย็นนางกลับมาถึงที่ตำหนัก มีกล่องจำนวนไม่น้อยมาวางไว้อยู่ที่วิหารไร้นาม เหล่าคนรับใช้ต่างพากันยิ้มและพูดว่าสิ่งของเหล่านี้เป็นของกำนัลที่ไทเฮาและฮ่องเต้ส่งมา แล้วยังมีสิ่งของอีกมากมายหลากหลายชนิดที่เหล่าขุนนางต่างส่งมาให้

เหล่าคนรับใช้ต่างพูดกันว่าเป็นเพราะเรื่องของไทเฮา ชื่อเสียงของพระชายาจึงเป็นที่กล่าวขานไปทั่ว

กู้อ้าวเวยรู้สึกไม่มีทางเลือก คิดกับตัวเองว่า อยู่ที่นี่มีแต่คนมาพูดประจบเอาใจ สู้ไปอยู่ที่ร้านยาเหย้าตั้งใจศึกษาหนังสือตำราแพทย์จะดีเสียกว่า แล้วทำการย้ายกล่องตำราหนังสือแพทย์กล่องนี้ที่ไทเฮาส่งมาให้ไปไว้ที่นั่นด้วยเสียเลย

เมื่อชิงต้ายกลับมาถึงแล้วแต่ไม่พบกู้อ้าวเวย