บทที่ 243 ยังรักอยู่

บทที่ 243 ยังรักอยู่

ไม่สบายจริงๆด้วย

“ไปหาหมอเถอะ”

“ฉันเองก็เป็นหมอ ไม่รบกวนอ๋องจิ้งมาใส่ใจฉันขนาดนี้หรอก” กู้อ้าวเวยลุกขึ้นด้วยความปวดหัว ยื่นเสื้อคลุมยาวให้คนรับใช้ที่ยืนอยู่ข้างเธอ แล้วให้ขันทีพาเธอออกไปนอกวัง

ถ้าตอนนี้ซ่านจินจื๋อกลับไปหาไทเฮาก็ไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่ จึงกลับไปตำหนักอ๋องพร้อมกับกู้อ้าวเวย

พอถึงตำหนักอ๋อง กู้อ้าวเวยอ้างว่าตัวเองไม่สบายก็เลยเข้าไปพักผ่อนอยู่ที่ห้องพักตัวเอง แต่ยังไม่ลืมสั่งให้ชิงต้ายไปถามซ่านจินจื๋อที่ห้องทำงาน ว่า “ท่านอ๋องเขียนใบหย่าเสร็จยังคะ”

“บอกเธอว่า เปิ่นหวาง(คำแทนตัวของอ๋องยิ่ง)ยังเป็นหนี้เธอ ลูกคนหนึ่ง” ซ่านจินจื๋อหักพู่กันในมือด้วยความโกรธ

ชิงต้ายเดินออกไปอย่างเสียใจ เฉิงซานกับกุ่ยเม่ยที่อยู่ข้างๆหันไปมองซ่านจินจื๋อ ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

ซ่านจินจื๋อมีความรู้สึกผิดนิดๆ การที่เขาทำไม่ดีต่อกู้อ้าวเวยนี้ก็เป็นเรื่องจริง เพราะฉะนั้นเขาควรให้ความอดทนกับเธอมากกว่านี้ แต่เมื่อเห็นกู้อ้าวเวยทำตัวดื้อแบบนี้ในแต่ละครั้ง เขายิ่งทนไม่ไหวและอยากจะโมโหเหลือเกิน

ได้เวลาทานข้าวเที่ยง ซูพ่านเอ๋อสั่งให้จัดอาหารไว้ที่ห้องข้างๆของห้องทำงาน

ซ่านจินจื๋อรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะ อย่างน้อยสุขภาพร่างกายของซูพ่านเอ๋อดีขึ้นมากแล้ว ปกติยังสามารถเดินเล่นได้อยู่ในตำหนักอ๋อง แต่เรื่องตบหน้าที่เกิดขึ้นเมื่อวาน ดูแล้วอึดอัดใจมาก

ท่านพี่จื๋อ กู้อ้าวเวยอยากหย่ากับท่านพี่จื๋อ ทำไมไม่หย่ากับเธอละ” ซูพ่านเอ๋อถือถ้วยในมือและพร้อมพูดออกมา

“เธอทำอะไรไม่ได้หรอก” ซ่านจินจื๋อรู้สึกแย่ลงทันที

“งั้นท่านพี่จื๋อจะมีลูกกับเธอจริงเหรอคะ” ซูพ่านเอ๋อวางถ้วยไว้บนโต๊ะอย่างรุนแรง มองซ่านจินจื๋อด้วยความไม่พอใจ พูดว่า “ถ้าท่านพี่จื๋ออยากได้ลูกจริงๆ หนูก็...”

“พ่านเอ๋อ” ซ่านจินจื๋อไม่ให้เธอพูดต่อไป มองเธอและไม่รู้จะทำยังไงดี “ทุกอย่างนี้ เป็นสิ้งที่เราสองคนต้องชดเชยเธอ”

“แต่ถ้าไม่ใช่เธอ...”

“เรื่องนี้ เธอไม่ใช่คนทำ เธอไม่เคยผลิตยาพิษแบบนี้หรอก เฉิงยี เฉิงเอ้อได้จดยาพิษที่เธอเคยผลิตออกมาทั้งหมดไว้อย่างรายละเอียด” ซ่านจินจื๋อถอนหายใจ หันไปมองซูพ่านเอ๋อ แล้วพูดว่า “พ่านเอ๋อ อาจารย์เคยสอนว่า บุญคุณแม้เพียงน้ำหยด ก็ควรตอบแทนให้ได้ดั่งสายธาร คุณเข้าใจผิดกับเธอไปหนึ่งครั้งแล้ว และได้เอาเลือดเธอมาด้วย ทำเกินไปกว่านี้อีกไม่ได้แล้วนะ”

คาดไม่ถึงเลย ท่านพี่จื๋อว่าตัวเองขนาดนี้เพราะกู้อ้าวเวย

ซูพ่านเอ๋อตาแดงขึ้นเหมือนจะร้องไห้ “ท่านพี่จื๋อยังรักเธออยู่ ใช่ไหม”

ซ่านจินจื๋อไม่ตอบ เขาอยากมีความสุขกับทุกๆคน แต่ตอนนี้ซูพ่านเอ๋อกับกู้อ้าวเวย สองคนนี้เสมือนน้ำกับไฟ เข้ากันไม่ได้เลย เขาไม่ได้ดีกับฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง ทำตัวยากเหลือเกิน

รู้จักคำตอบแล้ว ซูพ่านเอ๋อเห็นอาหารเต็มโต๊ะที่อยู่ต่อหน้า แต่ก็ไม่มีความหิวสักนิด

“งั้นพ่านเอ๋อกลับไปหาอาจารย์ดีกว่า...” ซูพ่านเอ๋อลุกขึ้นและเดินออกไปข้างนอก

ซ่านจินจื๋อรีบจับเธอกลับมา “พ่านเอ๋อพูดอะไรครับนิ นอกจากเวลาที่อยู่ในวัง ปกติผมจะไม่สนใจกู้อ้าวเวยอีกแล้วได้ไหม เรื่องลูก รอคุณหายดีขึ้นค่อยมาคุยกันใหม่นะ”

ซ่านจินจื๋อเหมือนตั้งใจไม่แสดงความหมายอย่างชัดเจน ฟังแล้วเหมือนกับว่าอยากจะมีลูกกับซูพ่านเอ๋อ เธอรู้สึกเขินและหน้าแดงขึ้นมาทันที ผลักซ่านจินจื๋อเบาๆด้วยความเขิน เสียงพูดอย่างอ่อนโยน ว่า “ท่านพี่จื๋ออยากมีลูกกับใครกันแน่...”