บทที่ 246 พี่น้องตระกูลจู

บทที่ 246 พี่น้องตระกูลจู

ซ่านเซิ่งหานตกตะลึงสักพักจึงนึกออก และยิ้มเบาๆ

เยว่ที่อยู่บนหลังคา ได้ยินทั้งหมดที่เขาสองคนคุยกันอย่างชัดเจน พอซ่านเซิ่งหานเดินออกมา เลยพูดว่า “ท่านองค์ชายสาม ทำไมท่านต้องทำตามที่กู้อ้าวเวยพูดละ ที่จริงแล้ว เธอไม่รู้เรื่องอะไรด้วยซ้ำ”

“ไม่ใช่ผมยอมทำตามที่เธอพูดมา คือผมจำเป็นต้องตามที่เธอพูด” ซ่านเซิ่งหานสีหน้าเริ่มเย็นชาลง ขึ้นไปหลังคาพร้อมกับเยว่ และพูดต่อว่า “คนที่ซ่านจินจื๋อชอบ ต้องไม่ธรรมดาและมีความสามารถอยู่แล้ว”

“ท่านองค์ชาย ฉันไม่เข้าใจ เมื่อก่อน คนที่ซ่านจินจื๋อรักที่สุด ก็คือซูพ่านเอ๋อไม่ใช่เหรอ อย่างที่เห็น เธอก็แค่เป็นผู้หญิงอ่อนแอคนหนึ่ง อย่างมากถือว่ามีความฉลาดนิดๆแค่นั้นเอง” เยว่ยิ่งแปลกใจมาก

ซ่านเซิ่งหานสีหน้ายิ่งมืดมนลง พูดว่า “ซูพ่านเอ๋อไม่ธรรมดาหรอก แต่ก่อน เธอเพื่อได้อยู่ข้างๆซ่านจินจื๋อ ทำให้พี่หลิงเอ๋อร์เสียชีวิต และยิ่งหลอกให้จูเย่นหลงรักเธอด้วย รวมถึงเรื่องที่อาจารย์ของเธอเสียชีวิต เธออาจจะเป็นคนทำก็ได้”

“แต่กู้อ้าวเวยน่าจะไม่มีความสามารถขนาดนั้นหรอกมั้ง...”

“คุณคิดว่า เธอรอดจากฝีมือของซูพ่านเอ๋อมาถึงวันนี้ได้ไง ถ้าเธอสามารถได้รับความโปรดปรานสำเร็จได้ และเป็นผู้ช่วยที่ดีของพระเจ้าอา สำหรับพวกเรา ก็มีประโยชน์ไม่น้อย”ซ่านเซิ่งหานตั้งใจพูดด้วยเสียงต่ำและเบาลง เดินอ้อมผ่านไปจากยามคนนั้น

เยว่ไม่รู้จะเถียงยังไง เลยตามซ่านเซิ่งหานกลับไปตำหนักองค์ชายสาม

ในขณะเดียวกัน กู้อ้าวเวยกับชิงต้ายเดินเล่นกันอยู่ ชิงต้ายสงสัยและถามว่า “ท่านอ๋องจะอนุญาตให้ท่านไปเรียนกังฟูไหมคะ”

“ต้องอนุญาต” กู้อ้าวเวยยกมือและสัมผัสที่คอตัวเองที่มีจุดรอย เห็นเธอยิ้มขึ้นอย่างไม่รู้ตัว พูดว่า “ฉันจะทำให้เขาเชื่อใจฉันอย่างไม่มีการป้องกันไว้”

“งั้นทางคุณม่านกับเมิ่งซู่...”

“พรุ่งนี้ ฉันจะกลับไปจวนเฉิงเสี้ยงเพื่อไปถามเรื่องเมิ่งซู่ และต้องรู้จักจากคุณบิดาว่า รุ่นนี้มีคนเก่งๆกี่คน จึงจะได้วางแผนให้ถูก...” ตอนนี้ไม่มีรอยยิ้มบนใบหน้าของกู้อ้าวเวยแม้แต่นิดเดียว เธอหยุดเดินกระทันหัน และมองดูคนที่เดินอยู่ข้างหน้าด้วยความแปลกใจ

เฉิงซานช่วยซ่านจินจื๋อถือโคมไฟส่องสว่างไว้ และผู้ชายคนที่ควรนอนหลับอยู่ที่บ้าน ตอนนี้ กำลังจ้องมองเธออยู่ข้างหน้า

กู้อ้าวเวยเครียดและตกใจมาก เห็นเธอกำมือไว้แน่นๆ กำลังคิดอยู่ว่าเขารู้จักแผนของตัวเองหรือเปล่า แต่เห็นคนข้างหน้าเดินเข้ามาใกล้ๆ กอดเธอเข้าอ้อมแขนตัวเองและพูดว่า “คุณสนใจเรื่องของหยินเชี่ยวขนาดนี้เลยเหรอ”

“ก็แค่พึ่งนึกออกพอดี” กู้อ้าวเวยหันไปมองอีกด้าน เหมือนไม่อยากมองหน้าเขา คลายมือด้วยความโล่งใจ พูดว่า “ที่สำคัญ คือ ฉันนอนไม่หลับเอง...”

“ครับ” ซ่านจินจื๋อตอบเธอแค่คำเดียว จูงมือเธอและค่อยๆเดินกลับไปร้านยาเหย้า ช่วยเธอถอดเสื้อคลุมยาวออกด้วยการกระทำที่อ่อนโย หุ่มผ้าให้เธอที่มือขาเย็นเจี๊ยบ แล้วโอบกอดเธออย่างแน่น

กู้อ้าวเวยนอนหันหลังให้กับซ่านจินจื๋อ ที่หลังติดกับหน้าอกของเขา หมอนแขนที่แข็งแกร่งของเขา และถามว่า “ปกติ คุณก็ทำแบบนี้กับซูพ่านเอ๋อเหรอคะ”

คนที่นอนข้างหลังเงียบไม่พูดอะไร

กู้อ้าวเวยขยับตัวนิดๆ หลับตาและพูดว่า “ถือว่า เมื่อกี้ฉันไม่ได้ถามแล้วกันนะ”

วันต่อมาตอนเช้า เธอตื่นมาจากอ้อมอกของซ่านจินจื๋อ เหมือนช่วงนั้นที่เขาจะให้ตัวเองมีลูกของเขา เธอตกใจและมีสติขึ้นมาทันที ลุกขึ้นมาอย่างกระทันหัน

ซ่านจินจื๋อกอดเอวเธอเบาๆ ลืมตาและพูดว่า “เธอแค่หลับสองชั่วโมงเอง”