ตอนที่ 250
บทที่ 250 ไม่มีใครจะแก้แค้นเพื่อฉัน
October 22, 2026
บทที่ 250 ไม่มีใครจะแก้แค้นเพื่อฉัน
ชิงต้ายตกใจมากกับคำพูดของอาโม่
แต่เห็นซ่านจินจื๋อรับขนมชิ้นนั้นมา จับหัวเธอเบาๆ และถามว่า “ท่านพี่สาวหนูไปไหนละ”
“บอกว่าไปฝั่งตรงข้ามตรงโน้นค่ะ” อาโม่ยิ้มและกลับไปอยู่ข้างๆชิงต้าย กินไข่ตุ๋นต่อ
ชิงต้ายรีบร้อนมาก ไม่ทราบว่าคุณหนูไปเจอใคร ถ้าซ่านจินจื๋อไปเห็นแล้วจะทำยังไงดีนะ
เธอกำลังคิดอยู่ว่าจะเอาไงดี แต่ซ่านจินจื๋อลุกขึ้นเดินออกไปยังที่ฝั่งตรงข้ามแล้ว
มองดูเด็กอ้วนคนข้างๆ ชิงต้ายถอนหายใจลึกๆ พูดว่า “เด็กน้อยดื้อจริงๆ”
“ชมหนูเหรอคะ” อาโม่กระพริบตาด้วยความแปลกใจ ชิงต้ายมองไปทางโรงเตี๊ยมที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ไม่รู้ว่าดีหรือไม่ดี
ซ่านจินจื๋อมาถึงห้องที่กู้อ้าวเวยอยู่ ได้ยินเสียงหัวเราะออกมาจากข้างใน
“ถ้างั้น พวกคุณพักอาศัยอยู่ที่เทียนเหยียนเลยค่ะ” กู้อ้าวเวยบอกด้วยความดีใจ เหมือนกำลังเขียนอะไรอยู่ สักพักจึงพูดต่อว่า “แต่ว่า ถ้าอยู่ที่เทียนเหยียน ต้องระมัดระวังเป็นอย่างมาก อย่าเปิดเผยตัวทำให้เกิดอันตรายขึ้น”
“ครับ”
“พี่คะ” จูเซเรียกจูเย่น มองหน้าเขาและพูดว่า “พี่ลืมแล้วเหรอ เธอเป็นคนฉลาดหลักแหลมแค่ไหน ที่เรามาคืออยากให้เธอช่วยเราหนีไปอยู่ที่อื่น ไม่ใช่มาพักอาศัยอยู่ที่เทียนเหยียนตามที่เธอพูด”
กู้อ้าวเวยเงยหน้าและมองหน้าเธอ จูเซระมัดระวังขนาดนี้ น่าจะเพราะว่าเคยถูกตัวเองหลอกมา จึงเป็นแบบนี้ “โลกกว้างแค่นี้ พวกคุณจะหนีไปอยู่ไหนละ ถ้าอยู่ที่เทียนเหยียนยังสามารถเอายาพิษที่ขายออกไปกลับมาได้ ชดเชยความผิดพลาดของพวกคุณ ยังจะมีโอกาสพักอาศัยอยู่ที่ชางหลานต่อไปได้” กู้อ้าวเวยอธิบายว่า
จูเซกำมือแน่นๆ จ้องมองตากับจูเย่นและพูดว่า “ยาพิษเยอะขนาดนี้ พวกเราจะเก็บกลับมาได้ไงคะ”
“แค่ต้องการขายยาแก้พิษออกไปอีกก็ดีแล้ว พวกคุณเอายาพิษมาให้ฉันดู ฉันจะแก่ออกและเอาไปไว้ที่จี้ซื่อถาง” กู้อ้าวเวยพึ่งถอดผ้าคลุมหน้าออก ในใจยังคิดอยู่ว่า เดี๋ยวจะซื้ออะไรไปฝากอาโม่
“พูดอย่างง่าย กล้าทำแบบนี้ ฮ่องเต้จะไม่...”
“แก้ไขเมื่อรู้จักผิด เป็นเรื่องที่ดีที่สุด และอีกอย่าง ตระกูลหยุนช่วยพวกเขามาตั้งหลายๆปี เรื่องที่พวกคุณทำ ที่ได้รับผลกระทบมากที่สุดก็คือ บ้านริมน้ำโล่เสีย เรื่องนี้ถ้าฉันไม่พูด ไม่มีใครรู้จักหรอก” กู้อ้าวเวยถอนหายใจเบาๆ
กำลังสงสัยอยู่ว่าทำไมจูเย่นไม่พูดอะไรเลย เห็นเขาจ้องมองที่ประตู
หรือว่ามีคนมาแอบฟังเหรอ
คิดถึงเรื่องนี้ กู้อ้าวเวยคิ้วขมวด ใช้มื้อค้ำหน้าและถามว่า “จูเย่น คุณคิดยังไงคะ”
“ผมคิดว่าใช้ได้ แต่หยินเชี่ยวแค่เป็นคนรับใช้ของคุณเอง เราไม่มีประกันอะไรแม้แต่นิดเดียว” จูเย่นพยักหน้ากับกู้อ้าวเวย และมองไปทางประตู พูดต่อว่า “คุณสามารถให้อะไรกับเราอีกครับ”
“เกี่ยวกับ...”
“เรื่องที่ชื่อเสียงของเอ่อร์ชิงที่อยู่ในยุทธภพนั้น พวกเราช่วยอะไรไม่ได้ครับ”
กู้อ้าวเวยเดาออกว่า จูเย่นรู้จักคนที่อยู่ข้างนอกคือใคร
เรื่องที่เกี่ยวกับชื่อเสียงของเอ่อร์ชิงในยุทธภพนั้น เธอเหมือนไม่สนใจเท่าไหร่
พูดประมาณนี้ และเน้นรายละเอียดอีกนิดหน่อย เอาจดหมายยื่นให้พี่น้องตระกูลจู จำเป็นต้องทำแบบนี้ พี่น้องสองจึงจะได้เชื่อใจหยินเชี่ยว สุดท้ายเอาเงินสองพันตำลึงให้แก่พวกเขา