ตอนที่ 261
บทที่ 261 ยากที่มีความอบอุ่นแบบนี้
October 22, 2026
บทที่ 261 ยากที่มีความอบอุ่นแบบนี้
ไก่ทองแจ้งอรุณ ขอบฟ้าเริ่มสว่าง
กู้อ้าวเวยยกมือขึ้น แม้กระทั่งปลายนิ้วก็ไม่อยากขยับ เอวปวดเมื่อยเป็นอย่างมาก ยิ่งไปกว่านั้นยังมีความเจ็บที่คลุกเคล้าอยู่ในนั้น
เปลี่ยนเสื้อซับในที่สะอาด แขนของชายรัดเอวของนางอย่างแน่น นำนางกอดเข้ามาในอก
ไม่กล้าออกเสียง ลำคอของกู้อ้าวเวยเหมือนกับถูกไฟเผา สมองก็สับสนวุ่นวาย
ผ่านไปสักครู่หนึ่ง ซ่านจินจื๋อที่นอนอยู่ข้างๆก็ได้ตื่นขึ้นมา
จิตใต้สำนึกนำคนโอบกอดเข้ามาอก เหนื่อยมาหลายวัน
คืนเมื่อวานยิ่งโกรธเคืองจนไม่สามารถพักผ่อนได้อยากกลับไปนอนต่อ กลับได้ยินคนที่อยู่ในอกส่งเสียงฮึม
ดิ้นรนอยากเจาะหัวออกไป
“ปล่อยข้า”กู้อ้าวเวยมักรู้สึกว่าหายใจลำบาก ล่างตัวยิ่งเจ็บไปใหญ่
ซ่านจินจื๋อปล่อยนางออกไปสักนิด กลับเห็นคนที่ทำงานเหนื่อยหลังจากผ่านเหตุการณ์เมื่อคืน กลับพลิกตัว.
ผ้าห่มห่อกลับไปด้านหลัง เท้าที่สะอาดปรากฏอยู่ด้านนอก
นำคนโอบเข้ามาอย่างรุนแรง มองดูนาง: “ยังจะดิ้น?”
ดวงตาของกู้อ้าวเวยพร่ามัว อึ้งอยู่สักพักหนึ่งถึงจะรู้สึกตัวว่าคนที่อยู่
ข้างกายคือซ่านจินจื๋อ เศร้าเสียใจ ทุบต่อยลงไปที่หน้าอกของเขา
“ท่านมันเหี้ยมาก……ไอ้สัตว์เดรัจฉาน……”
หลังจากมีความสัมพันธ์ที่อ่อนโยนกันแล้วผู้ชายมักจะมีความอดทนอยู่อย่างมาก
ซ่านจินจื๋อนำนางออกมาจากผ้าห่ม นึกว่านางยังคิดถึงองค์ชายหก
ใบหน้ายู่ยี่ลงมาทันที: “หากเจ้ายังอยากให้ซ่านจวนฮ่าวรอดชีวิต ก็อย่ามาทำให้ข้าเดือดดาล”
”นั้นมันเป็นลูกชายแท้ๆของเสด็จพี่เจ้านะ ท่านยังลงมือลงได้อย่างไร”
กู้อ้าวเวยต้องการผลักเขาออกไปด้วยมือทั้งสองข้าง
ชายที่ข้างกายกลับอยากได้คืบอยากเอาศอกผลักนางกลับไป เห็นมือทั้งข้างของนางถูกมัดจนฟกช้ำเป็นสีเขียว สามารถใช้แรงเพียงแค่นิด
เดียวมาจับมือทั้งสองข้างของนางเท่านั้น กลับถูกเตะอย่างตามอำเภอใจสองครั้ง ถึงได้เดือดดาลอยู่สักนิด “ข้าลงมือลงได้อย่างแน่นอน”
คนที่อยู่บนเตียงฮึมๆเสียงอยู่หลายครั้ง ในที่สุดก็ไม่ขยับตัวอีก
ซ่านจินจื๋อกอดนางไว้เตรียมจะนอนต่อ กลับได้ยินข้างหูมีเสียงสะอึกสะอื้น กู้อ้าวเวยหันหลังให้กับเขา ไหล่สั่นไหวอยู่เล็กน้อย
“เป็นไร?”ซ่านจินจื๋อนำนางโอบกอดเข้ามาในอก เห็นหน้าของกู้อ้าวเวยยังคงแดงเหมือนเดิม น้ำตาที่ใสไหลลงมาจากแก้ม
เขาตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง ยกมือขึ้นแล้วแนบอยู่หน้าผากของฝ่ายตรงข้าม หน้ามืดครึ้นลงมา
“เฉิงซาน ไปเรียกหมอมา”เขาได้นำนางยัดเข้าไปในผ้าห่มใหม่อีกครั้ง“เรียนวรยุทธเรียนไปถึงไหนเนี่ย”
หน้าของกู้อ้าวเวยบูดบึ้ง นางก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมน้ำตาถึงไหลลงมา ใช้มือเช็ดออก พันผ้าห่มอยู่ในตัวแล้วคลานขึ้นมา
นั่งอย่างท่านั่งขัดสมาธิ “ข้าไม่ได้คิดถึงเขาท่านอยากฆ่าเขาเลย”
เสียงของนางยังคงแหบแห้ง อดไม่ได้ที่จะทำให้ซ่านจินจื๋อนึกถึงเรื่องในเมื่อคืน รู้สึกว่าความร้อนใต้ท้องพุ่งขึ้นมาอีกแล้ว คิดอย่างละเอียดแล้ว
หากว่าองค์ชายหกอยากเป็นคู่แข่งของเขา ยังอยากได้กู้อ้าวเวย
เขาก็จะไม่ลงมือต่อเขาอย่างเด็ดขาด ยิ่งไปกว่านั้น ซ่านจวนฮ่าวไม่สามารถจะประมาทได้ หากให้เขากลับพระราชวัง
คงต้องเกิดเรื่องวุ่นวายอย่างแน่นอน
ในตอนที่กำลังตะลึงอยู่ คนที่อยู่ข้างกายได้เดินผ่านตัวเขา ลงจาก
เตียงอย่างเท้าเปล่า ทนความเจ็บของร่างกายไปหยิบยาจากกล่องยา
หลังจากที่กินเข้าไปแล้วก็ได้เรียกชิงต้าย เช็ดเท้าแล้วขึ้นไปบนเตียงใหม่ “ท่านอ๋องไปธุระเถอะ ข้าไม่ต้องการหมอ”
ซ่านจินจื๋อไม่เข้าใจกู้อ้าวเวยจริงๆ เมื่อวานนางยังอาลัยอาวรณ์ไม่อยากจากลาจากองค์ชายหกอยู่เลย
เมื่อคืนหลังจากที่เขาบังคับแล้ว กลับท่าทางเชื่อฟังทำตามคำสั่งหรือเมื่อวานนางเสแสร้ง
นึกถึงตรงนี่ สีหน้าของซ่านจินจื๋อบูดบึ้ง ไม่ได้ออกไป “รอหมอมา”
“ข้าก็คือหมอ ไม่ได้เป็นไรมาก”หน้าของกู้อ้าวเวยยังแดงเหมือนเดิมปลายนิ้วจับผ้าห่มอย่างแน่น
ซ่านจินจื๋อเกิดความเจ็บปวดใจที่ไม่สามารถจะอธิบายได้ ได้นอนตะแคงตัวลงไป กอดนางเข้าในอก พูดเสียงเบาๆว่า: