บทที่ 270 ชิงสิทธิ์มนุษย์ชน

บทที่270 ชิงสิทธิ์มนุษย์ชน

ออกจากร้านช่างตีเหล็กบ้านของสวี่กุย

กู้อ้าวเวยนำหนังสือกลับมาด้วยความพึงพอใจ พูดกับเมิ่งซู่ว่า: “วันนี้รบกวนเจ้าแล้ว

รีบกลับไปพักผ่อนเถอะ”

“เจ้าเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง พวกข้าส่งเจ้ากลับก่อน”เมิ่งซู่เป็นห่วงว่า

“ข้าไปช่วยจี้ซื่อถางที่อยู่ด้านหน้า ข้ากลัวว่ากำลังคนของพวกเขาไม่พอ กู้อ้าวเวยจนปัญญา

เห็นเมิ่งซู่เหนื่อยมากตบไหล่ของเขา:

“รอพรุ่งนี้เจ้าพักผ่อนเพียงพอแล้วค่อยมาหาข้าที่จี้ซื่อถางเถอะ

เมิ่งซู่เห็นแต่ภาพหลังของนาง ส่ายหัวอย่างจนใจ ไม่ออกเมือง ไปในทางอีกข้าง

“โธ่!คุณชาย จวนของพวกข้าอยู่นอกเมือง!”

“ข้าไปดูหวางโม่ตีกลองร้องทุกข์เป็นอย่างไรบ้าง”

เมิ่งซู่เดินออกไปอย่างรีบร้อน ยัยไง่หงบอกแค่ว่าเมิ่งซู่หลงเสน่ห์ของพระชายาจิ้ง

ทำไมยุ่งกันขึ้นมา

ณ ขณะนี้ กู้อ้าวเวยได้มาถึงจี้ซื่อถาง พวกเขาจัดการได้พอดีแล้ว

มีเพียงผู้บาดเจ็บสาหัสที่กำลังช่วย กู้อ้าวเวยได้เข้าไปดึงแขนเสื้อขึ้นช่วยเหลือด้วยกัน

เงียบไม่พูดอะไร ผู้ช่วยก็ได้ช่วยอยู่ข้าง

กุ่ยเม่ยกับชิงต้ายหารอบๆไปหนึ่งครั้งก็ไม่พบก็กู้อ้าวเวย โชคดีที่มีผู้ช่วยของจี้ซื่อถางมาส่งข่าว

พวกเขาถึงได้ไว้วางใจลง

ซ่านเชียนหยวนที่เพิ่งดื่มเหล้ากลับมากับฉีหลินทะเลาะกันว่าจะไปช่วย

แต่สุดท้ายถูกฉีหรัวปราบปรามไว้

สั่งสอนฉิงหลินเสร็จ ซ่านเชียนหยวนเทซุปสร่างเมานั่งอยู่บนบันได พิงเสา

ถามฉีหรัวผู้กำลังดูสมุดบัญชีข้างหน้าต่างว่า: “พวกเจ้าทั้งสองที่เป็นผู้หญิง

ทำไมยุ่งกว่าผู้ชายอย่างพวกข้าสักอีก”

“ข้ายุ่ง เพราะมีงานเยอะ”ฉีหรัววางสมุดบัญชีลง. เงยหน้าแล้วมองเขา: “พระชายาจิ้ง

นั่นมันถูกบังคับ”

“ทำไมถึงถูกบังคับ?”ซ่านเชียนหยวนไม่เข้าใจ สมองยังเวียนๆ

ฉีหรัวเดินออกมาจากห้อง ถือกาเหล้าเล็กต่อมานั่งอยู่ที่รอบตัวซ่านเชียนหยวน

พูดเสียงเบาว่า: “แม้ว่านางจะยุ่งเรื่องที่ไม่ค่อยยุ่ง แต่เรื่องมันก็จะไม่ปล่อยนางไป”

ซ่านเชียนหยวนยังคงไม่เข้าใจเหมือนเดิม นึกว่าฉีหรัวกำลังพูดเล่น

“ความผันผวนของชีวิต โลกเปลี่ยนแปลงไป บางทีความยุ่งเหยิงครั้งใหญ่เริ่มต้นกับคน ๆ หนึ่ง

เรื่องๆหนึ่ง” ฉีหรัวเทเหล้าให้ตนเองหนึ่งแก้ว

มองดูตะเกียงที่อยู่ด้านหน้าจนเพลินเล็กน้อย: “พวกเจ้าล้วนไม่ได้สังเกตเห็น ตอนนี้มีคน

มักจะคิดอะไรก็เป็นไปตามนั้นเสมอ”

“เจ้าบอกนาง?”ทันใดนั้นซ่านจินจื๋อมีกำลังวังชา หัวเราะนาง: “หากนางคิดอะไรก็เป็นตามนั้น

ยังจะสู้ไหม?”

“เจ้าสิโง่ บนโลกนี้ไม่มีใครต่อสู้กัน แต่ถ้าสามารถต่อสู้เพื่อแย่งสิ่งที่ต้องการมาได้

สามารถเดินไปรอบ ๆ ปลายมีดได้โดยไม่เสียชีวิต

ถือว่ามีน้อยมาก ฉีหรัวหันหัวกลับไป วางกาเหล้าเข้าในมือของเขา พูดต่อไปว่า:

“นอกจากอ๋องจิ้งที่นี่ที่เกิดผู้ที่มีความสามารถที่เก่งกล้าได้ เจ้าดูสิว่านางยังมีคนอะไรอีก

เรื่องอะไรที่แก้ไขไม่ได้?”

พูดถึงตรงนี่ ซ่านเชียนหยวนได้คิดอย่างละเอียด

ปกตินางเป็นคนฉลาด หากคาดเดา เดาแม่นเป็นอย่างมาก และถ้าเป็นเรื่องของความมั่นใจ

แม้ว่าจะไม่มีหลักฐาน ก็เหมือนกับตอนนั้นเขารู้ว่านางกับเรื่องโหวเซ่อก็เป็นเช่นนี้

โหวเซ่อกับตระกูลหยุนต่อสู้กันมานานหลายปี คนตายเยอะแยะมากมาย

แต่นางดันรู้ว่าตีงูต้องตีใหม่แม่นในตำแหน่งที่หลังหัว 7 นิ้ว เล็งจุดอ่อนของคู่ต่อสู้อย่างแม่นยำ

ทุกท่าถึงกับตาย

“นางฉลาด”

“ก็มีความฉลาดอยู่ในนั้นไม่น้อย แต่ข้าขอถามเจ้าหน่อย

เพราะเหตุใดนางยังอยู่ตำหนักอ๋องต่อ?” ฉีหรัวถามเขา

“ไม่รู้”ใบหน้าของซ่านเชียนหยวนขรึมลงมา สำหรับเรื่องนี้