บทที่ 272 ตัดความรักและความผูกพัน

บทที่ 272 ตัดความรักและความผูกพัน

วันต่อมาตอนเช้า กู้อ้าวเวยกำลังช่วยซู๋โหย่วเว่ยจัดการเรื่องที่จะเปิดร้านศาลาการแพทย์อยู่

โชคดีที่จี้ซื่อถางมักจะตรวจรักษาคนไข้้มากกว่า ซู๋โหย่วเว่ยไม่คุ้นเคยกับที่นี่และไม่รู้จักใครสักคน จึงรบกวนแต่กู้อ้าวเวยช่วยติดต่อกับเกษตรกรผู้ปลูกยามาขายยาให้ เวลาจี้ซื่อถางมีเจ้าหน้าที่ไม่เพียงพอจึงไปช่วยบ้าง แต่ไม่ใช่ว่าขาดเงินใช้

ในขณะนี้ เจิ้นฉิงคุนจับลากเธอออกจากประตูด้านหลังของร้านศาลาการแพทช์ของโหย่วเว่ย

กู้อ้าวเวยคิดสักพัก เอาใบรักษาให้เขา และถามว่า “เขายังพูดอะไรอีก”

“เขาบอกว่า การสอบฤดูใบไม่ร่วงใกล้จะมาถึงแล้ว บอกคุณเอารายชื่อให้เขาก่อนครับ” เจิ้นฉิงคุนรับเอาใบรักษา จับหูเกาคางทำตัวกำลังอ่านอยู่อย่างตั้งใจ

“รอฉันสักครู่” กู้อ้าวเวยพูดจบ และเดินเข้าไปในร้าน เขียนทั้งรายชื่อและชื่อของชนิดยา เสร็จแล้วเอาไปให้เจิ้นฉิงคุน พูดว่า “บอกให้เขาไปดูเองเถอะ ที่รายละเอียดมากกว่านี้ ฉันยังไม่สะดวกให้คุณ”

เจิ้นฉิงคุนพยักหน้า รับเอารายชื่อและจากไป

กู้อ้าวเวยคิดสักพัก และเงยหน้าขึ้น เห็นมีคนแอบมองเธออยู่ที่หลังต้นไม้

เธอไม่รู้ว่าทำไมกู้เฉิงต้องให้คนมาติดตามตัวเอง และเดินกลับเข้าไปที่ร้านอย่างช้าๆ ปกติตัวเองก็ได้เขียนใบรักษาให้คนไข้้อยู่แล้ว คนที่มาติดตาม น่าจะดูไม่ออกอะไรผิดปกติมั้ง

ตอนเที่ยง ฝนตกปรอยๆ

ซู๋โหย่วเว่ยนั่งอยู่ข้างๆ เสื้อของเขาเกือบเปียกหมด ยัยโง่หงพาอาโม่ไปอาบน้ำอบ มีแต่กู้อ้าวเวย เพราะไม่ได้ออกไปข้างนอก เสื่อไม่เปียกเลยและนั่งอ่านหนังสือทางแพทย์ที่ซู๋โหย่วเว่ยเอามาให้

สองสามวันนี้ เธอว่างมากอย่างผิดปกตินะ

“ทานข้าวครับ” เมิ่งซู่เก็บร่มไว้ และถืออาหารเข้ามา

ทุกคนนั่งทานข้าวด้วยกัน กู้อ้าวเวยจะทานอิ่มก่อนคนอื่นเสมอ แต่เธอไม่ได้ออกไป นั่งอยู่ที่เดิมและป้อนข้าวอาโม่ ถามเมิ่งซู่ว่า “ฮ่องเต้ไม่ให้ตำแหน่งแก่คุณ แต่อนุญาตให้คุณตามคุณบิดามาถึงที่ประตูวัง ทำไมคะ”

“ฮ่องเต้คิดยังไง เดายากมาก” เมิ่งซู่ถอนหายใจเบาๆ ผู้ที่ผ่านการสอบคัดเลือกจุนนางในรุ่นเดียวกัน ล้วนได้รับตำแหน่งราชการหมดแล้ว เหลื่อแต่เขาที่เป็นจองหยวนยังไม่ได้เป็นไปตามที่คิดเลย “แต่ว่า วันนี้องค์ชายสามได้เสนอว่า การทดสอบฤดูใบไม้ร่วงนั้นไม่ควรรับแต่ขุนนางฝ่ายทหาร การทดสอบฤดูใบไม้ผลิและการทดสอบฤดูใบไม้ร่วงในแต่ละปีก็ต้องปรับเหมือนกัน”

“แล้วไงต่อคะ” กู้อ้าวเวยคิ้วขมวดและถามว่า

“ฮ่องเต้ดีใจมาก เห็นด้วยกับความคิดเห็นขององค์ชายสามและยังให้รางวัลกับเขาด้วย แต่เฉิงเสี้ยงไม่ค่อยดีใจเท่าไหร่นะเมื่อเดินออกมา” เมิ่งเล่าให้เธอฟัง

อาโม่กำลังจะพูดอะไร กู้อ้าวเวยป้อนข้าวไม่ให้เธอพูด และยิ้มกับเธออย่างใกล้ชิด พูดว่า “แน่นอนค่ะ คุณบิดากับท่านอ๋องเป็นคนที่ควบคุมผู้ที่มีอำนาจหรือมีความสามารถมากกว่า การสอบขัดเลือกขุนนางการทดสอบฤดูใบไม้ผลิกับการทดสอบฤดูใบไม้ร่วงนั้น จริงๆแล้ว เป็นการสอบที่จัดมาเพื่อให้โอกาสกับประชาชนทั่วไป พวกเขาคิดว่าตัวเองคุมไม่ได้หรอก”

อาโม่งอแง หันหน้าไปอีกด้านไม่คุยกับเธอ

เมิ่งซู่ไม่ได้ตอบเธอ กู้อ้าวเวยยิ้มและอุ้มเอาอาโม่มานั่งบนตักตัวเอง ส่ายมือกับยังโง่หง ให้แกทานข้างก่อน ยังโง่หงขอบคุณเธอในใจและรีบทานข้าว

ซู๋โหย่วเว่ยสังเกตกู้อ้าวเวย ช่วงเวลาที่ได้อยู่ด้วยกัน เธอไม่ได้ถือตัวเป็นพระชายาเลยแม้แต่นิดเดียว กลับเป็นคนที่มีน้ำใจ แต่เมื่อก่อนเจอพวกคุณหนูที่ชอบนินทาคนอื่น กู้อ้าวเวยเถียงกลับไปอย่างร้ายแรง เกือบจะใส่ยาพิษละ สนุกนะ

“ท่านพี่สาวคะ เด็กๆที่นี่โง่มากเลย หนูไม่ชอบ” อาโม่ดูอารมณ์ดีขึ้น จึงคุยกับเธอ

“โง่ยังไงละ” กู้อ้าวเวยช่วยเธอเช็ดปาก และใหเธอนั่งอยู่ข้างๆ